Heilagur Patrekur

Stutt æviágrip

Játning heilags Patreks

Bréf til Coroticusar

Stutt æviágrip

Játning heilags Patreks  (1)

2. Og þar opnaði Drottinn augu mín fyrir ótrú minni til að ég gæti loks, þótt seint væri, minnst synda minna og snúið mér af öllu hjarta til Drottins Guðs míns sem sá aumur á mér og miskunnaði sig yfir æsku minni og fáfræði. Hann vakti yfir mér áður en ég þekkti hann og áður en ég gat greint á milli góðs og ills og hann verndaði mig og huggaði eins og faðir myndi gera við son sinn.

3. Þar af leiðandi get ég ekki þagað - enda ekki tilhlýðilegt - um þá miklu góðvild og þá miklu náð sem Drottinn hefur þótt við hæfi að veita mér í landi fjötra minna. Því þegar Guð hefur agað okkur getum við endurgoldið honum með því að lofa hann og dásama undur hans frammi fyrir sérhverri þeirri þjóð sem er að finna undir himnunum.

4. Því það er enginn annar Guð og enginn annar Guð hefur nokkurn tíma verið, eða mun verða, en Guð Faðirinn sem er ógetinn og án upphafs og er upphaf alls, Drottinn alheimsins eins og okkur hefur verið kennt, - og sonur hans Jesús Kristur sem við játum að hafi ávallt verið hjá Föðurnum, og sem með ólýsanlegum hætti var getinn af Föðurnum fyrir allar aldir og fyrir upphaf alls, og fyrir hann verða allir hlutir sýnilegir og ósýnilegir. Hann var gerður að manni og eftir að hafa sigrað dauðann var hann tekinn upp til himna til Föðurins sem veitti honum allt vald yfir öllum nöfnum á himni, á jörðu og í helju til að sérhver tunga skyldi játa að Jesús Kristur er Drottinn og Guð sem við trúum á. Við væntum endurkomu hans fljótlega, dómara yfir lifendum og dauðum sem mun gjalda hverjum manni eftir verkum sínum. Og hann hefur úthellt ríkulega yfir okkur Heilögum Anda sínum, gjöf og fyrirheiti um ódauðleika, sem gerir þá sem trúa og hlýða að börnum Guðs og samörfum Krists. Og á hann trúum við og tignum, einn Guð í heilagri Þrenningu hins helga nafns.

5. Hann hefur sjálfur sagt fyrir munn spámannsins: "Ákalla mig á degi neyðarinnar, og ég mun frelsa þig, og þú skalt vegsama mig." Og enn segir hann: "Það er rétt að kunngjöra og játa verk Guðs."

6. Þótt ég sé ófullkominn er það engu að síður ósk mín að bræður mínir og ættingjar fái að vita hvers konar mann ég hef að geyma til að þeir fái skilið þá þrá sem bærist í hjarta mér.

7. Ég þekki vel sem sagt er um Drottin í sálminum: "Þú tortímir þeim sem lygar mæla." Og enn aftur segir hann: "Lygavarir deyða sálina." Og með sama hætti segir Drottinn í guðspjallinu: "Hvert ónytjuorð sem menn mæla munu þeir verða að svara fyrir á dómsdegi."

8. Og því ætti ég að kvíða mikið, skjálfandi af ótta, dómsorðinu á þeim degi sem enginn fær dulist eða umflúið, þegar allir, án undantekningar, verða jafnvel að gera grein fyrir sínum smæstu syndum frammi fyrir dómi Drottins Krists.

9. Af þeirri ástæðu hugkvæmdist mér að skrifa en ég hikaði þar til nú. Ég óttaðist að afhjúpa sjálfan mig fyrir tungum manna því nám hef ég ekki stundað eins og aðrir sem drukku í sig bæði lög og heilaga Ritningu og hafa aldrei þurft á því að halda að breyta frá tungu barnæsku sinnar heldur var gert kleift að nema hana á enn fullkomnari hátt. Í mínu tilfelli varð að þýða það er ég hafði fram að mæla á tungu sem var mér framandi og það sannast best á skrifum mínum en þau leiða bersýnilega í ljós hversu lítillar fræðslu og æfingar í orðsins list ég hef notið. En þannig segir Ritningin: "Spekin mun þekkjast af tungunni, af skynsemd, af visku og kenningu sannleikans."

10. En hvað stoðar að afsaka sig þótt satt reynist sem greint er frá, sérstaklega ef í því felst framhleypni fyrir það að nú er ég, á efri árum, að sækjast eftir því sem ég öðlaðist ekki í æsku? Það voru syndir mínar sem vörnuðu mér frá því að festa mér í huga það sem ég áður hafði með fyrirhöfn stautað við að lesa. En hver trúir mér þótt ég komi til með að endurtaka það? Áður en mér hafði vaxið grön, var ég tekinn höndum og vissi þá enn ekki hvers mér bæri að leita og hvað að forðast. Þess vegna blygðast ég mín í dag og óttast ógurlega að opinbera fáfræði mína, enda skortir mig listina að skrifa hnitmiðaðan texta og útskýra anda minn og huga þannig að það sem felst í orðunum túlki tilfinningar mínar.

11. En ef mér hefði verið það gefið á sama hátt og öðrum, þá hefði ég ekki þagað vegna löngunar minnar að færa þakkir. Og ef sumum finnst ég hrokafullur að gera það þrátt fyrir þekkingarleysi mitt og hægt tungutak, þá er þrátt fyrir allt skrifað: "Tunga hinna mállausu mun tala liðugt og skýrt." Í sannleika sagt ættum við að gera miklu meira af því, en svo segir Ritningin um okkur: "Þú ert bréf Krists til hjálpræðis allt til endimarka jarðarŠskrifað í hjarta þér, ekki með bleki heldur með Anda hins lifanda Guðs." Og enn aftur ber Andinn vitni um að jafnvel sveitamennska var sköpuð af hinum Hæsta.

12. Ég er þannig fyrst og fremst afdalamaður, útlagi, sem greinilega er fáfróður og veit ekki hvernig á að búa til framtíðar. En ég veit þó að minnsta kosti með algjörri vissu, að áður en ég gerðist auðmjúkur var ég líkur steini sem lá djúpt í mýrinni. Þá kom hann sem er máttugur í miskunn sinni og lyfti mér upp, tók mig hátt á loft og setti mig efst á garðinn. Og þaðan ætti ég að hrópa hátt upp yfir mig og þakka Drottni fyrir hans miklu velgjörðir hér í heimi og um aldir alda - velgjörðir sem hugur mannsins fær ekki metið að verðleikum.

13. Undrist því háir sem lágir, þið sem óttist Guð og þið guðsmenn sem eruð miklir ræðumenn. Hlustið og einbeitið ykkur að þessu: Hver var það sem vakti mig upp, þennan bjána sem ég er, mitt á meðal þeirra sem í augum manna eru vitrir og sérfróðir í lögum og máttugir í orði og í öllu? Hann blés mér í brjóst - mér, úrhraki þessa heims - á undan öðrum að ef ég vildi gæti ég orðið sá maður sem í ótta og af virðingu og ámælislaust þjónaði því fólki af trúmennsku sem kærleikur Krists bæri mig til og að hann myndi í sannleika sagt eftirláta mér það sem eftir væri ævi minnar að þjóna þeim af auðmýkt og einlægni ef ég reyndist þess verður.

14. Í ljósi trúar okkar á Þrenninguna, verð ég þess vegna að velja þennan kost. Án tillits til hættunnar verð ég að kunngera gjöf Guðs og ævarandi huggun hans. Óttalaust og hreinskilnislega verð ég að útbreiða alls staðar nafn Guðs þannig að ég láti að mér látnum eftir arf til bræðra minna og sona sem ég hef skírt í Drottni svo þúsundum skiptir.

15. Hvorki var ég þess verður né þannig gerður eftir ógæfu mína og svo mikla erfiðleika, eftir fangavist mína, eftir þetta mörg ár, að Drottinn skyldi gefa mér auðmjúkum þjóni sínum svo mikla náð í þágu þessarar þjóðar - eitthvað sem ég eitt sinn, í æsku minni, hafði hvorki vonir um né hugsaði um.

16. En eftir að ég kom til Írlands - ég varð að hirða sauðina hvern dag og mörgum sinnum á dag baðst ég fyrir - kom Guðs kærleikur og guðsótti í mig í auknum mæli og trú mín styrktist. Og andi minn varð fyrir slíkum áhrifum að á einum degi gat ég sagt allt að hundrað bænir og þær voru næstum jafnmargar að nóttu til. Og þetta gerði ég jafnvel þegar ég hafðist við í skógunum og á fjöllum uppi. Ég var vanur að rísa upp fyrir dögun til bæna, í snjó, í frosti eða í rigningu, án þess að verða meint af, og hvorki fann ég til lasleika né dugleysis, vegna þess - eins og ég nú veit - að Andinn var þá funheitur hið innra með mér.

17. Og þar var það nótt eina sem ég heyrði í svefni mínum rödd sem sagði við mig: "Hungur þitt er ekki án umbunar því brátt ferðu til heimalands þíns." Og eftir stutta stund heyrði ég aftur rödd sem sagði við mig þessi spádómsorð: "Sjá, skip þitt er tilbúið að sigla." Og ekki var það nærri heldur var það tvö hundruð mílur í burtu, þar sem ég hafði aldrei komið og þekkti ekki nokkra manneskju. Stuttu síðar hóf ég flótta minn og yfirgaf manninn sem ég hafði verið hjá í sex ár. Og ég hélt á leið styrktur af Guði sem góðu heilli beindi mér á braut mína og ekkert óttaðist ég þar til ég kom til skips.

18. Á þeim degi sem ég kom var skipið sjóbúið og ég sagðist hafa ráð á því að greiða fyrir far mitt. En stýrimaðurinn var ekki ánægður og reiður á manninn svaraði hann þjösnalega: "Það er vonlaust fyrir þig að biðja um far með okkur." Þegar ég heyrði þetta yfirgaf ég þá og sneri aftur til kofans þar sem ég bjó. Og þar sem ég fór byrjaði ég að biðja. En áður en ég hafði lokið bæn minni heyrði ég einn þeirra hrópa á eftir mér: "Komdu, flýttu þér, mennirnir kalla á þig." Ég sneri strax til baka og þeir sögðu við mig: "Við tökum við þér í góðri trú, þú getur átt vináttu við okkur á hvern þann hátt sem þú vilt." (Og þannig neitaði ég á þeim degi að vera brjóstmylkingur þessara manna af ótta við Guð, en engu að síður bar ég þá von í brjósti að þeir myndu snúast til trúar á Jesúm Krist, vegna þess að þeir voru skrælingjar). Og þess vegna hélt ég för minni áfram með þeim og við sigldum samstundis.

19. Eftir þrjá daga náðum við landi og í tuttugu og átta daga ferðuðumst við um eyðiland. Og mat þraut og hungur sótti á þá. Dag einn sagði stýrimaðurinn við mig: "Segðu mér kristni maður, þú segir að Guð þinn sé mikill og almáttugur, hvers vegna biður þú þá ekki fyrir okkur? Eins og þú sérð erum við þjáðir af hungri og það verður að teljast afar ólíklegt að við fáum nokkru sinni aftur séð mannlega veru." Ég sagði við þá fullur sjálfstrausts: "Takið trú af öllu hjarta ykkar á Drottin minn og Guð því honum er ekkert ómögulegt. Á þessum degi gæti hann sent ykkur mat á leið ykkar þar til þið verðið mettir, því hjá honum er gnægð alls staðar." Og með hjálp Guðs rættist það: Skyndilega birtist okkur svínahjörð á veginum og þeir drápu mörg þeirra. Þeir áðu þar í tvær nætur og endurheimtu líkamlegan styrk sinn en margir þeirra voru orðnir veikburða og nærri dauða en lífi eftir ferðalagið. Eftir þetta lofuðu þeir Guð hástöfum og ég var hafður í hávegum hjá þeim og frá þeim degi höfðu þeir næga fæðu. Þar að auki fundu þeir villihunang og þeir buðu mér hluta af því og einn þeirra sagði: "Þetta bjóðum við sem fórn." Þökk sé Guði fyrir að ég smakkaði ekki á neinu af því.

20. Þessa sömu nótt þar sem ég lá í svefni mínum réðst Satan á mig með ógurlegum hætti. Þetta er atburður sem ég mun aldrei gleyma svo lengi sem ég er í þessum líkama. Hann lagði á mig hendur og lá á mér eins og risastór steinn væri og ég var ófær um að hreyfa nokkurn lim. En hvenær kom það í huga minn, eins fáfróður og ég er, að ákalla "Helias"? Og þar sem ég sá sólina koma upp á himni og meðan ég hrópaði "Helias, Helias" af öllum mætti, féll skyndilega dýrðarljómi sólarinnar yfir mig og samstundis var ég leystur úr ánauð minni. Og ég trúi að Kristur Drottinn minn hafi haldið í mér lífinu og að Andi hans hafi hrópað upp fyrir mig og ég vona að þannig verði það á degi þrengingar minnar eða eins og segir í guðspjallinu: "Á þeim degi, segir Drottinn, eruð þér ekki þeir sem tala heldur Andi Föður yðar, hann talar í yður."

21. Og enn aftur, eftir mörg ár, var ég settur í fjötra. Fyrstu nóttina sem ég var hjá þeim heyrði ég spádóm sagðan himnum frá: "Tvo mánuði verður þú hjá þeim." Og það rættist: Á sextugustu nóttu frá þeim tíma frelsaði Drottinn mig úr höndum þeirra.

22. Meðan ferð okkar stóð yfir gaf hann okkur mat, eld og þurrt veður hvern dag, þar til á tíunda degi að við mættum fólki. Eins og ég gat um fyrr höfðum við ferðast í tuttugu og átta daga um eyðiland og á því kvöldi sem við hittum fólkið áttum við engan mat eftir.

23. Og eftir nokkur ár var ég aftur hjá fólkinu mínu á Bretlandi sem fagnaði mér sem syni og sárbændi mig með einlægu hjarta að ég færi nú ekki eftir slíkar raunir að yfirgefa það og fara annað. En þar í nóttinni sá ég mann í sýn sem hét Victoricus og hann var kominn frá Írlandi með óteljandi bréf. Og hann lét mig hafa eitt þeirra og ég las upphafsorð bréfsins sem hljóðuðu á þessa leið: "Rödd Íra". Og þegar ég byrjaði að lesa bréfið fannst mér á því sama augnabliki ég heyra raddir þeirra sem voru nærri Voclutskógi við Vestursjóinn og þeir hrópuðu upphátt allir einum rómi: "Við sárbænum þig, heilagi drengur, komdu og vertu meðal okkar enn á ný." Og ég varð mjög hryggur í hjarta mér og gat ekki lesið meir og þannig vaknaði ég. Þökk sé Guði að eftir mörg ár bænheyrði Drottinn kveinstafi þeirra.

24. Og aðra nótt - ekki veit ég hvort það var innra með mér eða til hliðar við mig, Guð einn veit það - var aftur á mig kallað og sagt eitthvað sem ég heyrði en skildi ekki nema í lok bænarinnar heyrðust þessi orð: "Hann sem hefur lagt líf sitt í sölurnar fyrir þig, það er hann sem mælir hið innra með þér", og ég vaknaði fullur af gleði.

25. Öðru sinni sá ég Hann biðjast fyrir í mér og ég var, þannig séð, inni í líkama mínum. Ég heyrði í honum fyrir ofan mig, það er að segja, yfir hinum innra manni og hann baðst fyrir af miklum þrótti og með andvörpum. Og ég var hissa allan tímann og undraðir mig á því og hugsaði með mér hver það væri sem bæðist fyrir í mér. En í lok bænarinnar var það opinberað mér að það væri Andinn. Og þá vaknaði ég og minntist þess sem postulinn sagði: "Andinn hjálpar okkur í veikleika bænalífs okkar. Því við vitum ekki hvers við eigum að biðja eins og ber. En sjálfur Andinn biður fyrir okkur með ólýsanlegum andvörpun, sem ekki verður orðum að komið". Og aftur: "Drottinn, árnaðarmaður okkar, biður fyrir okkur."

26. Þegar á mig var ráðist af talsverðum hópi mér eldri manna, sem vöktu máls á syndum mínum þegar ég átti við margt að stríða í biskupstíð minni, var ég á þeim degi í slíku uppnámi að ég hefði hæglega getað fallið nú og um alla eilífð. En Drottinn náðarsamlega hlífði mér, útlendingnum og sinnaskiptamanninum, sakir nafns síns og kom mér til aðstoðar á máttugan hátt í volæði mínu. Ég bið Guð að það verði ekki talið þeim til syndar að ég skyldi sannarlega falla í skömm og smán.

27. Tilefni ákærunnar gegn mér var að þeir höfðu fundið - eftir þrjátíu ár - játningu sem ég hafði gert áður en ég gerðist djákni. Í hugarvíli mínu trúði ég kærum vini mínum fyrir því sem ég hafði gert dag einn í æsku, nei, klukkustund eina, því ég var ekki enn öruggur gegn syndinni. Guð einn veit hvort ég var orðinn fimmtán ára þegar þetta gerðist. Og þá trúði ég ekki á hinn lifanda Guð, hafði ekki gert það frá barnæsku, heldur lifði ég í dauða og ótrú eða þar til ég var rækilega hirtur en ég var í sannleika sagt auðmýktur hvern dag sökum hungurs og nektar.

28. Ég fór engu að síður ekki sjálfviljugur til Írlands, ekki fyrr en ég hafði nærri farist. Það var mér frekar til góðs því þannig var ég hreinsaður af Drottni og hann gerði mig hæfan til að gera það sem eitt sinn var fjarri mér, að láta mér annt um aðra og vinna að hjálpræði þeirra, en á þeim tíma hugsaði ég eingöngu um sjálfan mig.

29. Því var það að á þeim degi sem ég var ávítaður eins og að ofan greinir, sá ég í nætursýninni óviðurkvæmilegt skjal sem beint var gegn ásjónu minni og samtímis heyrði ég rödd af himni sem sagði við mig: "Vér höfum horft með vanþakklæti á andlit hins útvalda sem sviptur er góðu nafni sínu". Hann sagði ekki: "Þú hefur horft með vanþakklæti," heldur: "Vér höfum horft með vanþakklæti," eins og Hann teldi sjálfan sig með. Hann sagði síðan: "Hver sá er snertir yður, snertir augastein minn."

30. Þess vegna færi ég honum þakkir sem hefur styrkt mig í öllu til að ég gæti óhindraður gert það sem ég hugðist gera og innt af hendi það verk sem ég hafði lært af Kristi Drottni mínum. Ennfremur fann ég eftir þetta fyrir miklum styrk hið innra og trú mín sannaðist fyrir Guði og mönnum.

31. Og því segi ég fullum fetum að samviska mín er hrein nú og mun vera það eftirleiðis. Guð er mér til vitnis um að ég hef ekki mælt lygar í þessum orðum mínum til ykkar.

32. Frekar græt ég vegna míns nána vinar að vegna hans skyldum við heyra slík boð af himnum. Það var sjálf sál mín sem ég trúði honum fyrir! Og sumir bræðurnir sögðu mér áður en vörnin fór fram - en ég var ekki viðstaddur hana, hvorki var ég á Bretlandi né hafði ráðgert það - að hann myndi verja mig í fjarveru minni. Hann hafði jafnvel sagt við mig í eigin persónu: "Veistu, það ætti að gera þig að biskupi!" - en þess var ég ekki verður. Hvað kom honum til að bregðast mér seinna meir opinberlega frammi fyrir öllum, góðum sem slæmum, vegna þess að áður hafði hann með glöðu geði og af fúsum vilja fyrirgefið mér og ekki einungis hann heldur og Drottinn sem er æðri öllum?

33. Ég hef sagt nóg í þessum efnum. En ég má ekki, hvað sem öðru líður, fara dult með gjöf Guðs sem hann veitti mér í landi fjötra minna, því þá leitaði ég hans í fullri einlægni og þar fann ég hann og hann bjargaði mér frá öllu illu vegna þess - og því trúi ég - að Andi hans tók sér bólfestu í mér og hefur starfað í mér til þessa dags. Aftur er ég djarfmæltur. En það veit Guð að hefði maður gert mér þetta kunnugt, væri það sennilegt að þá hefði ég þagað í þágu Krists.

34. Þess vegna færi ég án afláts Guði þakkir því hann gerði mig stöðugan þegar freistingin sótti að mér. Þannig get ég í dag með fullri vissu fært honum sál mína sem lifandi fórn - Kristi Drottni mínum, sem bjargaði mér úr öllum vandræðum mínum. Hver er ég, Drottinn? Eða ætti ég að spyrja hver köllun mín sé því þú hefur komið til mín af slíkum guðlegum krafti að í dag lofa ég og upphef stöðugt nafn þitt meðal siðleysingjanna hvar sem ég er staddur og ekki einungis á góðum dögum heldur einnig í andstreymi mínu? Þannig verð ég að taka með jafnaðargeði hverju því sem yfir mig gengur, hvort sem það er gott eða slæmt, og ávallt færa Guði þakkir, honum sem kenndi mér að treysta hiklaust og ávallt á sig og sem mun styrkja mig til að ég, fáfróður sem ég er, hafi hugrekki fram til hinstu stundar til að takast á við svo heilagt og dásamlegt verk - og breyta þannig með nokkrum hætti eftir þeim sem Drottinn ákvað fyrir löngu að ættu að vera hrópendur guðspjalls síns, ættu að vera öllum þjóðum vitni allt til endimarka jarðar. Það höfum við séð og það hefur verið uppfyllt. Sannarlega berum við því vitni að guðspjallið hefur verið prédikað allt til ystu jarðarbyggða.

35. Nú yrði það þreytandi ef ég færi að gefa nákvæma lýsingu í smáatriðum á öllu erfiði mínu. Leyfið mér að skýra stuttlega hversu oft hinn miskunnsami Guð frelsaði mig frá þrældómi og hættunum tólf sem ógnuðu sál minni sem og frá ginningum manna - svo ekki sé minnst á fjölmörg tilræði sem mér er um megn að tjá í orðum því ég vil ekki særa lesendur mína. En Guð, sem þekkir alla hluti jafnvel áður en þeir gerast, er mér til vitnis um að þótt ég væri fávís flækingur var hann vanur að vara mig við í tíma við mörgum hlutum með guðlegum boðum.

36. Hvernig auðnaðist mér þessi viska sem mér var ekki í blóð borin, mér sem hvorki þekkti aldur minn né vissi hvað Guð var? Hvaðan var mér gefin slík vegleg gjöf og gagnleg að þekkja Guð og elska hann, þótt það kostaði mig að yfirgefa land mitt og foreldra mína?

37. Og margar gjafir voru mér færðar í sorg og mæðu en ég olli þeim [gefendunum] sárindum og einnig gekk ég gegn óskum sumra manna sem voru mér eldri. En leiddur af Guði var ég þeim algjörlega ósammála og ósamstíga. Þar var ekki eigin náðarstyrkur að verki heldur Guð. Hann er sigursæll í mér og stenst atlögur þeirra allra til að ég megni að ná til allra íbúa Írlands og fái prédikað þeim guðspjallið. Hann gerir það að verkum að ég umber sáryrði frá óguðlegum og hallmæli annarra fyrir að fara á erlenda grund, að ég fæ þolað margar mannlegar ofsóknir og fangelsisvistir og hann gerir mér kleift að gefa frjálsan frumburðarrétt minn til hagsbótar öðrum. Og ef ég reynist þess verður er ég hiklaust reiðubúinn [að gefa] jafnvel líf mitt fyrir nafn hans og það mun ég gera af mikilli gleði. Ég hef kosið að tileinka honum líf mitt alveg fram í dauðann, ef Guð lofar.

38. Ég stend í mikilli þakkarskuld við Guð sem gaf mér þvílíka náð að margir endurfæddust í Guði fyrir mitt fulltingi og voru fermdir fljótlega á eftir, og að klerkar voru vígðir alls staðar til þjónustu við þá, við fjöldann sem nýlega tók trú og Drottinn tók frá endimörkum jarðar eins og hann hafði eitt sinn lofað fyrir munn spámanns síns: "Til þín munu þjóðir koma frá endimörkum jarðar og segja: "Lygar einar hafa feður vorir hlotið að eign, fánýta guði, og enginn þeirra er að neinu gagni"; og ennfremur: "Ég hef sett þig til að vera ljós heiðinna þjóða, að þú sért hjálpræði allt til endimarka jarðar."

39. Og þar kýs ég að bíða fyrirheitis hans sem sannarlega svíkur aldrei, fyrirheitisins í guðspjallinu: "Margir munu koma frá austri og vestri og sitja til borðs með Abraham, Ísak og Jakob." Alveg á sama hátt og við treystum því að hinir trúuðu muni koma hvaðanæva úr öllum heiminum.

40. Þess vegna á maður í raun að veiða vel og af kostgæfni eins og Drottinn áminnir og kennir þegar hann segir: "Komið og fylgið mér, og mun ég láta yður menn veiða." Og aftur mælti hann fyrir munn spámannanna: "Sjá, ég mun senda út marga fiskimenn og veiðimenn, segir Guð," og svo framvegis. Þannig er það okkur mjög nauðsynlegt að leggja net okkar með þeim hætti að miklum mannfjölda og mannþröng sé náð í netin fyrir Guð og að klerkar séu fyrir hendi alls staðar til að skíra og hvetja fólk sem líður skort og er þurfandi. Eins og Drottinn lýsir yfir í guðspjallinu, segir þar, áminnir og kennir: "Farið því og gjörið allar þjóðir að lærisveinum, skírið þá í nafni Föðurins, Sonarins og hins Heilaga Anda, og kennið þeim að halda allt það, sem ég hef boðið yður. Sjá, ég er með yður alla daga allt til enda veraldar." Og aftur segir hann: "Farið út um allan heim, og prédikið fagnaðarerindið öllu mannkyni. Sá sem trúir og skírist, mun hólpinn verða, en sá sem trúir ekki, mun fyrirdæmdur verða." Og enn aftur: "Þetta fagnaðarerindi um ríkið verður prédikað um alla heimsbyggðina öllum þjóðum til vitnisburðar. Og þá mun endirinn koma." Þá boðar og Drottinn fyrir munn spámannsins og segir: "Og þá mun það gerast á hinum síðustu dögum (segir Drottinn) að ég úthelli Anda mínum yfir allt hold og synir yðar og dætur munu spá, gamalmenni yðar munu drauma dreyma, ungmenni yðar munu sjá sjónir; já, yfir þræla mína og ambáttir mínar mun ég á þeim dögum úthella Anda mínum og þau munu spá." Og í Hósea segir hann: "Ég vil segja við Ekki-minn-lýð: Þú ert minn lýður; Š og auðsýna hinum náðvana náð. Og í stað þess, að sagt var við þá: "Þér eruð ekki minn lýður," skulu þeir kallaðir verða "Synir hins lifanda Guðs"."

41. Hvernig kom það til á Írlandi að þeir sem aldrei höfðu komist til þekkingar á Guði og höfðu þar til nú skurðgoð og óhreina hluti ávallt í háum metum, hafa nú verið gerðir að lýð Drottins og eru kallaðir börn Guðs og að synir og dætur konunga Íra birtast okkur nú sem munkar og meyjar Krists?

42. Meðal annarra var þarna mjög fögur og sæl innfædd írsk kona af göfugum ættum, gjafvaxta, sem ég hafði skírt. Hún kom til okkar nokkrum dögum seinna og lét á sér skilja að hún hefði meðtekið erindi frá boðbera Guðs sem ráðlagði henni að gerast meyja Krists og færast nær Guði. Þökk sé Guði að á sjötta degi eftir þetta valdi hún með lofsverðum hætti og af ákefð þá stefnu sem allar meyjar Krists taka. Ekki svo að skilja að feður þeirra séu þeim samþykkir. Nei, þær verða oft að þola ofsóknir og ávítur frá foreldrum sínum og brögðóttar tálmanir þeirra. En þrátt fyrir það eykst tala þeirra stöðugt (við vitum ekki hversu margar hafa verið endurfæddar með þessum hætti) svo ekki sé minnst á ekkjur og þær sem ástunda meinlæti. En mest er böl þeirra kvenna sem búa við þrældóm. Þær verða að þola harðræði og stöðuga ógn. En Drottinn hefur gefið mörgum ambátta sinna náð sína, því þótt þeim sé bannað að breyta eftir honum þá gera þær það engu að síður með staðföstum hætti.

43. Þess vegna er það, að þótt ég vildi yfirgefa þær og fara til Bretlands og þrá mín er mikil að fara til lands míns og fjölskyldu minnar - og ekki einungis þangað heldur einnig alla leið til Gallíu til að heimsækja bræðurna þar og sjá andlit hinna útvöldu Drottins míns, það veit Guð að ég þrái það mikið - er ég bundinn af Andanum, sem gaf það bersýnilega í ljós að ef ég gerði það myndi hann auðkenna mig sem sekan. Einnig óttast ég að það glatist sem ég hef erfiðað fyrir, raunar ekki ég heldur Kristur Drottinn, sem boðaði mér að koma hingað og dvelja meðal þeirra, þar til ævi mín væri öll, ef Drottinn lofar og verndar mig frá sérhverjum vegi illskunnar til að ég syndgi ekki frammi fyrir honum.

44. Ég vona að ég hafi gert það sem mér ber að gera. En ég treysti ekki sjálfum mér svo lengi sem ég er í þessum dauðlega líkama, því styrkur hans er mikill sem daglega leitast við að snúa mér frá trúnni og sönnum heilagleika sem ég sækist eftir þar til lífi mínu fyrir Krist Drottin minn lýkur. En hið fjandsamlega hold er sífellt að draga mann í átt til dauðans, það er að segja, að forboðnum ávöxtum. Og ég veit að hluta til hvers vegna ég hef ekki lifað fullkomnu lífi eins og aðrir trúaðir, en ég ber játningu mína fram fyrir Drottin minn og blygðast mín ekki frammi fyrir honum því ekki mæli ég lygar. Frá þeim tíma er ég kom til þekkingar á honum í æsku hefur kærleikur til Guðs og guðsótti aukist í mér og fram að þessu, þökk sé náð Guðs, hef ég varðveitt trúna.

45. Leyf þeim að hlæja og hæða sem það vilja - ekki mun ég þegja og ekki mun ég heldur fela þau tákn og undur sem Drottinn sýndi mér mörgum árum áður en þau gerðust, hann sem veit allt jafnvel það sem gerðist fyrir upphaf heimsins.

46. Þess vegna ætti ég án afláts að færa Guði þakkir sem hefur iðulega afsakað heimskupör mín og kæruleysi og hefur oftar en einu sinni vægt mér við mikilli reiði sinni, mér sem var valinn til að vera hjálparmaður hans en var seinn til að gera eins og mér var leiðbeint og komið var á framfæri við mig eftir hvatningu Andans. Og Drottinn miskunnaði mér mörg þúsund sinnum vegna þess að hann sá að hið innra með mér var ég tilbúinn, en að ég var fávís um hvað gera bæri vegna aðstæðna minna, enda voru þeir margir sem reyndu að hindra þetta trúboð. Þeir töluðu sín á milli svo ég heyrði ekki og sögðu: "Hvers vegna skyldi þessi náungi hætta lífi sínu meðal óvina sem enga þekkingu hafa á Guði?" Þetta var ekki illkvittni en það höfðaði ekki til þeirra. Sömuleiðis, eins og ég sjálfur get borðið vitni um, skynjuðu þeir afdalamennsku mína. Og ég gerði mér ekki samstundis grein fyrir náðinni sem þá var í mér. Nú skil ég að ég hefði átt að gera það fyrr.

47. Nú verð ég að tala tæpitungulaust við ykkur, bræður mínir og samstarfsmenn, sem hafið trúað mér vegna þess sem ég spáði og spái enn til að gera ykkur styrka og staðfasta í trúnni. Ég vil einungis að einnig þið leggið meira af mörkum og gerið betur. Það yrði mér til dýrðar því að "vitur sonur gleður föður sinn".

48. Þið vitið, og það veit Guð einnig, hvernig ég hef lifað meðal ykkar síðan í æsku í sannri trú og af einlægu hjarta. Hvað viðvíkur heiðingjunum sem ég hef lifað á meðal, þá hef ég á sama hátt sýnt þeim traust og mun gera það áfram. Guð veit að ég hef ekki blekkt neinn þeirra og slíkt myndi mér ekki koma til hugar sakir Guðs og kirkju hans. Því þannig myndi ég æsa þá upp og valda því að ofsóknir gegn þeim og okkur öllum yrðu hafnar og þá yrði ég valdur að því að nafni Drottins væri lastmælt, en skrifað er: "Vei þeim manni sem veldur því að nafni Drottins er lastmælt."

49. Jafnvel þótt fáfræði mín sé mikil í öllu því sem ég geri hef ég engu að síður reynt að hafa gát á sumu og einnig á sjálfum mér. Þannig gaf ég til baka til hinna kristnu bræðra minna og meyja Krists og hinna heilögu kvenna, smáar óbeðnar gjafir sem þau voru vön að gefa mér eða einhverja af skrautmunum þeirra sem þau voru vön að kasta á altarið. En þau móðguðust við mig að ég skyldi gera þetta. En í von um eilífðina hafði ég gát á öllu því sem ég gerði til að enginn gæti rænt mig hirðisþjónustu minni á þeirri forsendu að ég hefði verið óheiðarlegur og til að ég myndi ekki, jafnvel í hinum minnstu málum, gefa óguðlegum tilefni til að ástunda rógburð eða skítkast.

50. Það sem meira er, vænti ég þess nokkurn tíma að allar þessar þúsundir sem ég skírði létu svo mikið sem agnarögn af hendi? Ef svo er segið mér og ég mun endurgjalda ykkur það. Eða þegar Drottinn vígði klerka alls staðar fyrir mína aumu persónu og ég setti þá fúslega í þjónustuembætti sín, hafi ég beðið einhvern þeirra um svo mikið sem andvirði skóa minna, segið það þá beint við mig og ég mun greiða það til baka.

51. Ég lét þvert á móti ýmislegt af hendi rakna fyrir ykkur til að þeir tækju á móti mér. Og ég fór á meðal ykkar og um allt í ykkar þágu þótt hættur biðu mín, og ég fór jafnvel til fjarlægustu staða, þangað sem enginn bjó og þar sem enginn hafði áður komið til að skíra eða að vígja klerka eða ferma fólkið. Fyrir náð Drottins gerði ég allt þetta af fúsum vilja og með gleði, ykkur til sáluhjálpar.

52. Einstöku sinnum gaf ég konungunum gjafir og innti auk þess af hendi greiðslur til sona þeirra sem ferðuðust með mér. Engu að síður tóku þeir mig og félaga mína höndum og á þeim degi var það eindregin vilji þeirra að drepa mig. En tími minn var ekki kominn. Þeir rændu engu að síður öllu því sem þeir fundu hjá okkur og hlekkjuðu mig en á fjórtánda degi frelsaði Drottinn mig undan valdi þeirra og við fengum allt sem var okkar vegna Guðs og ómetanlegra vina sem við höfðum áður hitt. 53. Þið vitið af reynslunni hversu mikið ég greiddi þeim sem útdeildu réttlætinu í öllum þeim héruðum sem ég iðulega heimsótti. Ég held í sannleika sagt að ég hafi ekki greitt þeim minna en sem svarar fimmtán mönnum til að þið mættuð njóta nærveru minnar og ég mætti njóta nærveru ykkar ávallt í Guði. Ég sé ekki eftir því og ekki tel ég það nóg. Ég er enn að greiða út og mun greiða meira út. Drottinn hefur vald til að veita mér að ég megi brátt verja sjálfum mér í þágu sálna ykkar.

54. Sjá, ég kalla Guð til vitnis sálu minni að ekki mæli ég lygar. Og ekki skrifa ég ykkur í því skyni að smjaðra fyrir ykkur eða af eigingirni eða vegna þess að ég sé að leita eftir vegsemd ykkar. Sú vegsemd sem enn er ekki komin en hjartað væntir, mun nægja mér. Hann sem gaf fyrirheitið er trúr, hann mælir aldrei lygar.

55. En ég geri mér grein fyrir því að jafnvel hér og nú hef ég verið upphafinn takmarkalaust af Drottni og að ég var ekki verður þess að hann skyldi veita mér það. Ég veit það fullkomlega vel að fátækt og ógæfa gera mig betri en auður og unaður (en Kristur Drottinn var fátækur í okkar þágu). Ég er vissulega aumur vesalingur og þótt ég vildi auð hef ég engin bjargráð. Daglega get ég búist við að verða myrtur eða svikinn eða gerður að þræli eftir ástæðum. En ég óttast ekkert vegna fyrirheita himnaríkis því ég hef varpað mér í hendur Guðs almáttugs sem öllu stjórnar. Eins og spámaðurinn segir: "Varpa áhyggjum þínum á Drottin, hann mun bera umhyggju fyrir þér."

56. Sjá, nú fel ég sál mína trúum Guði mínum en erindreki hans er ég í allri eymd minni. Guð fer ekki í manngreinarálit og hann valdi mig til þessa embættis til að ég mætti vera meðal hans minnstu helgiþjóna.

57. Lát mig því gjalda honum allt það sem hann hefur fyrir mig gert. En hvað get ég sagt eða hverju get ég lofað Drottni mínum, því ég einn get ekkert gert nema hann veiti mér það af náð sinni. En lát hann grannskoða hjarta mitt og eðli því ég þrái það mikið, jafnvel of mikið, og tilbúinn er ég að hann gefi mér kaleik sinn að drekka af eins og hann hefur gefið öðrum sem elskuðu hann.

58. Megi Guð því aldrei leyfa að það komi fyrir mig að leiðir mínar skilji við lýð hans sem hann eignaðist í þessu fjarlæga landi. Ég bið til Guðs að hann gefi mér þolgæði og að honum þyki sér sómi sýndur með því að ég verði honum trúr vitnisburður allt þar til dagar mínir eru taldir.

59. Og hafi mér einhvern tímann tekist að gera eitthvað gott fyrir Guð minn sem ég elska, þá sárbæni ég hann að gefa mér að ég megi úthella blóði mínu með trúskiptingum og föngum sakir nafns hans, jafnvel þótt ég fái ekki greftrun eða að aumur líkami minn verði rifinn sundur lim fyrir lim af rökkum eða óargadýrum eða að fuglar himinsins gæði sér á honum. Ég er þess fullviss að ef þetta gerist um mig hef ég bjargað bæði sál minni og líkama. Því að á þeim degi munum við án alls vafa rísa upp aftur í birtu sólarinnar, það er að segja, í dýrð Krists Jesú endurlausnara okkar, sem börn hins lifanda Guðs og samarfar með Kristi, gerðir í mynd hans, því fyrir hann munum við ríkja og með honum og í honum.

60. Sólin sem við sjáum, rís upp fyrir okkur daglega vegna þess að hann mælir svo fyrir, en hún mun aldrei ríkja og ekki munu geislar hennar vara, og allir þeir sem tilbiðja hana munu volaðir koma til refsingar. Við munum hins vegar ekki deyja sem trúum á og tilbiðjum hina sönnu sól, Krist, sem aldrei mun deyja og ekki skal hann heldur deyja sem hefur gert vilja Krists, heldur mun hann vara um eilífð eins og Kristur mun vara að eilífu, hann sem ríkir með Guði Föður almáttugum og hinum Heilaga Anda í öndverðu, nú og um aldir alda. Amen.

61. Sjá, aftur og aftur myndi ég í stuttu máli færa í letur játningu mína. Ég ber vitni í sannleika og með gleði í hjarta frammi fyrir Guði og hans heilögu englum að ég hafði aldrei aðra ástæðu en fagnaðarerindið og fyrirheit hans þegar ég sneri aftur til þeirrar þjóðar sem ég áður hafði með naumindum flúið.

62. Ég sárbið þá sem trúa á Guð og óttast hann, hvern þann sem þóknast að skoða eða móttaka þetta skjal sem Patrekur á Írlandi, ólærður syndari eins og augljóst má vera, setti saman, að þeir eigni það aldrei fáfræði minni ef ég afrekaði einhverja hluti, hversu léttvægir sem þeir voru, og voru þóknanlegir Guði, heldur meðtakið og trúið því sannarlega að það hafi verið gjöf Guðs. Og þetta er játning mín áður en ég dey.

(1) Heilagur Patrekur, verndardýrlingur Íra, skrifaði játningu sína á latínu í kringum árið 450.