Eldri Fréttir 11. 2008 Úr safnaðarlífinu Hátíð Margrétarsystra Fimmtudaginn 16. október sl. héldu Margrétarsystur hátíðlega minningu heilagrar Margrétar Maríu Alacoque, stofnanda reglunnar. Hátíðleg biskupsmessa var lesin í Kristskirkju kl. 18:00 og altarissakramentið blessað að henni lokinni. Síðan var öllum viðstöddum boðið að þiggja veitingar í safnaðarheimili Kristskirkju. Létt var yfir viðstöddum þrátt fyrir tímabundna erfiðleika á efnahagssviðinu. Pétur biskup þakkaði Margrétarsystrunum mikilvæg störf þeirra og einnig hverjum og einum viðstöddum fyrir þeirra framlag. ----------------------- Hátíðisdagur Teresusystra Þann 7. október ár hvert er sérstakur hátíðisdagur Teresusystra en þá fagna þær stofnun reglu sinnar. Messa var haldin þriðjudaginn 7. október 2008 í Maríukirkju og á eftir var fólki boðið að þiggja veitingar í safnaðarheimilinu. Barnakórinn (en hann syngur venjulega í barnamessu á sunnudögum) söng í messunni. ----------------------- Nell Brandenburg kveður Fyrir tólf árum kom Petrónella Brandenburg, betur þekkt sem Nell, í stutta heimsókn til Íslands. Hún kom hingað vegna þess að Wilma vinkona hennar sagði henni að prestur nokkur á Íslandi væri að leita að ráðskonu. Nell kom hingað, kannaði aðstæður og ákvað síðan að flytjast til landsins. Hún sneri aftur nokkrum vikum síðar og þ. 14. janúar 1997 kom hún í Breiðholtið, aðeins tveimur vikum eftir að Teresusystur settust þar að. Nell ætlaði að vera hér í fimm ár en ákvað að bæta öðrum sjö árum við. Ásamt systrunum og fjölmörgum öðrum vann Nell ötullega að uppbyggingu safnaðarins í Maríukirkju. Henni til heiðurs og til að sýna henni þakklæti fyrir öll störf hennar var skipulagt karaókí- og bingókvöld og í lokin voru henni afhent blóm. Nú mun Nell snúa aftur til Hollands. 11. 2008 Hátíðarár í tilefni af því að liðin eru 150 ár frá birtingu Maríu meyjar í Lourdes Nú fer brátt að ljúka hátíðarári í tilefni af því að150 ár eru liðin frá því að Guðsmóðir birtist í Lourdes. Biskupsdæmi okkar vill einnig minnast þessa sögulega atburðar í Reykjavík og nágrenni. Þess vegna er áætlað að minnast þessa með þremur samkomum á komandi mánuðum. Í fyrsta lagi: Miðvikudaginn 29. október 2008 verður Maríuandakt  í Dómkirkju Krists konungs í Landakoti í Reykjavík. Allir þeir sem búa í Reykjavík og nágrenni eru boðnir velkomnir á þá hátíðastund. sem hefst að lokinni messunni kl. 18:00 og stendur frá kl. 18:30 - 19:30. Þá verður tekið á móti styttu af Guðsmóður í Kristskirkju og mun hún standa þar uns jólatíminn er úti. Eftir það verður styttan flutt til St. Jósefskirkju í Hafnarfirði. Í öðru lagi: Svipuð Maríuandakt verður haldin í Hafnarfirði á föstutímanum og verður ákveðið síðar hvaða dag hún fer fram.Styttan af Guðsmóður verður varðveitt þar fram að hvítasunnu á næsta ári. Eftir það verður hún flutt til Maríukirkju í Breiðholti og tekið á mót henni þar. Í þriðja lagi: Maríuandakt verður einnig haldin í Maríukirkju í Breiðholti eftir hvítasunnu og verður tilkynnt um hana síðar. Brátt munum við geta staðfest þau gleðilegu tíðindi að Maríugerði verður reist við hliðina á Dómkirkju Krists konungs í Landakoti. Reykjavíkurborg hefur veitt nauðsynleg leyfi fyrir byggingu þess. Gerðið hér á landi verður, líkt og raunin er í fjölmörgum löndum heims, raunverulegt tákn um samfélag okkar við hina himnesku móður á himni sem vill leiða okkur öll til fundar við son sinn Jesú Krist. 8. 2008 Tilnefningar í Reykjavíkurbiskupsdæmi Eftirfarandi tilkynning herra Péturs Bürcher Reykjavíkurbiskups var lesin í öllum messum í kaþólskum kirkjum og kapellum sunnudaginn 27. júlí 2008 Biskup vor hefur tekið eftirfarandi ákvarðanir: Séra Patrick Breen er skipaður staðgengill biskups (vicar general) í Reykjavíkurbiskupsdæmi og sóknarprestur í Krists konungs sókn í Reykjavík. Séra Jürgen Jamin hefur óskað eftir tímabundnu leyfi og frekari menntun. Hann er leystur frá embætti sóknarprests í Krists konungs sókn í Reykjavík. Í byrjun september mun hann hefja sabbatstíma sinn í Landinu helga. Þegar hann snýr aftur mun hann taka við nýju starfi í biskupsdæminu. Séra Hjalti Þorkelsson er skipaður sóknarprestur í sókn Heilags Péturs á Akureyri og fulltrúi biskups til að annast umsjón trúfræðslu í biskupsdæminu. Séra Marek Zygadlo er, með samþykki héraðsstjóra reglu hans,  skipaður aðstoðarprestur í sókn heilags Jósefs í Hafnarfirði.  Aðalstarf hans verður að annast sálusorgun pólskumælandi sóknarbarna. Séra Jakub Budkiewicz er skipaður aðstoðarprestur í Krists konungs sókn í Reykjavík. Aðalstarf hans verður að helga sig námi í íslensku. Þessar skipanir taka gildi 1. september 2008. Fyrirfram þakkir fyrir að taka vel á móti þessum prestum í nýju starfi og fyrir bænir ykkar. Reykjavík, 27. júlí 2008, á vígsludegi dómkirkju og basilíku Krists konungs í Reykjavík. 8. 2008 Heimsmót æskunnar 2008 í Sydney í Ástralíu Heimsmót æskunnar var haldið í Ástralíu dagana 15.- 20. júlí 2008. Frá Íslandi fóru þær Tinna Lárusdóttir og Anna Björg Harðardóttir í fylgd systur Cielos frá Hafnarfirði. George Pell kardínáli og erkibiskup í Sydney opnaði heimsmótið með heilagri messu, þeirri fjömennustu sem haldin hefur verið í Ástralíu. Kardínálinn bað alla menn að hlusta á boð Krists. "Kall Krists er fyrir alla sem þjást, ekki bara fyrir kaþólska og aðra kristna menn, heldur sérstaklega fyrir þá sem eiga sér engin trúarbrögð. Kristur er að kalla þig heim, til kærleikans, lækningarinnar og samfélagsins." Hann staðfesti orð páfa um vonina: "Á meðan lífið varir er alltaf vonarmöguleiki og með hinni kristnu von kemur trú og kærleikur." Hálf milljón ungmenna var viðstödd komu Benedikts páfa XVI til messu þann 17. júlí. Í prédikun sinni sagði páfi meðal annars: "Með ýmsum hættti voru postularnir venjulegir menn. Enginn þeirra gat sagst vera fullkominn lærisveinn. Þeim tókst ekki að þekkja Krist, skömmuðust sín fyrir framagirni sína og jafnvel afneituðu honum. Samt sem áður urðu þeir heillaðir af sannleikanum í guðspjalli Krists þegar þeir höfðu fyllst Heilögum anda, og urðu staðráðnir í að kunngera hann óhræddir." Einnig sagði páfi: "Kæra unga fólk, Hvernig ætlið þið að nota þær gjafir sem ykkur hafa verið gefnar, þann "kraft" sem Heilagur andi er jafnvel nú reiðubúinn að leysa úr læðingi innra með ykkur? Hvað ætlið þið að skilja eftir fyrir komandi kynslóðir ungmenna? Hverju viljið þið fá áorkað?" Í lokamessu sinni lýsti Benedikt páfi XVI því yfir að Heimsmót æskunnar yrði næst haldi árið 2011 í Madríd á Spáni. Þær systir Cielos, Tinna og Anna Björg komu heim frá Ástralíu eftir 26 klukkustunda flug, en það var ekkert vandamál því góða skapið fylgdi þeim alla leiðina. Þær upplifðu á heimsmóti æskunnar sannleiksgildi þessara orða Krists : "Á því munu allir þekkja, að þér eruð mínir lærisveinar, ef þér berið elsku hver til annars" (Jh 13, 35). 8. 2008 Séra Ágúst George SMM Séra Ágúst George, staðgengill kaþólska biskupsins í Reykjavík og fyrrum skólastjóri Landakotsskóla, lést að morgni 16. júní 2008 á Landspítalanum í Reykjavík. Sr. George fæddist 5. apríl 1928 í þorpinu Wijlre í Limburg-héraði í Hollandi, hinn fimmti í hópi sex systkina og lifir hann ein systir. Hann gekk í drengjaskóla Montfortreglunnar í Schimmert og síðar í prestaskóla reglunnar í Oirschot í Hollandi. Hann vígðist til prests 11. mars 1956. Sr. George var sendur til Íslands þá um haustið og starfaði hér óslitið síðan, eða rúmlega hálfa öld. Hann fór fljótlega að kenna við Landakotsskóla, tók seinna við stjórn hans og stýrði honum í 34 ár. Frú Vigdís Finnbogadóttir forseti Íslands veitti honum hina íslensku fálkaorðu árið 1994 fyrir störf að fræðslumálum. Frá árinu 1969 var séra George jafnframt staðgengill biskups. Meðan biskupslaust var hér á landi árin 1986 - 1988 og 1994 - 1995 stýrði hann biskupsdæminu sem postullegur umsjónarmaður þess. Frá árinu 1998 var hann einnig fjármálastjóri biskupsdæmisins. Séra George var sungin sálumessa í Kristskirkju í Landakoti þriðjudaginn 24. júní 2008. Requiescat in pace. 8. 2008 Séra Sæmundur F. Vigfússon  Séra Sæmundur F. Vigfússon fæddist í Reykjavík 27. janúar 1926. Hann andaðist á Hjúkrunarheimilinu Eir í Reykjavík 18. júní 2008. Faðir hans var Vigfús Þorkelsson, f. 24. júní 1885, látinn, og móðir Guðrún Ólafsdóttir, f. 25. nóv. 1885, d. 1. des. 1979. Hálfsystkini séra Sæmundar, samfeðra, eru: Aðalsteinn Vigfússon, f. 19. febrúar 1910, d. 3. júní 1971, Guðný Vigfúsdóttir, f. 9. febr. 1914, d. 28. febr. 2004, Þorkell Vigfússon, f. 27. ágúst 1915, d. í frumbernsku, Ástríður Vigfúsdóttir, f. 23. jan. 1917, d. 19. des. 1993 og Hulda Vigfúsdóttir, f. 20. júlí 1918, d. 7. júlí 2000. Móðir þeirra var Jensína Valdimarsdóttir, f. 9. okt. 1891. Séra Sæmundur átti einnig eina systur sammæðra, Valdísi Guðmundsdóttur, f. 20. maí 1930, d. 7. febr. 2001. Eftir að Sæmundur hafði ungur maður gengið til liðs við kaþólsku kirkjuna ákvað hann að verða prestur. Í þessu skyni stundaði hann nám við skóla sem rekinn er á vegum stjórnardeildar trúboðs í Róm. Hann var vígður prestur 20. desember 1961. Hann var aðstoðarprestur við Kristskirkju í Reykjavík og í mörg ár prestur í Hafnarfirði. Frá því í byrjun níunda áratugarins bjó hann í prestahúsinu í Landakoti, aðstoðaði við messuhald í kirkjunni og fékkst einkum við þýðingar á litúrgískum textum úr latínu á íslensku. Síðustu árin bjó séra Sæmundur á Hjúkrunarheimilinu Eir í Reykjavík. Séra Sæmundi var sungin sálumessa í Kristskirkju í Landakoti mánudaginn 23. júní  2008. Requiescat in pace. 8. 2008 Góður árangur af söfnun Péturspenings 2008 Sunnudaginn 29. júní 2008 fór fram söfnun fyrir svokölluðum Péturspeningi í öllum kaþólskum kirkjum og kapellum á Íslandi. Söfnunin fer fram um allan heim og er það sem safnast afhent páfa sem notar síðan allan Péturspeninginn til hjálpar nauðstöddum. Hér á landi safnaðist dágóð upphæð, eða 150.657,- kr. og hefur fénu þegar verið komið áleiðis til páfa. Við viljum þakka öllum sem gefið hafa til þessa verðuga verkefnis og biðjum þeim og fjölskyldum þeirra Guðs blessunar. Þann 30. október 2007 útnefndi Benedikt páfi XVI herra Pétur Bürcher í embætti Reykjavíkurbiskups. Hann hefur gegnt embætti vígslubiskups í Lausanne, Genève og Fribourg í Sviss síðan 1994.   Nýi biskupinn verður settur í embætti laugardaginn 15. desember við hátíðlega messu í Dómkirkju Krists konungs í Landakoti í Reykjavík. Athöfnin hefst kl. 10.30. Við bjóðum nýja biskupinn hjartanlega velkominn! Sept. 2007 Prestvígsla sr. Jakubs fór fram þann 07.07.07 í Kristskirkju í Landakoti. Sr. Jakub umkringdur ættingjum og vinum frá Póllandi. Hinn 29. júlí las sr. Jakub fyrstu messu sína í Maríukirkju. Hér sést hann blessa safnaðarmeðlimi. Sept. 2007 Formleg stofnun Þorlákssóknar og innsetning sr. Davíðs Tencer í embætti sóknarprests fór fram í hinu nýja klaustri kapúsínamunka á Kollaleiru í Reyðarfirði við hátíðlega athöfn 28. júlí 2007. Sept. 2007 Maí 2007 Prestvígsla Jakubs Budkiewicz djákna biskupsdæmis okkar Laugardaginn 7. júlí fer fram sérstök athöfn í dómkirkjunni okkar í Reykjavík. Þá verður djákninn okkar, Jakub Budkiewicz, vígður til prests. Jóhannes Gijsen biskup vígir Jakub, en Edward Ozorowski erkibiskup pólska erkibiskupsdæmisins Bialystok, sem Jakub er frá, tekur þátt í vígslunni. Einnig leggja allir prestar okkar, svo og prestar frá Bialystok-erkibiskupsdæmi, hendur yfir djáknann og taka hann með því í sinn hóp.     Vígslan fer fram á íslensku en séð verður um að Pólverjar geti líka fylgst með henni. Sönginn annast kór St. Jósefskirkju í Hafnarfirði, undir stjórn systur Maríu de Pentecostes, en einnig verða pólskir söngvar sungnir. Kór Maríukirkju í Reykjavík mun einnig taka þátt í flutningi tónlistar. Eftir vígsluna verður móttaka í safnaðarsalnum í Landakoti og sér safnaðarfólk úr Maríusókn ásamt Kvenfélagi Kristskirkju um hana.     Eftir vígsluna fer Jakub Budkiewicz með fólki sínu til Póllands, til þess að halda þar upp á prestvígslu sína. Hann kemur aftur til Íslands í lok júlí. 29. júlí syngur hann fyrstu messu sína (Primizmesse) í Maríukirkju í Reykjavík. Eftir það tekur hann við stöðu aðstoðarprests í Maríusókn. Heimili hans verður prestsetrið við Raufarsel 8.     Við biðjum alla að minnast Jakubs í bænum sínum á komandi vikum, að hann verði góður og kappsamur prestur sem hafi mikla þýðingu fyrir biskupsdæmi okkar.     Þátttaka í hinni heilögu messu og prestvígslunni 7. júlí er í rauninni öllum heimil, en fólk verður að gæta þess að Kristskirkja er fljót að fyllast og að sjálfsögðu verður að taka frá allmörg sæti fyrir vandamenn nýja prestsins sem koma frá Póllandi, svo og fyrir prestana og systurnar okkar. Apríl 2007 Afmælishátíð Jóhannesar Gijsen Reykjavíkurbiskups Á páskadag, 8. apríl sl., hélt Jóhannes Gijsen Reykjavíkurbiskup hátíðlegt 50 ára afmæli prestvígslu sinnar og um leið 35 ára afmæli biskupsvígslu sinnar. Auk þess var hér einnig um nokkurs konar kveðjustund biskups að ræða, en hann lætur sem kunnugt er af biskupsembætti í október nk., við 75 ára afmæli sitt, og hverfur þá af landi brott. Hátíðahöldin hófust að morgni páskadags með hámessu í Kristskirkju í Landakoti sem biskup flutti ásamt Giovanni Tonucci erkibiskupi, sendiherra Páfagarðs á Norðurlöndum, og monsignor Karel Kasteel, ritara Postullegs ráðs kristilegra líknarstarfa í Páfagarði, öðru nafni Cor Unum, og er nokkurs konar góðgerðastofnun páfa. Tonucci erkibiskup flutti hátíðarprédikun og er hún birt lítið stytt annars staðar í blaðinu. Mikill fjöldi manna var viðstaddur hátíðarmessuna og má meðal boðsgesta nefna Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur menntamálaráðherra, Björn Bjarnason dómsmálaráðherra og Vigdísi Finnbogadóttur, fyrrum forseta Íslands. Að auki sótti hátíðarmessuna fjöldi fólks úr kaþólska söfnuðinum hér á landi. Kór Kristskirkju ásamt einsöngvurum og hljóðfæraleikurum flutti við þetta tækifæri messu í G-dúr eftir Franz Schubert undir stjórn organista Kristskirkju. Tókst flutningurinn með ágætum og jók það á hátíðleik athafnarinnar. Að messu lokinni var móttaka fyrir kirkjugesti í safnaðarheimili Kristskirkju og einnig í samkomusal Landakotsskóla þar sem boðið var upp á veitingar. Áður en gestir gerðu sér gott af því sem fram var reitt flutti Gunnar Örn Ólafsson, formaður Félags kaþólskra leikmanna, stutta ræðu og þakkaði Jóhannesi Gijsen störf hans við stjórn biskupsdæmisins undanfarinn áratug og ríflega það, en hann tók við stjórn kaþólsku kirkjunnar á Íslandi árið 1995. Þá gafst fjölmörgum viðstöddum einnig tækifæri til að óska biskupi til hamingju með þá merku áfanga sem hann fagnaði þennan dag en þakka honum jafnframt framlag hans í þágu kaþólsku kirkjunnar á embættistíma hans. Kirkjan hefur sem kunnugt er vaxið mjög hérlendis á fáum árum og því í mörg horn að líta varðandi alla stjórnun og skipulagningu. Störf sín hér hefur biskup unnið af mikilli staðfestu, skyldurækni og næsta óvenjulegum dugnaði, um það getur samstarfsfólk hans vitnað. Sjálfur var Jóhannes biskup afar ánægður með það hversu margir samfögnuðu honum og hve vel tókst til um alla framkvæmd. Hann biður fyrir hjartans þakkir til þeirra sem heiðruðu hann á þessum merkisdegi í lífi hans, sérstaklega kvennanna úr Kvenfélagi Kristskirkju sem aðstoðuðu við undirbúning allra veitinga, og einnig öðrum þeim sem þar áttu hlut að máli. Þá þakkar hann sérstaklega Karmelsystrum í Hafnarfirði fyrir bænir þeirra. Þessu fólki, sem og Íslendingum öllum, biður biskup Guðs blessunar. Apríl 2007 Prédikun Giovannis Tonucci erkibiskups og sendiherra páfastóls í tilefni af 50 ára prestvígsluafmæli Jóhannesar Matthíasar Gijsen Reykjavíkurbiskups Reykjavík, 8. apríl 2007 Við erum hér saman komin af því að Kristur er upprisinn og við getum haldið páskana heilaga og upplifað ávexti upprisunnar, nýs lífs og tjáningar þess, frelsi hinna endurleystu fyrir blóð Krists og gjafirnar sem streymdu út frá gegnumstunginni síðu Drottins.     Þetta er ástæða þess að við þurfum ekki að bregða fyrir okkur neinum loftfimleikum ræðumennskunnar til þess að auðvelda okkur leiðina að tilefni hins sérstaka hátíðahalds þessa árs. Það er engin þörf á að finna upp á neinni glæsilegri útgönguleið frá því að ræða um upprisu Drottins yfir að fimmtugasta prestvígsluafmæli Jóhannesar Matthíasar Gijsen biskups.     Við getum sagt það öllum sannleika samkvæmt að það sé fyrir upprisu Drottins sem í dag er til kirkja, að postular ferðast enn um heiminn og boða fagnaðarerindið, að til skuli vera prestastétt í þjónustu þjóðar Guðs. Drottinn er upprisinn og það er ástæða þess að á okkar dögum eru til menn sem hafa tekist á hendur þetta sérstaka hlutverk að hjálpa öðrum til þess að uppgötva kærleika Drottins og feta í fótspor Krists. Það sem gerðist fyrir fimmtíu árum, 6. apríl 1957, þegar Guilelmus Lemmens biskup vígði þann sem þá var ungur maður, Jóhannes Gijsen, til prests, var bein afleiðing af fyrstu tilkynningu Maríu Magdalenu og því sem Pétur og Jóhannes fundu í tómu gröfinni, og það er ástæða þess að þeir trúðu.     Jóhannes Gijsen ákvað snemma á ævi sinni að verða prestur og samkvæmt því gekk hann í prestaskóla og hélt út á hina löngu leið andlegrar og þekkingarlegrar mótunar sem krafist var til að ná því marki sem hann taldi vera það sem hann þráði. Hann trúði en það var ekki allur sannleikurinn. Hann var í rauninni að rýma til fyrir því sem Guð óskaði honum: Guð vildi að hann yrði prestur og Jóhannes opnaði hjarta sitt svo að ósk Guðs gæti orðið að raunveruleika. Guð fór að eins og ævinlega, hann verður fyrri til og tekur frumkvæðið fyrir okkur.     Áform Guðs var mörg ár í framkvæmd: draumur hans varð að raunveruleika fyrir góðan vilja unga prestsins, sem var nú farinn að sinna sóknarstörfum og æskulýðsstörfum og vinna síðar með prestnemum. Nú tók við langur námstími í Hollandi og Þýskalandi. Þegar hann var í Münster voru prófessorar hans dr. Erwin Iserloh og dr. Jósef Ratzinger. Þegar þar var komið var sennilega öllum ljóst að það lægi fyrir Jóhannesi Gijsen að helga líf sitt fræðslu í ýmsum námsstofnunum. En áform mannanna koma mjög sjaldan heim við ákvarðanir Guðs. Hann ætlaði sér annað sem var síðari hlutinn af draumi hans.     Páll VI páfi, sem stjórnaði kirkjunni á mjög viðkvæmum tímum, þegar verið var að taka í framkvæmd það sem yfirvegað hafði verið á öðru Vatíkanþinginu, valdi hinn hæfileikaríka söguprófessor til annars starfs, og 20. janúar 1972 var séra Jóhannes Gijsen, sem var þá ekki fullra 40 ára, valinn þótt ungur væri og hefði ekki ennþá fengið tækifæri til að verða fullþroskaður prestur, til að vera biskup í Roermond. Aðeins mánuði síðar hélt hinn sami Páll VI páfi heilaga biskupsvígslu hans.     Séð frá okkar sjónarhorni mátti líta á þennan frama hins unga manns sem mikinn árangur, merki um vænlegan lífsferil sem hefði í för með sér dýrðarljóma mikilvægrar þjóðfélagsstöðu, ánægju af að stjórna og orðstír þann sem fylgir því að gegna hárri valdastöðu. Og vissulega var þetta mikill frami, en að mestu leyti að hætti fagnaðarerindisins, í greininni þar sem Jesús biður fylgjendur sína að drekka af sama kaleiknum og þiggja sömu skírnina og bætir við: “Sá, sem mikill vill verða meðal yðar, sé þjónn yðar. Og sá er vill fremstur vera meðal yðar, sé allra þræll. Því að Mannssonurinn er ekki kominn til þess að láta þjóna sér, heldur til að þjóna og gefa líf sitt til lausnargjalds fyrir marga” (Mk 10. 43-45).     Hlutverk biskups er ekki auðvelt. Við getum aldrei gleymt því að við fylgjum foringja sem ávann okkur hjálpræði fyrir sárar þjáningar sínar og dauða. Og þegar við líðum kvalræði mótspyrnu og misskilnings, er hið fyrsta sem okkur kemur til hugar ekki að eftir dauðann taki við upprisa.     Við hneigjumst til að segja að ákveðin augnablik í lífi okkar, eða í lífi kirkjunnar, séu sérstaklega erfið. En ef til vill er hvert augnablik og allar stundir erfiðar, og erfiðasta allra eru áreiðanlega þær sem þá stundina ganga yfir okkur. Engu að síður voru löng skeið í lífi kirkjunnar slík að ýmsir hlutar hennar urðu að upplifa það sem líktist djúptækum háskatímum, eins og um væri að ræða löng uppvaxtarár, full af nýjungum, sem þá voru talin góð fyrir það eitt hvað þau voru ný, höfnun þess sem virtist vera gamalt og úrelt, hatramma andstöðu við völd, nægtir af skapandi tilraunum sem skorti lengst af heilbrigða skynsemi og snertingu við raunveruleikann. Þetta voru tímarnir eftir annað Vatíkanþingið sem ekki voru túlkaðir samkvæmt skjölum þeim sem út voru gefin af Biskupasamkundunni í samvinnu við eftirmann Péturs, heldur fyrir svonefndan “anda þingsins”, andlegt andrúmsloft sem ekki er auðvelt að útlista og þekkja ljóslega, sem á rót sína frekar að rekja til hugmynda og tillagna einstakra guðfræðinga, jafnvel þeirra sem þingfeðurnir höfnuðu. Það voru erfiðleikatímar, ef til vill erfiðari í Hollandi en hjá nokkurri annarri þjóð.     Við þessar aðstæður hóf biskupinn ungi, Gijsen, starf sitt sem hirðir og var kvaddur til þess að stjórna hjörð sinni í rétta átt, að fylgja henni inn á hin grænu beitilönd, að beina þeim á rétta leið sem létu freistast til að fara röngu leiðina og líta eftir þeim sem voru lítilsigldir og veikir. Það starf varð ennþá erfiðara viðfangs vegna ágreinings innan alls kaþólska samfélagsins og skorts á skýrri leiðsögn hjá öðrum bræðrum í biskupsembættum. Myndin af góða hirðinum sýnir okkur mann sem heldur mjúklega á þakklátu lambi. Sú ímynd breytist mikið ef lambið er ekki þýðlegt og vingjarnlegt, heldur uppreisnargjarnt og vanþakklátt. Gijsen biskup flutti með sér heila stefnuskrá yfir umbætur í biskupsdæminu þar sem hann hvatti til kallana, opnaði og styrkti prestaskólann í Rolduc, hlynnti að trúfræðslu, sá um að presta skorti ekki í neina sókn, stofnaði háskóla til fræðslu í málefnum hjónabands og fjölskyldu og hafði gát á að farið væri virðulega og rétt með helgisiði. Sálir fleiri en 160 presta og 50 djákna hlutu þá innsigli með nafninu “Gijsen”. Og við getum rétt ímyndað okkur hversu miklu fjölmennari sá hópur æskufólks var sem náði fullorðinsaldri í kristilegu lífi þau 21 ár sem hann var biskup í Roermond og meðtók fermingarsakramentið úr hendi hans. Síðan gerðist það 1993 að endir var bundinn á þetta mikla átak hans í málefnum kirkjunnar. Hann varð fyrir mikilli andstöðu og gagnrýni svo að hann treysti sér ekki lengur til að halda áfram þjónustu sinni og bauð páfanum, Jóhannesi Páli II, að segja af sér embætti. Og við gætum sagt, eins og margir sögðu þá: “Þetta var endir á fallegri sögu”. Ef til vill hefur Gijsen biskup haldið að þetta væri endirinn og nú tækju aðeins við eftirlaunaár, þögn, hugleiðing og bæn: “Ég hef barist góðu baráttunni, hef fullnað skeiðið, hef varðveitt trúna” (2Tm 4. 7).  En það gerðist aftur að Guð hafði önnur áform. Þegar Jóhannes Gijsen hafði gilda ástæðu til að halda, að hann hefði nú  ráðið rétt drauminn sem Drottinn hefði búið honum, sýndi Guð að hann hefði enn á prjónunum hlutverk fyrir hann og að gamlan og útslitinn biskup mætti enn nota til einhverra þýðingarmikilla verka. Gijsen biskup naut ennþá góðrar heilsu og var enn á ný orðinn ungur og sterkur árin 1995 og 1996, eins og eftir nýja upprisu, og nú var hann beðinn að hefja nýtt tímabil í lífi sínu, enn á ný sem sálnahirðir og í þetta sinn úti í miðju Atlantshafi, í landi sem var á fyrri árum hans talið vera norðurhjari heimsins. Það var Ísland og þar átti hann fyrst að vera postullegur stjórnandi og síðan biskup hins kaþólska Reykjavíkurbiskupsdæmis. Um þetta tímabil þjónustu hans vitið þið öll meira en ég. Þegar hann kom hingað var ég að flytja frá Suður-Ameríku til Afríku, og það er aðeins þessi tvö síðastliðnu ár sem ég hef getað fylgst með vexti kirkjunnar hérna. Það er að vísu rétt um embætti sendifulltrúa páfastóls að við höfum þar gott skjalasafn í ágætri umhirðu þar sem mörg leyndarmál eru geymd. En þau mál sem koma frá Íslandi færa okkur aðeins góðar fréttir og tilfinningar um fögnuð og góðar vonir. Eins og ég sagði ykkur, þekkið þið þessi ár og ég fer ekki að segja ykkur það sem þið gætuð kennt mér af meiri þekkingu. En þegar ég hef komið hingað í heimsókn hef ég alltaf haft það ljóslega á tilfinningunni að ég væri að koma í heimsókn til hamingjusamrar fjölskyldu, og það sem mér fannst ennþá notalegra var að mér fannst ég tilheyra þessari hamingjusömu fjölskyldu. Mér hefur skilist að í þessi 12 ár hafi aðeins verið um að ræða ánægjuleg samskipti milli biskupsins og safnaðar hans, presta, klausturreglufólks og hinna trúuðu. Því spyr ég sjálfan mig: Hver var meiri, ánægjan sem biskupinn veitti hjörð sinni eða ánægjan sem hjörðin veitti biskupi sínum? Ég þarfnast ekki svars vegna þess að báðir kostirnir eru góðir og við getum fagnað þeim báðum og verið þakklát Drottni. Hátíðlega haldið fimmtíu ára afmæli biskupsvígslu Gijsens biskups veitir okkur öllum tækifæri til að sameinast honum og þakka Guði fyrir þær mörgu gjafir sem hann fékk og fyrir þær mörgu gjafir sem kirkjunni bárust fyrir atbeina hans. Í þessu helgihaldi verðum við að gæta varúðar því það má ekki taka fólk of snemma í helgra manna tölu. Því vil ég ekki lofa Gijsen biskup eins og hann væri kraftaverk heilagleikans. En ég vil lofa athöfn Guðs í honum og ég vil lofa drauminn sem Guð átti varðandi líf þessa sonar síns. Ef til vill draum sem er flóknari en sá sem mann dreymir vegna annarra persóna, draum sem rættist skref fyrir skref, eins og saga sem heldur áfram að endurnýjast og endurglæðast. Og svo er hann, meðal annarra orða, draumur sem ekki hefur enn fullkomnast. Við vitum öll að Gijsen biskup hefur lagt lausnarbeiðni sína fyrir hinn heilaga föður og er að búa sig undir næsta þátt í lífi sínu, að lifa, biðja og starfa í móðurhúsi Karmelsystra hins guðlega hjarta Jesú í Hollandi. Reykjavíkurbiskupsdæmi, hinir trúuðu innan þess, klausturfólk og prestar og ennþá fremur næsti biskup þess munu halda áfram að njóta kærleika og stöðugra fyrirbæna hins gamla hirðis síns og þegar hann er farinn úr þessu landi mun hann halda áfram að vera í sambandi við ykkur í trú og bæn, og við getum sagt með sanni “fyrir hið guðlega hjarta Jesú”. Þessi heilaga messa er haldin til dýrðar hinni örlátu miskunn Guðs, eins og hún birtist í lífi Gijsens biskups, í lífi kirkjunnar hans, í hinu stöðuga endurlausnarstarfi sem unnið er fyrir kirkju hans og presta hennar í hjörtum karla og kvenna þessa lands. Og því munum við aldrei gleyma að allt hófst þar, á fyrsta degi vikunnar, með undrunarópi Maríu Magdalenu, með því að Pétur og Jóhannes tóku kvíðafullir á sprett. Allt hófst í Jerúsalem þegar fáeinar manneskjur “sáu og trúðu” í tómri gröf. Það tók fréttina um upprisuna aldir að berast frá Jerúsalem og þessari tómu gröf til Reykjavíkur. En nú er hún tryggilega gróðursett í hjörtu fólksins sem á hér heima. Megi bænir okkar afla okkur endurnýjaðs styrks til trúboðs, svo að hjörtu allra karla og kvenna í þessu blessaða landi megi fá þau boð sem hinn holdi klæddi og upprisni Drottinn færði okkur og lifa samkvæmt þeim.   9.2006 Fyrir hundrað og fimmtíu árum hófst “Norðurheimskautstrúboðið” og kaþólskur prestur, Bernard Bernard, kom til Íslands Á síðari hluta 16. aldar var trú mótmælenda orðin ráðandi í öllum löndum Norðurevrópu – Danmörku, Noregi, Íslandi, Svíþjóð og Finnlandi – og var eftir það stranglega bannað að játast kaþólsku kirkjunni þar. Kaþólska kirkjan þurrkaðist þá nærri því út með öllu í þeim löndum. Þar voru ekki lengur kaþólskir biskupar og varla neinir prestar – enda þótt hinn eða þessi reyndi hvað eftir annað að hefja starfsemi, sérstaklega í Danmörku og Svíþjóð. Noregur, Ísland og Finnland höfðu öldum saman ekkert samband lengur við rómversku kirkjuna. Íslendingum var bannað að viðlagðri dauðarefsingu að taka kaþólska trú og kaþólskum mönnum var bannað að koma inn í landið.     Páfarnir vildu ekki sætta sig mótmælalaust við að missa kirkjuna á Norðurlöndum, sem áður hafði staðið með blóma. Árið 1622 var stofnuð “Stjórnardeild til útbreiðslu trúarinnar” og eftir það reyndu embætti sendifulltrúa kirkjunnar í Köln og Varsjá einnig að koma á sambandi við – hina fáu – kaþólsku í Svíþjóð og Danmörku og leiða þá lúterska sem áhuga höfðu á ný til kaþólskrar trúar. Árið 1667 var stofnað “postullegt víkaríat Norðurbyggða”. Það náði yfir Norður-Þýskaland og Norðurlöndin. Merkasti víkar þess var Niels Stensen biskup (1638-1686), sem tekinn var í tölu heilagra 1988 og reyndi að láta til sín taka frá Norður-Þýskalandi til Norðurlandanna. Á 18. öldinni fóru Svíar smám saman að opna dyrnar fyrir hinum kaþólsku. 1783 varð það land sjálfstætt víkaríat. Í Danmörku mynduðust líka kaþólsk samtök. En Noregur, Finnland og sérstaklega Ísland voru fyrsta kastið lokuð fyrir kaþólskri trú.     Þegar byltingin mikla kringum 1800 var afstaðin, var í síauknum mæli þrýst á um trúfrelsi – einnig á Norðurlöndum – og var þá farið að skipuleggja í Róm nýja tilraun til að ná fótfestu í Norður-Evrópu. Í Svíþjóð og Noregi var hægt að taka upp samband við samtök sem þá voru fyrir hendi. Fyrir Noreg (þ.e. fyrir norðurhluta landsins), Norður-Finnland og Ísland var komið á fót “trúboði Norðurheimskautsins” árið 1855 og áttu einnig að teljast til starfssvæðis þess Kólaskaginn í Rússlandi, Grænland, Norður-Kanada, Færeyjar, Hjaltlandseyjar, Norður-Skotland og Orkneyjar. Frumkvöðull þessa trúboðs var rússneski trúskiptingurinn Stephan Djunkowski, glæsilegur persónuleiki, og var hann tilnefndur postullegur prefekt. Hann settist að í fiskiþorpinu Alta í Norður-Noregi, ásamt með nokkrum ævintýralegum prestum frá hinum og þessum löndum í Evrópu. Þaðan stofnaði hann trúboðsstöð í Tromsö og síðar aðsetur í Mið- og Suður-Noregi. Þeim tókst að snúa nokkrum lúterskum til kaþólskrar trúar en stóri sigurinn vannst ekki. Var það meðal annars því að kenna að lúterskir Norðmenn brugðust þverúðarfullir við athöfnum prefektsins og sýndu í fullri alvöru að þeir ætluðu að koma í veg fyrir 2 útbreiðsluviðleitni hans. En það var ekki aðeins í Noregi sem hann ætlaði að koma kaþólsku kirkjunni á laggirnar að nýju, heldur einnig í öðrum hlutum hins alltof stóra umdæmis hans. Árið 1856 sendi hann franska prestinn Bernard Bernard (1821-1895) til Íslands og kom hann þangað 1857. Ári á eftir honum kom þangað Jean-Baptist Baudoin (Baldvin) (1831-1875). Þeir máttu þó aðeins þjóna kaþólskum, frönskum sjómönnum. Þrátt fyrir það tókst séra Bernard að koma á góðu sambandi við nokkra Íslendinga. Hann var svo tilnefndur eftirmaður Djunkowskis 1862 sem prefekt Norðurheimskautstrúboðsins. Hann var sannfærður um að Alta væri alltof fjarlægur staður og einangraður til þess að geta verið miðstöð starfsemi sinnar og fluttist til Suður-Noregs. Í Róm sannfærðust menn brátt um að Norðurheimskautstrúboðinu væri ætlað að fást við alltof stórt svæði. Það var svo lagt niður 1869. Noregur var tilnefndur postulleg prefektúra undir stjórn séra Bernards og önnur trúboðshéruð voru látin standa óbreytt eða sameinuð nýjum prefektúrum eða víkaríötum. Ísland tilheyrði upp frá því Danmörku, sem var tilnefnd prefektúra 1868 og hækkuð upp í víkaríat 1892.     Séra Baldvin lánaðist að kaupa landssvæði og hús í Reykjavík – Landakot. Hann sendi einnig tvo unga drengi til náms í Danmörku: Jón Sveinsson og Gunnar Einarsson. Þeir snerust báðir til kaþólskrar trúar. Gunnar kom aftur til Íslands og varð “faðir kaþólska samfélagsins”. Það dróst samt til upphafs 19. aldarinnar að kaþólska kirkjan næði verulegri fótfestu í landinu. Það gerðist þá fyrst eftir að hollenskir Montfortprestar komu hingað 1903, ásamt með dönskum og þýskum Jósefssystrum, og stofnuðu söfnuð með Landakot sem miðpunkt.     Norðurheimskautstrúboðið var sem slíkt heldur árangurslítið, en það leiddi þó til upphafs nýrrar návistar kaþólsku kirkjunnar á Norðurlöndum og einnig á Íslandi. Séra Bernard og séra Baldvin voru fyrstu prestarnir sem settust að í landinu eftir dauða Jóns biskups Arasonar 1550.     Hundrað og fimmtugasti minningardagurinn um stofnun Norðurheimskautstrúboðsins var haldinn í Alta 4. júní s.l. Þar heldur biskuparáðstefna Norðurlanda haustfund sinn frá 8. til 13. september á þessu ári, og mun hún minnast stofnunar þessa trúboðs. 9.2006 „Arrivederci Roma“ (Vertu sæl, Róm) Í þessari grein langar mig að greina stuttlega frá ágætri ferð sem farin var til Rómar til að taka þátt í „Alþjóðlegu móti messuþjóna“ þar 1. og 2. ágúst sl. Kaþólska biskupsdæmið Reykjavík sendi nú í fyrsta sinn lítinn hóp til þessa móts sem haldið er á fimm ára fresti. Í íslenska hópnum voru 14 þátttakendur (einn prestur, einn fullorðinn og 12 unglingar). Þeir voru. Séra Lucio Ballester, Jón Ágústsson og messuþjónarnir Stefán Bolon Stefánsson, Þorkell Þorkelsson, Sigurður Ingi Guðmundsson, Matthías Sigurðarson, Friðrik Viðarsson, Ísak Eiríksson, Logi Gunnarsson, Páll Axel Ólafsson, Paul Joseph Frigge, Michal Dubik, Steinþór Hans Grönfeldt og Carlos Ragnar Kárason. Alþjóðlegt mót messuþjóna var skipulagt af CIM (Coetus Internationale Ministrantium). Um það bil 40.000 messuþjónar frá mörgum Evrópuþjóðum (Austurríki, Belgíu, Sviss, Þýskalandi, Frakklandi, Ungverjalandi, Ítalíu, Lúxemborg, Litháen, Portúgal, Rúmeníu, Svíþjóð, Slóvakíu, Slóveníu, Serbíu og Úkraínu) tóku þátt. Helstu viðburðir voru þessir: Þriðjudaginn 1. ágúst kl. 18:00 las erkibiskupinn í Vínarborg, Christoph kardínáli Schönborn messu á Péturstorginu. Áður en messan hófst var sérstök athöfn með ýmsum atriðum, svo sem sameiginlegum söngvum, kveðjum frá þátttökuþjóðunum og einnig báru tveir messuþjónar fána sérhvers lands í hátíðargöngu. Þeir tveir sem komu fram fyrir Íslands hönd voru þeir Stefán Bolon Stefánsson og Logi Gunnarsson. Mikill mannfjöldi, um 40.000 messuþjónar, tók þátt í messunni sem um 20 biskupar frá ýmsum biskupsdæmum lásu. Miðvikudaginn 2. ágúst var haldið í almennan áheyrnartíma hans heilagleika Benedikts páfa XVI á Péturstorginu. Páfi ávarpaði messuþjónana stuttlega og lagði áherslu á gildi þjónustu þeirra við að aðstoða prestana í messuhaldinu. Hann minntist einnig á hve þjónusta þeirra væri mikilvæg til að hvetja til köllunar til prestsstarfa og trúarreglna í hverri sókn og hann hvatti þá messuþjóna sem fengju köllun frá Guði til slíkra starfa, að helga líf sitt honum óttalausir. Án nokkurs vafa var það einn hápunktur áheyrnarinnar þegar páfi heilsaði persónulega sumum þátttakendum, og þegar ég hafði sagt honum hvaðan við komum, svaraði hann mér með mikilli undrun: „Ahh!!! Dalla Islanda!!!“ (Aaa!!! frá Íslandi!!!). Við notuðum einnig tækifærið á ferð okkar í Róm til að kynna okkur mikilvæga staði sem sérstaklega tengjast kaþólskri trú, svo sem Vatíkansafninu, höfuðkirkjum Rómaborgar (Péturskirkju, Laterankirkju, Maríukirkju hinni meiri), Colosseum og torgunum á Capitol-hæðinni, katakombunum (St. Kallixtus), og öðrum athyglisverðum stöðum, svo sem Feneyjatorgi, Trevi-gosbrunninum og ennfremur Navona-torgi. Loks ákváðum við, til að vinna bug á kæfandi ágústhitanum sem er svo einkennandi fyrir Rómaborg, að halda til Tarquinia. Það er lítil borg um 80 km norðan við Róm í Toskana-héraði. Þessi gamla borg Etrúska er orðin mikilvæg sumarleyfismiðstöð því hún er staðsett mitt á milli Ligúríu- og Tyrreahafs. Við nutum hlýja vatnsins í þrjá daga. Eftirminnilegur áfangi okkar í þessari dvöl var ferð okkar til Giglio-eyju, sem er afar skemmtileg, en til að komast þangað verður að sigla með ferjubátnum í um 50 mínútur frá höfn hl. Stefáns (Porto Santo Stefano). Í lok þessarar frásagnar er ekki annað eftir en þakka Guði fyrir allt það góða sem varð á vegi okkar á meðan við eyddum dögum okkar „nella bella Italia“ (á Ítalíu hinni fögru). Sr. Lucio Ballester, prestur í Hafnarfirði 8.2006 Við héldum hátíðlegt 950 ára afmæli biskupsstóls í Skálholti og 900 ára afmæli biskupsstóls á Hólum Hinn 21. júlí héldum við hátíðlegt í Skálholtsdómkirkju að Ísland fékk fyrir 950 árum sinn eigin, íslenska biskup: Ísleif Gissurarson. Fimmtíu árum síðar var líka skipaður biskup fyrir Norðurland: Jón Ögmundarson. Ísleifur biskup reisti sinn biskupsstól á eignarjörð sinni, Skálholti. Jón Ögmundarson reisti sinn biskupsstól á kirkjujörðinni Hólum. Upp frá þeim tímum hafa þessir staðir og kirkjur þeirra – að frátöldu um það bil 100 ára tímabili (á 19. öld) – verið sögufræg biskupssetur á Íslandi. -  Biskupar Íslands hafa síðan 1800 haft aðsetur í Reykjavík, en í Skálholti og á Hólum eru nú aðsetur vígslubiskupa lútersku kirkjunnar. Kaþólska hámessan sem núverandi Reykjavíkurbiskup, Jóhannes Gijsen, söng föstudaginn 21. júlí í Skálholti, markaði upphaf þriggja daga afmælishátíðar. Með honum sungu messuna séra Jakob Rolland og séra Anton Majercak. Kór St. Jósefskirkju í Hafnarfirði söng, ásamt með safnaðarfólki sem þarna var saman komið, sálma hinnar heilögu messu, “Þorláksmessu á sumar”, sem helguð var heilögum Þorláki Þórhallssyni, hinum mikla Skálholtsbiskupi. Einnig voru sungnir nokkrir fjölraddaðir sálmar. Kórnum stjórnaði systir María de Pentecostes, sem einnig lék á orgelið. Um það bil hundrað gestir – bæði kaþólskir og lúterskir – tóku þátt í hátíðinni. Reykjavíkurbiskup söng þessa heilögu messu í boði Sigurðar Sigurðarsonar vígslubiskups, sem tók gestum sínum af frábærri rausn. Jóhannes Gijsen biskup lagði í prédikun sinni áherslu á þýðingu beggja þessara biskupsstóla fyrir Ísland. Hin umskiptaríka saga þeirra “var nátengd sögu landsins”, sagði hann. Það var í Skálholti sem síðasti kaþólski biskupinn á Íslandi, Jón Arason Hólabiskup, var myrtur árið 1550 fyrir trú sína og tryggð við páfann. Eftir það sátu lúterskir biskupar á biskupsstólunum. “Margir þeirra reyndu að boða trúna áfram og styðja fólkið til að finna í henni styrk og öryggi.” Að lokum bað hann “að þeir mættu á ný lofa Guð og vegsama hann sameiginlega og lifa samkvæmt lögmáli hans, svo að hin kristna arfleifð í landi voru megi blómstra á ný að fullu og öllu, eins og hún gerði á blómatímum biskupsstólanna í Skálholti og á Hólum.” Þetta var án efa vel heppnuð hátíð sem fræddi okkur um hina auðugu og ávaxtaríku sögu biskupsstólanna Skálholts og Hóla.  8.2006 Séra Jakob Rolland flytur í Landakot en sér áfram um Jósefssókn í Hafnarfirði sem “stjórnandi” Þar sem starfsvettvangur séra Jakobs hefur í reyndinni um alllangt skeið að mestu leyti verið i Reykjavík og sérstakt starf hans sem “kanslara biskupsdæmisins” verður áfram bundið við Reykjavík, flytur hann innan skamms í prestahúsið í Landakoti. Þetta er framkvæmanlegt vegna þess að báðir argentínsku prestarnir, séra Lucio Ballester og séra Gabríel Grosso, hafa nú aðlagast vel störfum sínum í Hafnarfirði. Þeir taka nú í sínar hendur dagleg verkefni þar. En séra Jakob annast þó almenna stjórn Jósefssóknar sem “stjórnandi”. Vilji einhver hafa tal af honum, verður hann þó aðallega til viðtals í Reykjavík.     Við fögnum þessari breytingu sem sýnir að argentínsku prestarnir okkar hafa aðlagast vel svo að minna álag er nú á séra Jakobi sem getur nú helgað sig betur öðrum mikilvægum viðfangsefnum sínum. Við væntum þess að eftir um það bil ár geti prestarnir í Hafnarfirði tekið á sig alla ábyrgð á Jósefssókninni. Þá verður séra Lucio Ballester tilnefndur sóknarprestur og settur inn í það embætti. 8.2006 Systraskipti hjá Margrétarsystrum, Maríusystrum og Teresusystrum Systir Olga Lydía, sem hefur starfað í presta- og biskupshúsinu í Reykjavík, er farin heim aftur til Mexíkó. Í hennar stað er komin  kunningjakona okkar frá fyrri tíð: systir Jósefína. Hún var hér á landi á tíunda áratugnum og lærði þá vel íslensku. Þar að auki talar hún reiprennandi ensku. Hún þekkir aðstæður hér og verður áreiðanlega fljót að aðlagast aftur.     Systir María af Jesú, sem starfaði hér í skrúðhúsi dómkirkjunnar, verður áfram í Mexíkó, þangað sem hún fór af því að faðir hennar lést skyndilega.     Við þökkum systrunum Olgu Lydíu og Maríu af Jesú hjartanlega fyrir störf þeirra hér og óskum þeim allrar farsældar. Við vonum að systurnar fjórar, sem nú eru hér, getið haldið áfram störfum sínum á spítalanum og fyrir kirkjuna, því að nærvera þeirra og starfsemi eru ákaflega mikilvæg. Til allrar hamingju hafa flestar þeirra sett sig svo vel inn í störf sín að við lítum til framtíðarinnar með trúnaðartrausti. Megi góður Guð gefa systrunum mátt og kjark til þess að þjóna kirkjunni okkar áfram með ánægju.     Í ágústlok verður líka breyting á hjá Maríusystrum í Hafnarfirði. Systir Assumption fer til Washington í Bandaríkjunum – þar sem hún starfaði áður – og í hennar stað kemur systir María, Reina de Paraiso (= María, drottning Paradísar) sem er ættuð frá Argentínu. Systir Assumption hefur starfað með miklum ágætum í skrúðhúsi kirkjunnar og við þökkum henni hjartanlega fyrir það. Nýju systurinni – sem enn er mjög ung og hefur nýlokið námi sínu – óskum við blessunar Guðs og máttar til þess að hefja starf sitt hér á landi með fögnuði.     Loks verða systraskipti hjá Teresusystrum, systrum Móður Teresu frá Kalkútta. Systir Jonella, sem hefur verið hér í nokkur ár, verður leyst af hólmi af systur Inesi. Systir Ines er pólsk og starfaði hér á landi fyrir nokkrum árum. Hún þekkir því landið, fólkið og . . . talar málið. Við óskum systur Jonellu allrar gæfu í Skotlandi, þangað sem hún flyst nú, og systur Inesi að hún megi hefja hið nýja starf sitt hér með ánægju.  8.2006 Sendiherra páfastóls, Giovanni Tonucci erkibiskup, heimsækir Ísland Dagana 13. til 18. júní heimsótti sendiherra páfastóls, Giovanni Tonucci erkibiskup, Ísland í annað sinn. Hann kom í fyrsta sinn á síðastliðnu ári. Þá heimsótti hann Krists konungs-sókn í Reykjavík og Jósefssókn í Hafnarfirði. Á síðastliðnu ári heimsótti hann einnig ýmis héruð í Svíþjóð og Noregi.     Nú beindist heimsókn sendiherrans einkum að Norður-Íslandi – Akureyri og nærliggjandi byggðum.  Jóhannes Gijsen Reykjavíkurbiskup fylgdi honum og fóru þeir til Akureyrar 14. júní. Þar flutti hann heilaga messu um kvöldið. Eftir hana ræddi hann við fólkið sem tekið hafði þátt í henni. Morguninn eftir fór hann að Goðafossi og Mývatni. Um kvöldið flutti hann heilaga messu með hópi fólks – að mestu leyti Pólverjum – í lútersku kirkjunni í Húsavík. Hinn 16. júní fór hann til Dalvíkur þar sem allmargt trúaðra býr – einkum Filippseyingar. Sendiherrann gisti í prestahúsinu á Akureyri. Þar hitti hann hvað eftir annað prestana séra Patrick Breen og séra Pétur Gardon og ræddi við þá um stöðu kirkjunnar í hinum dreifðu byggðum sóknarinnar. Einnig heimsótti hann Karmelsystur hins guðlega hjarta Jesú, sem búa í húsi á  Akureyri þar sem þær annast lítil börn að deginum.     Að kvöldi þessa dags heimsótti sendiherrann Margrétarsystur í húsi þeirra við Öldugötu í Reykjavík, söng með þeim heilaga messu og ræddi við þær á spænsku sem hann talar reiprennandi.     Hinn 17. júní söng sendiherrann fyrst heilaga messu í kaþólsku dómkirkjunni í Reykjavík. Eftir hana tók hann þátt í hátíðahöldum þjóðhátíðardags Íslendinga. Síðdegis heimsótti hann, ásamt starfsbræðrum sínum, þeim sendiherrum sem komu til Íslands í tilefni af þessari hátíð, forseta Íslands á Bessastöðum.     Sunnudaginn 18. júní söng sendiherrann hátíðlega heilaga messu í Maríukirkju í Breiðholti, og bar hann eftir hana hið alhelga sakramenti í helgigöngu um kirkjuna og tók þátt í henni fjölmargt fólk, einkum börn. Eftir það snæddi hann hádegisverð í prestahúsinu og ræddi við presta sóknarinnar.     Sendiherrann lét í ljósi ánægju sína yfir þátttöku hinna trúuðu í kirkjulífinu á hinum ýmsu stöðum og fagnaði því að prestarnir og systurnar gera sitt besta til að styrkja þá í trúnni og veita þeim sakramentin, þótt þeir búi mjög dreift. 6.2006 St. Fransiskusspítali í Stykkishólmi hefur starfað í 70 ár Þegar árið 1929 hafði hópur Íslendinga uppi áform um að reisa sjúkrahús á Vesturlandi og stóð fyrir söfnun í þessu skyni. Óskar Clausen, kaupmaður og rithöfundur, sem kunnugur var postullegum stjórnanda kirkjunnar á Íslandi, Marteini biskupi Meulenberg SMM, bað hann að grennslast fyrir um kaþólskar reglusystur sem gætu rekið sjúkrahúsið og annast umönnun sjúklinganna. Biskupi tókst að fá frönskumælandi Fransiskussystur frá Belgíu og Hollandi, en það var mikilvægt því franskir sjómenn stunduðu sjóinn við vesturströndina og þurftu oft aðhlynningar við vegna sjúkdóma. Vorið 1932 kom ein Fransiskussystir frá Róm til Íslands til að kynna sér aðstæður og athuga hvort hægt yrði að reisa sjúkrahús á Snæfellsnesi. Hún leitaði ráða hjá Jósefssystrum sem rekið höfðu sjúkrahús um árabil í Reykjavík og Hafnarfirði. Þær ákváðu að reisa skyldi spítalann í Stykkishólmi og hlaut Sigurður Guðmundsson arkitekt það verkefni að gera uppdrátt að sjúkrahúsi með 40 sjúkrarúmum. Byggingartíminn stóð í tvö ár og stýrði Árni Finnsson byggingaframkvæmdum. Fyrstu fjórar systurnar komu árið 1935 en það var ekki fyrr en 1936 að unnt var að opna sjúkrahúsið. Undir stjórn systur Amöndu, sem lengi var yfirmaður þeirra, höfðu systurnar útvegað viðeigandi innréttingar. Aðstæður voru aftur á móti erfiðar. Engin vatnsleiðsla lá að húsinu (og kom ekki fyrr en 1948!) og  sækja varð vatnið um langan veg. Systurnar urðu sjálfar að greiða fyrir margar nauðþurftir. Þær ræktuðu grænmeti, stunduðu alifuglarækt, saumuðu gluggatjöld og bjuggu til rúmdýnur. Verkfæri og nauðsynleg tæki varð að flytja sjóleiðis frá Hollandi eða Belgíu. Í upphafi voru engir læknar um lengri tíma á staðnum. Þá voru heldur engar hjúkrunarkonur þar úr hópi leikmanna, heldur aðeins reglusystur sem oft urðu að vinna mikla yfirvinnu. Á heimsstyrjaldarárunum 1940–1945 var nær ógerlegt að flytja inn vörur frá meginlandinu. Systurnar fóru oft niður að bryggju þegar þær fréttu af skipakomum en ósjaldan héldu þær slyppar heim. Fyrstu þrjátíu, fjörutíu árin var rekstur spítalans takmarkaður. Aðeins var unnt að sinna einföldum læknisverkum á staðnum, fólk með erfiða sjúkdóma varð að senda sjóleiðina til Reykjavíkur! Frá 1943 til 1981 tóku systurnar einnig við umönnun fólks sem haldið var andlegum sjúkdómum. Á fimmta áratug síðustu aldar önnuðust þær einnig vannærð börn á sumrin. Það var vafalaust systrunum að þakka að unnt var að veita þessa umönnun. Þeim fjölgaði og þær urðu sextán að tölu. Oft skorti fé, og þar sem ekki var til nein regluleg sjúkratrygging á þessum árum, voru þeir margir sem ekki gátu borgað fyrir vist sína á sjúkrahúsinu. En engum var vísað frá. En rofa tók til á sjöunda áratugnum. Ráðin var ljósmóðir og meinatæknir og nokkrir læknar tóku til starfa á stofum sínum innan veggja spítalans. Þá var einnig unnt að fjölga í liði þeirra sem önnuðust sjúklingana. Húsnæðið var lagað að þörfum og nýjum fyrirmælum um umönnun sjúkra, stækkað og búið nýjum tækjum. Árið 1980 var lagður hornsteinn að stórri viðbyggingu. Hún var tekin í gagnið á árunum 1986 til 1995. Þá voru einnig gerðar miklar breytingar á stjórnun sjúkrahússins. Nú hafa leikmenn tekið að sér stjórn spítalans á öllum sviðum. Systrunum sem enn starfa við umönnun sjúkra hefur fækkað mikið og eru þær nú aðeins tvær eða þrjár eftir. Þó að spítalinn teljist aðeins héraðssjúkrahús með takmarkaða möguleika, þá er læknisþjónusta, umönnun og allur búnaður fyrsta flokks og nýtur hann virðingar samkvæmt því. Vegna náinnar samvinnu við stóru sjúkrahúsin í Reykjavík er hægt að sinna sérhæfðum sjúkdómstilvikum í Stykkishólmi og þar er einkum sinnt langlegusjúklingum og sjúklingum sem þarfnast endurhæfingar við. Þann 10. júní mun 70 ára afmælis starfsemi St. Fransiskusspítala í Stykkishólmi verða minnst á hátíðlegan hátt. Þá verður áreiðanlega einkum lögð áhersla á mikilsverða umönnun Fransiskussystra við fjölda sjúklinga. Þá munu menn ekki heldur gleyma ýmsum öðrum störfum systranna, því þær ráku einnig dagheimili og prentsmiðju og hafa tekið þátt í lífi samfélagsins á staðnum. Við þökkum fyrir störf þeirra sem sýna á augljósan hátt að þær hafa verið tryggar köllun sinni um óeigingjarnan kærleika Krists í garð þeirra sem sjúkir eru, veikburða og minni máttar, þrátt fyrir erfiðar aðstæður oft á tíðum. 6.2006 Nýtt prestakall á Austurlandi Eins og kunnugt er vinna tveir slóvakískir prestar, þeir séra Davíð Tencer og Anton Majercak, um þessar mundir að því að stofna til tengsla við kaþólskt fólk sem býr og starfar á Austurlandi. Þeir ferðast þangað reglulega, heimsækja fólkið og lesa með því heilaga messu. Fram að þessu hafa flestir þeirra verið búsettir á Kárahnjúkasvæðinu en sífellt fleiri hafa undanfarið sest að á Reyðarfirði og myndað þar söfnuð. Þaðan er því auðveldast að nálgast fólkið. Kapúsínarnir, en þeim mun smám saman fjölga, hafa í hyggju að stofna klaustur  á Reyðarfirði og staðsetja þar kirkju til bráðabirgða. Unnið er að samningum um kaup á byggingum og jarðnæði í þessum tilgangi. Klaustrið mun bera heitið „Boðun Drottins“, og verður kirkjan helguð heilögum Þorláki, verndardýrlingi Íslands. Hinu nýja „prestakalli“ munu tilheyra Norður- og Suður-Múlasýsla og Austur-Skaftafellssýsla. Fyrrnefndu sýslurnar tvær tilheyra nú Péturssókn á Akureyri en Austur-Skaftafellssýsla Maríusókn í Reykjavík. Með stofnun hinnar nýja Þorlákssóknar skiljast þær því frá sínum fyrri sóknum. Sóknarprestur hins nýja prestakalls verður séra Davíð Tencer. Enn mun þó líða meira en ár uns sóknin verður starfhæf og sóknarpresturinn – ásamt meðbræðrum sínum – getur sest þar að. Kapúsínamunkarnir sinna íslenskunámi í Reykjavík og búa því enn um sinn í prestahúsi Maríusóknar í Breiðholti. En frá og með september næstkomandi mun að minnsta kosti einn þeirra ferðast vikulega til Austurlands og lesa messu  á ýmsum stöðum þar eystra. Þar til kirkja og klaustur hafa verið reist og prestarnir sest þar að verður nýja prestakallið „bráðabirgðaprestakall“ og séra Davíð Tencer „stjórnandi“ þess. Á þennan hátt verður sálgæsla hins sístækkandi hóps kaþólskra á Austurlandi mótuð og safnaðarlífið byggt upp. Kapúsínarnir horfa vonglaðir fram til þessa mikilsverða verkefnis sem þeir munu sinna ásamt því fólki sem þarna býr. 6.2006 Djáknavígsla Jakubs Budkiewicz Föstudaginn 9. júní var prestneminn okkar, Jakub Budkiewicz, vígður til djákna í dómkirkjunni í Bialystok í Póllandi. Það var á hátíðisdegi heilags Efraíms sem í lífi sínu og starfi í Sýrlandi á 4. öld sannaði gildi „þjónustu“ djáknans á augljósan hátt. Við skulum minnast prestnemans í bænum okkar svo að Guð veiti honum náð þjónustunnar og kraftinn til að lifa í samræmi við hana. 5.2006 Stofnandi Karmelreglunnar af hinu guðlega hjarta Jesú   MARÍA TERESA TAUSCHER (1855-1938)   verður tekin í tölu hinna sælu í Roermond, Hollandi, 13. maí 2006 Síðan í maímánuði 2001 hafa fjórar Karmelsystur af hinu guðlega hjarta Jesú starfað á Akureyri. Þær sjá um kirkjuna og prestahúsið, hafa á hendi trúfræðslu margra barna og unglinga úr nágrenninu og annast af kærleika um nokkur börn (frá hálfs árs aldri til tveggja ára) meðan mæður þeirra starfa utan heimilis. Með því gegna þær þeim hlutverkum sem stofnandi reglu þeirra setti þeim. Þessi stofnandi, María Tauscher – sem tók sér regluheitið “María Teresa af heilögum Jósef” – verður tekin í tölu hinna sælu 13. maí í Roermond, Hollandi, fyrir heilagt líferni sitt og þrotlaust starf í þágu fátæklinga og smælingja. Athöfnin fer fram í Hollandi, þar sem systirin átti heima og starfaði árum saman og var loks jarðsett, í Sittard, þar sem móðurhús reglu hennar stendur. Sittard tilheyrir Roermondbiskupsdæmi. Þess vegna fer hátíð upptöku hennar í tölu hinna sælu fram í dómkirkjunni í þeirri borg. Erkibiskupinn í Utrecht, Adrian Simonis kardínáli, framkvæmir athöfnina í nafni Benedikts XVI og lýsir því yfir að María Teresa hafi nú verið tekin í tölu hinna sælu, eða blessaðra, eins og það er einnig kallað. 26. maí syngur Franz Wiertz, biskup í Roermond, hátíðlega þakkarmessu í St. Péturskirkjunni í Sittard og eftir hana verður gengið að gröf “hinnar sælu móður Maríu Teresu Tauscher”, í kapellu móðurhússins “við Kolleberg”.  Við höldum upptöku stofnanda Karmelreglunnar af hinu guðlega hjarta Jesú hátíðlega sunnudaginn 28. maí, í Péturskirkjunni á Akureyri. Biskupinn, Jóhannes Gijsen, syngur þá messu.     Ævidagar hinnar nýju, sælu systur eru eiginlega óvenjulegir. Hún fæddist 19. júní 1855 og var elsta dóttir lútersks prests og biskups í Sandow, austan við Frankfurt an der Oder, sem þá tilheyrði Prússlandi og þar með Þýskalandi. Nú tilheyra þau landssvæði Póllandi. Hún fékk í arf frá móður sinni, Pálínu van den Bosch, eftirtekt og kærleika til þeirra sem áttu við neyð að etja, fátæklinga, sjúklinga, óvelkominna barna, mæðra og fjölskyldna sem ekki áttu sér nein úrræði. Hún vildi helga þeim líf sitt. Það gerði hún með því að taka að sér hjúkrun sjúkra. Hún fluttist til Kölnar. Þar kynntist hún kaþólskri trú. Hún var tekin upp í kaþólsku kirkjuna 30. október 1888. En það leiddi til þess að forstjóri taugadeildarinnar þar sem hún starfaði sagði henni strax upp vinnunni og að hún varð að slíta öllu sambandi við foreldra sína. Fékk hún þá dvalarleyfi til bráðabirgða í nunnuklaustri einu. Þar veiktist hún og varð að svipast um eftir öðrum dvalarstað. Hann fann hún í Berlín. Þar fann hún hjá sér köllun til þess að stofna samfélag systra sem helguðu sig sérstaklega umönnun yfirgefinna barna. Með aðstoð góðra vina og presta heppnaðist henni að fá lítið hús leigt. Þar “fæddist” 2. júlí 1891 klausturregla Karmelsystra hins guðlega hjarta Jesú. Móðir María Teresa af heilögum Jósef, eins og hún fór nú að kalla sig, vildi lifa með systrum sínum í anda Karmelreglunnar, svo að hún kenndi systrunum fyrst og fremst innileika, yfirbótarvilja og kappsemi fyrir málefnum Guðs. Samtímis átti Karmelregla hennar að leggja stund á trúboð frá húsi til húss, umönnun yfirgefinna barna og þjónustu við gamalmenni. Regla hennar einkennist því af að vera samfélag sem leggur bæði stund á hugleiðslu og starf. Starfsemi móður Maríu Teresu breiddist ört út. Hún stofnaði á fáeinum árum – í Þýskalandi og Bæheimi – barnaheimili. Og systrunum fjölgaði óðum. En sá biskup, sem slík mál tóku til – Kopp kardínáli, erkibiskup í Breslau – vildi ekki að hún stofnaði nýja reglu. Árið 1897 fór hún til Rómar. Þar fann hún þann stuðning sem hún þurfti á að halda, en . . . hún varð að leita sér að biskupi sem mundi fallast á reglustofnun hennar. Þar sem hún fann engan í Þýskalandi sem það vildi, fór hún til Hollands, til biskupsins í Roermond, Franz Boermans. Þar fann hún sér líka hús, í Sittard. Þar átti nú móðurhúsið að rísa. En jafnvel þarna tókst það ekki vandræðalaust. Að vísu gat móðir María Teresa flutt inn í húsið við Kolleberg 2 með nokkrum systrum 2. febrúar 1899, en leyfið til þess að hefjast strax handa um að byggja upp og breiða út þessa nýju reglu var ekki veitt. Prestasamkunda biskupsdæmisins og síðan Drehmanns biskup, sem var nýkominn þangað, sögðu nei. Systurnar urðu því að yfirgefa Sittard og leita sér að nýjum stað til að byggja upp miðpunkt starfsins. Það merkti líka að ekki var ennþá unnt að byggja upp regluna á réttan hátt. Stofnandi hennar bað ýmsa biskupa – í Hollandi, í Englandi, í Sviss og á Ítalíu – um leyfi. Næstum því allir voru fúsir til að leyfa stofnun barnaheimila og þjálfun systra fyrir þau, en enginn var fáanlegur til að leyfa stofnun nýrrar reglu -  enginn vildi taka á sig ábyrgð slíks. Loks reyndi móðir María einu sinni enn í Róm. Og sjá: það tókst í Rocca di Papa, skammt frá Róm, með stuðningi prefektsins yfir stjórnardeild klausturreglna, Satolli kardínála, og ábyrgð biskupsins í Frascati, að stofna opinberlega reglu Karmelsystra af hinu guðlega hjarta Jesú. Það var árið 1904. Meðan á þessu stóð hafði stofnandinn lagt sig fram af kappi að þróa starfið í þeim mörgu húsum sem hún réð fyrir. Það þýddi að hún keppti næstum því án afláts að því sama og um leið að margvíslegir örðugleikar urðu á vegi hennar. Allsstaðar voru systur en þær höfðu ekki enn unnið nein eilífðarheit og einnig var innra skipulag samfélaganna ekki enn komið í fastar skorður. Nú átti að taka til við það. Samtímis urðu framfarir í útbreiðslu samfélagsins og athöfnum þess. Árið 1906 fluttust íbúar aftur í húsið í Sittard og nú til frambúðar. Árið 1907 var hafið starf í Ungverjalandi, aðsetursstaðir reglunnar í Austurríki voru skipulagðir að nýju og þeim fjölgað. Árið 1912 voru systurnar orðnar 205 að tölu. Þær störfuðu í 13 biskupsdæmum og hús þeirra voru 20, af þeim voru 5 í Þýskalandi, 2 í Bæheimi, 2 í Hollandi, 2 í Sviss, 2 á Ítalíu, 4 í Ungverjalandi, 2 í Austurríki og 1 í Englandi. Á barnaheimilunum var um það bil 1.000 börnum sinnt og þar að auki voru kringum 900 í daggæslu. Auk þess sáu systurnar víða um fjölskyldur sem skilist höfðu við kirkjuna.    Árið 1912 fékk móðir María Teresa gesti frá Cleveland í Bandaríkjunum sem vildu koma á laggirnar barnaheimili. Í septembermánuði þess árs hélt hún yfir hafið – og var þar átta löng ár. Fyrri heimsstyrjöldin kom í veg fyrir að hún kæmist heim þegar hún vildi. En þetta var mjög árangursríkur tími. Hún gat komið á fót regluhúsum í mörgum borgum. Einnig safnaði hún í þau allmiklum fjölda systra. Enda þótt ekki skorti á vandamál þeim megin hafsins og henni væri hótað brottrekstri úr nokkrum biskupsdæmum, tókst henni að kaupa “móðurhús” í Wautosa og afla því húsbúnaðar     Þegar María Teresa var komin aftur til Evrópu, lagði hún sig fram um að heimsækja klaustrin og koma þar öllu því í röð og reglu sem eyðilagst hafði í stríðinu eða færst úr lagi. Einnig stofnaði hún ný hús. En hún varð fyrir nýju áfalli þegar klaustrið í Rocca di Papa – hús reglustjórnarinnar – var gert upptækt og systurnar urðu að flytjast þaðan á brott. Hvar áttu þær nú að byggja nýtt móðurhús? Sittard varð fyrir valinu. Þar áttu þær nú völ á miklu samstarfi. Og þess vegna varð húsið við rætur Kollebergs móðurhús reglunnar til frambúðar. Þaðan stjórnaði móðir María Teresa upp frá því sívaxandi samfélagi sínu allt til andláts síns, 20. september 1938.     Móðir María Teresa Tauscher – “kæra móðir”, eins og hún var kölluð – var sjáandi, útvalin af Guði og öllum nauðsynlegum hæfileikum búin. Hún sá í andanum hvernig starf hennar ætti að þróast. Hún vildi stofna samfélag sannra Karmelsystra sem vildu lifa samkvæmt hugsjón þeirra, sem jafnframt þjónuðu í einu og öllu hinum smæstu og einstæðustu og byggðu þannig upp kirkju Guðs. Hún þurfti að sigrast á ólýsanlegum erfiðleikum – ekki síst af hálfu þeirra sem ábyrgð báru í kirkjunni. Hún kvartaði þó ekki yfir því og lét hvorki gagnrýni né mótspyrnu manna gegn kirkjunni og forustu hennar leiða sig afvega. Hún tók því öllu eins og það var en sagði aldrei frá áformum sínum, enda þótt hún miðaði þau við kringumstæður ef mögulegt var. Hún kom á laggirnar starfi sem hefur verið blessunarríkt í mörgum löndum heims allt til þessa dags.     Samfélag Karmelsystra hins guðlega hjarta Jesú starfar nú sem stendur í 20 löndum: Þýskalandi, Póllandi, Ungverjalandi, Tékklandi, Rússlandi, Austurríki, Sviss, Ítalíu, Hollandi, Englandi og . . . Íslandi – í Evrópu – Bandaríkjunum, Kanada, Níkaragúa, Venezúela, Mexíkó, Brasilíu – í Ameríku – og Kamerún og Nígeríu – í Afríku. Systurnar eru um það bil 500 að tölu og skiptast niður á 57 hús. Aðalverkefni þeirra er eins og áður umönnun barna, en þær taka líka þátt í trúfræðslu og líknarstörfum í mörgum sóknum. Sérstaklega hefur fjölgað í reglunni í Ameríku og Afríku, en í Evrópu er einnig að finna aukna tölu ungra stúlkna sem hrifist hafa af þeim anda sem léði móður Maríu Teresu vængi og vilja helga sig lífi í samræmi við Karmelregluna, í þjónustu smælingjanna.     Megi sá atburður, að “hin kæra móðir” verður tekin í tölu hinna sælu, veita systrum hennar nýjan kjark til þess að halda hinu mikla starfi hennar áfram, svo og hvetja ungt fólk til þess að breyta eftir henni í kærleika hennar til Jesú og hinna smæstu. Við erum að minnsta kosti mjög þakklát fyrir að Karmelsystur hins guðlega hjarta skuli einnig leggja hönd að þessu starfi með gleði á landi okkar.   5.2006 Prestneminn okkar, Jakub Budkiewicz, þiggur djáknavígslu í júní 2006 Í byrjun júní verður prestnemanum okkar, Jakub Budkiewicz, veitt djáknavígsla ásamt bekkjarbræðrum hans í dómkirkjunni í Bialystok í Austur-Póllandi. Jakub kom til Íslands með móður sinni í upphafi  níunda áratugarins og sótti þar grunnskólann í Grundarfirði. Eftir það tók hann próf frá menntaskóla í Póllandi og hóf síðan nám í prestaskóla erkibiskupsdæmisins í Bialystok. En hann hafði ekki gleymt Íslandi. Eftir nokkur ár heimsótti hann Jóhannes Gijsen biskup í Reykjavík og sagðist vilja læra til prests fyrir Reykjavíkurbiskupsdæmi. Biskupinn féllst á það tilboð. Erkibiskupinn í Bialystok lýsti því yfir að hann væri samþykkur því áformi Jakubs að stunda guðfræðinám áfram við prestaskólann í Bialystok, en að hann flyttist aftur sem prestur til Íslands að námi loknu. Jakub kom oft í heimsókn til Íslands og eignaðist hér marga vini. Hann dvelst næsta ár í Bialystok og lýkur þar námi sínu og undirbúningsári (praktikum). Í júní 2007 meðtekur hann prestvígslu í kaþólsku dómkirkjunni í Reykjavík.     Látum bænir okkar fylgja prestnemanum okkar svo að Drottinn auðgi hann með náð sinni og að hann geti með góðum árangri haldið áfram undirbúningi sínum að prestdómi. 4.10.2005 Heimsmót æskunnar 2005 Dagana 14.–21. ágúst í sumar fóru nokkur íslensk ungmenni ásamt fararstjórum á heimsmót æskunnar í Köln í Þýskalandi. Hér á eftir fer frásögn þriggja stúlkna úr hópnum á því helsta sem á daga þeirra dreif í ferðinni. Með greininni fylgja nokkrar myndir sem ljóslega sýna það andrúmsloft sem ríkti meðan á þessu fjölmenna heimsmóti stóð. Rétt er að geta þess að útibú Íslandsbanka í Hafnarfirði (en þaðan komu flestir þátttakendurnir) styrkti þessa ferð einkar rausnarlega og eru útibússtjóranum og starfsfólki öllu færðar alúðarþakkir fyrir. Fyrsta daginn okkar í Köln fórum við að skoða dómkirkjuna og vorum mjög hissa á mannfjöldanum. Dómkirkjan var einstaklega falleg bæði að utan og innan. Okkur fannst mjög merkilegt og gaman að sjá hana með eigin augum.  Það hafði lengi verið draumur okkar að sjá þessa sögufrægu kirkju. Um kvöldið fórum við að leikvangi þar sem haldin var mjög fjölmenn messa og fólk boðið velkomið á Heimsmótið.  Á miðvikudeginum fórum við til Leverkusen í messu; þar voru 10.000 manns sem okkur fannst frekar fámennt. Þar var mikil stemning, sungið og klappað. Þegar við komum aftur til Kölnar fengum við að fara í búðir. Um kvöldið fórum við snemma að sofa því að næsti dagur átti eftir að verða erfiður. Þá byrjuðum við á því að fara til Kölnar og skoða fallega kirkju. Síðan héldum við af stað í langa göngu að ánni Rín í miklum hita. Þar biðum við þess að páfinn myndi sigla fram hjá. Skipið sem hann var á stoppaði beint fyrir framan okkur og talaði hann yfir mannfjöldann. Okkur fannst þetta mjög merkilegt enda fyrsta skipti sem við sáum páfann í eigin persónu. Daginn eftir fórum við svo í bátsferð á Rín sem var stórskemmtileg og hlógum við mikið þrátt fyrir smá rigningu.  Helgin var hápunktur mótsins. Þá söfnuðust allir saman á risastóru engi sem hét Marienfield. Þegar við vorum þar upplifðum við margt skemmtilegt. Þar á meðal sáum við páfann keyra fram hjá og var hann aðeins í tveggja metra fjarlægð. Þetta var áður en kvöldskemmtunin hófst og vorum við þær einu í íslenska hópnum sem vorum svo lánsamar að sjá hann svona nálægt. Ástæðan fyrir því var að við höfðum fengið leyfi til þess að skoða svæðið en á meðan var öllum vegum lokað svo við komumst ekki til baka fyrr en páfinn var kominn á sviðið. Þetta hafði mikil áhrif á okkur og fundum við fyrir tilfinningu sem ekki er hægt að lýsa. Um nóttina sváfu allir undir berum himni og til allrar ólukku fór að rigna og var mjög kalt. Morguninn eftir vöknuðum við kaldar og blautar en hressar vitandi það að messa með páfanum myndi hefjast innan skamms. Messan var mikilfengleg og var fjöldi manns kominn til að hlýða á páfann. Frá Marienfield fórum við til Hollands og gistum í bænum Brunssum ásamt hópum frá öðrum löndum. Á mánudeginum keyrðum við til Maastricht, fórum í messu í gamalli kirkju og skoðuðum safn. Um kvöldið þegar við vorum komin aftur til Brunssum var kvöldvaka þar sem hvert land sýndi lítið atriði einkennandi fyrir sitt land. Daginn eftir fórum við til Brugge og áttum þar mjög skemmtilegan dag. Við skoðuðum nokkrar kirkjur sem höfðu að geyma marga merkilega hluti. Það var áhugavert og fræðandi að fara á þessa sögufrægu staði. Ferðin til Kölnar var stór upplifun sem við hefðum ekki viljað missa af. Við hittum margt fólk frá hinum ýmsu löndum og lærðum margt af þeim. Það var einnig mjög gaman að vera í kringum alla þessa presta, munka og nunnur og kynntist maður nýrri hlið á mörgum þeirra. Það var oftast mjög gaman og þó að við þyrftum að bíða eftir lest eða værum í lest, gátum við alltaf skemmt okkur og hlegið mikið. Samt voru líka erfiðar stundir, t.d. þegar var mikill troðningur var og heitt úti. Oft vorum við líka svangar og þyrstar en létum það ekki á okkur fá. Við erum þakklátar fyrir að hafa fengið að fara í þessa ferð og munum aldrei gleyma henni. Tinna Lárusdóttir, Lára Sigurðardóttir og Nína Hrefna Lárusdóttir   Nýr páfi kjörinn: Benedikt XVI (Jósef Ratzinger kardínáli) Nú hafa 115 kardínálar frá öllum heimsálfum kosið einn úr sínum röðum, prófast kardínálaráðsins, Jósef Ratzinger, kirkjunnar mann, sem Benedikt XVI páfa, biskup Rómar og 265. eftirmann heilags Péturs postula, æðsta yfirmann kaþólsku kirkjunnar og patríarka Vesturlanda. Í augum kardínálanna er hann lifandi tákn um stöðugan vitnisburð kirkjunnar. Hann styðst við Heilaga ritningu og erfikenningu kirkjunnar frá fyrri öldum, og er óhræddur ábyrgðarmaður fyrir stöðugleika trúarinnar á síbreytilegum tímum. Hann hefur verið heimsþekktur guðfræðingur áratugum saman og einn af nánustu samstarfsmönnum Jóhannesar Páls páfa II, sem þakkaði honum störf hans í síðasta samtali þeirra örfáum dögum áður en hann lést. Á þeim 24 árum sem liðin eru frá því hann tók að sér það erfiða starf að veita forstöðu Stjórnardeild trúarkenninga hefur hann ekki aðeins kynnst þeim spurningum og vandamálum sem brenna á fólki alls staðar í heiminum, heldur einnig kynnst náið aðstæðum á hverjum stað. Fjölmargar bækur hans hafa verið þýddar á tungumál margra menningarþjóða. Ratzinger kardínáli hefur vissulega, með Jóhannesi Páli páfa II og undir hans stjórn, sinnt afar viðkvæmu verkefni í heimskirkjunni, nefnilega því að viðhalda kjarna kaþólskrar trúar í miðju þeirra andlegu, þjóðfélagslegu og guðfræðilegu umbrota sem orðið hafa og styrkja hann í þeim deilum sem sprottið hafa upp. Það liggur í augum uppi að í fjölmenningarsamfélögum nútímans – og einnig í hans eigin kirkju – hafi ekki allir fylgt honum né viljað gera það. En hvarvetna – einnig þegar hann átti í deilum – hefur hann uppskorið virðingu fyrir störf sína að guðfræðilegum málefnum og hlotið viðurkenningu fyrir einarða afstöðu sína og þor í samskiptum sínum við ýmis öfl í samfélagi nútímans. Þetta á sérstaklega við um samskipti hans við ýmsa andans menn og stjórnmálamenn. Nýi páfinn er einn örfárra þekktra guðfræðinga frá öðru Vatíkanþinginu sem enn eru á lífi. Hann lék stórt hlutverk við endurnýjun kirkjunnar á öðru Vatíkanþinginu og var þar ráðgjafi Frings kardínála en sat einnig í ráði guðfræðinga og nokkrum nefndum þingsins. Fjölmörg rit hans bera einnig vott um þetta. Því er áreiðanlega meira en lítið satt í þeim orðrómi að Páll páfi VI hafi skipað Jósef Ratzinger prófessor í Regensburg erkibiskup í München og Freising vorið 1977, og örfáum mánuðum síðar tekið hann upp í hóp kardínála, ekki síst vegna þess að hann sá í honum einstaklega áreiðanlegan ábyrgðarmann fyrir því að varðveita og hrinda í framkvæmd áformum annars Vatíkanþingsins. Hann þekkir vel til og túlkar samþykktir kirkjuþingsins vafalítið af mestu gát með hliðsjón af viðamikilum guðfræðilegum og andlegum hefðum kirkjunnar, og honum var mjög umhugað um að ná sáttum meðal manna eftir að kirkjuþinginu lauk. Því getur enginn vafi leikið á um afstöðu hans til austurkirkjunnar, samkirkjulegs starfs og mótmælendakirkna. Um leið og nýi páfinn hafði verið kjörinn tók hann sér nafnið Benedikt XVI. Það olli talsverðri undrun. Með því tengist hann Benedikt páfa XV (f. 1854 í Genúa). Páfadæmi hans stóð frá 3. september 1914 til dauðadags 22. janúar 1922. Benedikt XV ríkti á árum fyrri heimsstyrjaldar. Hann gætti fyllsta pólitísks hlutleysis og reyndi hvað hann gat til að draga úr og milda þau átök sem geisuðu og stóð jafnframt fyrir umfangsmiklu hjálparstarfi. En þó að ekki gæti hann hrundið áformum sínum um frið í framkvæmd þá var hann samt um fram allt páfi skilnings og sátta. Með þessu jók hann mjög virðingu páfastóls á erfiðum tímum. Hann stóð fyrir miklu starfi varðandi kaþólska félagsmálakenningu og samskipti páfastóls við ítölsk stjórnvöld bötnuðu. Ekki leikur vafi á að hann hafi stuðlað að því að kaþólska kirkjan nálgaðist á ný nútímasamfélagið. Og það er engum vafa undirorpið að hinn nýi páfi var sér meðvitaður um það þegar hann valdi sér þetta nafn. Margir sáu í Benedikt XV einn merkasta páfa 20. aldar sem varð fyrir því óláni að vera uppi á tímum þegar hann gat ekki notað til fulls mikla hæfileika sína. Einnig fer vel á því að nærri 60 árum eftir lok seinni heimsstyrjaldar  skuli þýskur kardínáli eftir svo langt hlé vera kosinn til æðsta embættis kirkjunnar. Margir hafa ekki látið sér til hugar koma að það gæti gerst eftir þá hörmulegu atburði sem áttu uppruna sinn í Þýskalandi á tuttugustu öld, og hvíla enn á mörgum samtímamönnum okkar. Því er þetta enn eitt mikilvægt táknið um endanlega heimkomu Þýskalands í samfélag þjóðanna, sem endurspeglast í kaþólsku kirkjunni. Kardínálarnir eiga þakkir skildar fyrir þessa mikilvægu vísbendingu. Bæn Guð, hirðir og stjórnandi allra trúaðra. Lít náðarsamlega á þjón þinn Benedikt  sem þú hefur sett sem hirði og leiðtoga kirkju þinnar. Vér biðjum þig: Veit honum að fyrir orð hans og eftirdæmi efli hann velferð allra þeirra sem hann er leiðtogi fyrir, svo að hann komist til eilífs lífs ásamt þeirri hjörð sem honum er trúað fyrir. Fyrir Krist, Drottin vorn.   Amen. 29. 3. 2005 Tvær nýjar Teresusystur Umdæmisstjóri systranna í heimsókn Fyrir skömmu bættist ný systir við í hóp Teresusystranna (Kærleiksboðberanna) í Breiðholti. Hún heitir systir Pálína. Hún er pólsk og kemur í staðinn fyrir systur Hiobu sem flutt var til Rómar fyrir rúmu ári. Innan skamms bætist enn við ný systir frá Filippseyjum. Hún kemur í staðinn fyrir systur Maríu Dolor sem er farin til Englands. Þar með eru á ný sex systur í samfélagi Kærleiksboðberanna á Íslandi. Í fyrri hluta marsmánaðar kom umdæmisstjóri systranna, systir Lawrence, í heimsókn til Íslands. Hún kynnti sér lífsskilyrði systranna og starf þeirra. Í því sambandi fór hún líka til Ísafjarðar, þar sem systurnar eiga lítið hús sem þær búa í þegar þær eru þar til þess að heimsækja fólk í nágrenninu og kenna börnum kristin fræði. Systir Lawrence virtist vera mjög ánægð með störf systranna og þátttöku þeirra í sálgæslu og postullegu starfi í Reykjavík – sérstaklega í Maríusókn - og á Vestfjörðum. 29. 3. 2005 Fátækt – hlýðni – skírlífi Að fylgja Jesú Kristi, breyta eftir honum og leita ríkis hans hefur í för með sér að maður tilheyrir ekki lengur þessum heimi og „deyr sjálfum sér", líkt og segir hjá Páli postula. Kristnir menn eru ferðalangar á leiðinni til eilífrar hamingju hjá Guði. Þeir vænta af honum lífsfyllingar og gleði en lifa á meðan að hætti Jesú í nægjusemi og iðka yfirbót. En sumir eru kallaðir til enn nánari breytni eftir Kristi „vegna Guðsríkis" og láta von sína um samvist við alla engla og dýrlinga á himnum koma enn frekar í ljós með því að fylgja hinum evangelísku ráðum frelsarans og lofa Guði að lifa í fátækt, hlýðni og skírlífi.  Tvær Maríusystur, systir Cielos og systir Mæ, endurnýjuðu þann 13. mars síðastliðinn tímabundin klausturheit sín frammi fyrir Guði og þjónum hans í St. Jósefskirkju í Hafnarfirði. Móðir María de Anima Christi, yfirpríorinna reglunnar kom sérstaklega frá Róm til þess að taka á móti heitum systranna og fjöldi gesta og vina voru viðstaddir athöfnina. Kausturheitin felast í því að lofa Guði fátækt: „Við líkjum eftir Kristi, honum sem gjörðist fátækur okkar vegna, þótt ríkur væri, til þess að við auðguðumst af fátækt hans", skírlífi: „Við færum Guði líkama okkar og mannlegt ástarþel sem um brennifórn væri að ræða", og hlýðni: „Við gefum vilja okkar Guði algjörlega á vald, líkjum eftir Kristi, sem varð hlýðinn allt til dauða, já dauðans á krossi." Þetta voru orð systranna og gáfu þau viðstöddum tilefni til umhugsunar og þakklætis. Þær framfarir sem orðið hafa í söngmálum á Jófríðarstöðum þóttu sæta tíðindum, enda söng kórinn með ágætum við þessa athöfn tónverk frá endurrreisnartímanum undir stjórn systur Pentecostes. Söfnuðurinn kom saman í safnaðarheimilinu eftir messuna til að samgleðjast systrunum og snæða hádegisverð og hátíðinni lauk á léttu nótunum með hljóðfæraslætti og söng á ýmsum tungumálum, m.a. söng Móðir Anima Christi „O Sole mio" á ítölsku. Það er óhætt að fullyrða að koma systranna til Jófríðarstaða hafi fært Hafnfirðingum hlýju og gleði að ofan.     29. 3. 2005 Systir Emilía van Goethem FMM látin Þann 21. febrúar síðastliðinn lést systir okkar, Emilía van Goethem FMM. Áður var hún kölluð Thérèse Françoise. Systir Emilía fæddist 31. október 1924 í Alost í Belgíu. Hún gekk í klaustur 1948 og var eftir það rúm 7 ár í Færeyjum. Hún kom hingað til lands árið 1958 og settist að í Stykkishólmi. Þar dvaldist hún til 1990. Eftir það var hún til 2003 í Hafnarfirði og hélt þaðan til Goreind í Belgíu. Systir Emilía vann á þriðju hæð á sjúkrahúsinu í Stykkishólmi við umönnun aldraðra. Hún hlúði að skjólstæðingum sínum af öllu hjarta og í Hafnarfirði starfaði hún í þjónustu kirkjunnar. Einnig þar gaf hún sig alla að störfum sínum. Síðastliðin tvo ár hafði hún átt við veikindi að stríða og þróttur hennar þorrinn. Við trúum því að hún sé nú hjá Frelsara sínum og biðji þar fyrir Íslandi. Við þökkum henni fyrir öll störf hennar. Blessuð sé minning hennar. Fransiskussystur Liðsauki á Jófríðarstöðum Venjulega tengir maður þrettándann við komu vitringanna og kirkjan minnist þess að þeir fundu hinn nýfædda konung Gyðinga í Betlehem, veitu honum lotningu og færðu honum konunglegar gjafir. En hinn 6. janúar að þessu sinni komu hingað tveir ungir prestar, en ekki frá Austurlöndum, heldur frá Argentínu. Eins og hjá vitringunum er erindi þeirra fyrst og fremst að veita Jesú Kristi lotningu, að tilbiðja hann og þjóna honum og kirkju hans hér á Íslandi af fremsta megni. Þeir koma ekki með gull, reykelsi og myrru heldur með ungt og göfugt hjarta og maður tekur strax eftir því að þeir eru reiðubúnir að takast á við viðfangsefnin sem bíða þeirra með glaðlyndi og krafti. En að sjálfsögðu munu þeir fyrst stunda tungumálanám áður en þeir geta að fullu tekið þátt í safnaðarstarfinu í St. Jósefssókn. Séra Lúcíó Ballester fæddist árið 1972 í Buenos Aires í Argentínu og ólst upp að hluta til í borginni en var á sumrin í sveitinni þar sem faðir hans rekur stórbú. Frá barnsaldri vandist hann sveitalífinu og búskapnum og langar sem fyrst að kynnast betur íslenska hestinum. Séra Lúcíó er elstur í hópi níu systkina. Hann stundaði nám í menntaskóla hersins frá 12 ára að aldri og eftir stúdentspróf hóf hann nám í herskóla. En Drottinn leyfði honum ekki að ljúka þessu námi. Á kyrrðardögum sem séra Buela, stofnandi prestareglu, hélt með nemendum herskólans árið 1991, fann Lúcíó köllun Guðs og ákvað að fylgja séra Buela í reglu hans. Hann tók prestvígslu 2001 og hélt svo til Rómar í framhaldsnám í Biblíufræðum í Biblíuháskóla Páfagarðs (Biblicum). Séra Lúcíó lýkur lokaritgerðinni í vor en mun þegar hefja störf meðal okkar og kynnast betur landi og þjóð, sem hann las um níu ára gamall þegar kennarinn í skólanum kynnti fyrir nemendum sínum Íslendingasögurnar! Séra Gabríel Grosso fæddist árið 1971 í Cordoba í Argentínu, þriðji í hópi fjögurra bræðra. Faðir hans rekur verslun með bílavörur. Hann var nemi í lögfræði þegar hann kynntist fyrst reglu séra Buela á æskulýðsmóti og fann fljótt fyrir löngun til að fylgja fordæmi þessa unga og kraftmikla trúboða og gefa líf sitt Guði á vald. 1998 gerðist hann meðlimur reglunnar og hóf prestnám sem hann stundaði mest í San Rafael í Argentínu en einnig í Washington DC í Bandaríkjunum. Hann tók prestvígslu 15. desember síðastliðinn í San Rafael ásamt 15 öðrum vígsluþegum úr sömu reglu og var Theodor McCarrick kardínáli fenginn frá Washington til að veita vígslusakramentið. Sem nývígður prestur fékk séra Gabríel að syngja fyrstu messuna í St. Jósefskirkju á Jófríðarstöðum þann 9. janúar sl. og veita öllum kirkjugestum sína fyrstu blessun. Að messu lokinni söfnuðust kirkjugestir saman í safnaðarheimilinu og var vel tekið á móti nýju prestunum og þeir boðnir velkomnir til starfa. Sunnudaginn á eftir kom röðin að séra Lúcíó að syngja messu í St. Jósefskirkju og kom honum á óvart hve mikil og áberandi þátttaka Filippseyinga er í safnaðarlífinu, en á þessum sunnudegi var hátíð Jesúbarnsins ("Santo Niño"), sem mikið er haldið upp á á Filippseyjum. Við bjóðum séra Lúcíó og séra Gabríel velkomna til Íslands og biðjum góðan Guð að vera með þeim og blessa starf þeirra og líf meðal okkar.     Þrjár Maríusystur komnar til landsins "Við erum hinir dýrlegu leyndardómar", sögðu systurnar og hlógu hjartanlega, og áttu við það að í nöfnum þeirra felst skírskotun til síðustu þriggja leyndardómanna í rósakransinum. Þær heita systir María de Pentecostes, systir María de Assumption og systir María Reina de los Cielos. Þær tilheyra reglunni, sem við nefnum Maríusystur, og er að setjast að á Jófríðarstöðum í Hafnarfirði og munu þær starfa framvegis í St. Jósefssókn. Í janúar næstkomandi mun ein systir frá Brasilíu bætast í hópinn og sömuleiðis tveir prestar frá Argentínu. Koma systranna dylst engum í Firðinum en síður búningur þeirra í gráum og bláum litum er mjög áberandi og ekki er síður áberandi sú smitandi gleði sem streymir frá þessum ungu nunnum. Mikið var um dýrðir þann 12. september á Jófríðarstöðum þegar tekið var á móti systrunum. Kirkjusókn hefur sjaldan verið meiri og margir lögðu sig fram um að prýða helgihaldið með tónlistarflutningi, söng og skreytingum. Sólveig Wechner Franzdóttir opnaði hátíðina með einleik á fiðlu sem allir landsmenn gátu fylgst með því messunni var útvarpað. Hugi Jónsson söng Ave Maria eftir Bach-Gounod og John og Tan Khamphamuang fluttu tælenska tónlist á hljóðfæri sem Vesturlandabúar heyra ekki í daglega. Kór St. Jósefskirkju undir stjórn Dagnýjar Björgvinsdóttur organista og forsöngvara studdi safnaðarsönginn. Eftir messu var svo boðið til þjóðahátíðar sem fólst í mat, söng, dansi og skemmtiaðriðum í boði ýmissa þjóðabrota sem tilheyra söfnuðinum í Hafnarfirði. Þar voru reiddir fram girnilegir réttir að hætti Filippseyinga, laukbaka frá Elsass, íslenskt laxbrauð og margt fleira og gekk enginn svangur frá því hátíðarborði. Sigurður Antonsson, formaður safnaðarfélagsins, flutti ávarp og bauð systurnar velkomnar. Mikla hrifningu vöktu tælenskar stúlkur með dansi í sínum skrautlegu og litríku búningum. Systurnar tóku lagið og sungu á spænsku en systir Assumption slóst í hóp filippeyskra kvenna og söng með á þeirra tungumáli. En Íslendingar létu ekki sitt eftir liggja og vel var tekið undir "Fyrr var oft í koti kátt", þar sem Árni Gunnlaugsson fór á kostum. Þarna var beðið og sungið og borðað og allir skemmtu sér konunglega. Koma systranna á Jófríðarstöðum lofar góðu. Megi Guð blessa starf þeirra meðal okkar.   Kapúsínar frá Slóvakíu koma til Íslands   Raunverulegt munkaklaustur verður stofnað Kapúsínar eru í rauninni eftirmenn heilags Frans frá Assis, "heilaga fátæklingsins" sem kveikti hjá svo mörgum - og kveikir enn - innilegan kærleika til Frelsarans krossfesta. Heiti reglunnar er dregið af háu, toppmynduðu hettunum sem þeir bera yfir kastaníubrúnu kuflunum sínum. Kapúsínar geta ekki bent á neinn sem sé raunverulegur "stofnandi" reglunnar. Hún varð til á Ítalíu, nærri upphafi 16. aldar, með þeim hætti að nokkrir "Konventúalar" og "Observantar", sameinuðust, en það voru tveir hópar eftirbreytenda heilags Frans sem voru þá viðurkenndir sem sjálfstæðar "reglur" í kirkjunni. Þessi nýju samtök, sem leituðust við að leggja á það enn meiri áherslu en þau sem fyrir voru, að breyta eftir kærleikanum til krossins og fátæktinni sem heilagur Frans iðkaði, voru brátt staðfest í kirkjunni sem sjálfstæð regla. Þau drógu að sér margt af ungu fólki - svo og marga meðlimi Fransiskusreglunnar sem fyrir var. Innan einnar aldar hafði meðlimum þessarar nýju reglu fjölgað upp í 10.000 og um miðja 18. öld var tala Kapúsína komin yfir 30.000. Þeir breiddust út um allan heiminn, bæði vegna þess að þeir komu fram sem endurnýjendur hinnar kaþólsku trúar - eftir siðaskiptin - svo og trúboðar í "nýja heiminum" (Ameríku, Afríku og Asíu). Vegna byltingarástandsins í heiminum kringum 1800 og ágengni ríkjanna í samskiptum við kirkjuna, hurfu mörg Kapúsínaklaustur úr sögunni en síðan á síðari helmingi 19. aldar fjölgaði þeim aftur. Nú á dögum eru til í heiminum kringum 12.000 munkar þessarar Fransiskusreglu sem nú mun vera ströngust þeirra reglna. Kapúsínar vilja vera raunverulegir "munkar". Það merkir að þeir helga sig hugleiðingu fagnaðarerindisins, lifa í samfélögum (þótt þau séu oft lítil), iðka fátækt, bæði í lífsstíl, byggingu og búnaði húsa sinna og kirkna. Þeir leggja stund á handavinnu, helga sig umsjá fátæklinga og sjúklinga og prédika. Í reglunni eru bæði prestar og bræður en þeir eru jafnréttháir. Nú taka Kapúsínar oft að sér sóknir en helst í héruðum þar sem kirkjan er ekki "rík" eða hjá samfélögum sem ekki hafa mikil áhrif. Munkana einkennir mikill einfaldleiki, glaðværð, einlæg trú og innilegur kærleikur til Krists hins krossfesta. Þeir taka öllum með opnum huga, sérstaklega börnum og þeim sem hafast við "á jaðri" samfélagsins. Kapúsínar hafa starfað lengi í Slóvakíu. En þegar kommúnistastjórnin lokaði öllum klaustrum þar, hættu þeir starfsemi sinni. Brátt eftir breytinguna 1990 var þó stofnað nýtt umdæmi reglunnar í landinu. Nú eru í því kringum 100 meðlimir. Þeir vilja gjarnan stíga fótum sínum á "nýtt land" og til þess hafa þeir valið sér Ísland. Í júní síðastliðnum komu umdæmisstjórinn og einn munkanna hingað til lands og kynntu sér ástand kirkjunnar og möguleikana á að taka þátt í uppbyggingu hennar með okkur. Þeir heimsóttu Austfirði og þótti sem þróunin þar hefði tækifæri að bjóða. Þeir sögðust vera reiðubúnir til að taka að sér prestþjónustu þar, bæði fyrir kaþólska sem þar væru og þá sem þangað mætti vænta. Í þessum mánuði (nóvember) kemur fyrsti Kapúsíninn til okkar. Hann er séra David Tencer (kom hingað í júní s.l.). Fyrst býr hann í prestahúsinu í Breiðholti. Hann byrjar strax að læra íslensku. Samtímis verður hann sóknarprestinum, séra Denis O'Leary, til aðstoðar í starfi hans en fer öðru hverju til Austfjarða til þess að syngja þar heilaga messu og heimsækja fólkið. Einnig vill hann kynna sér möguleikana á því að koma þar á laggirnar klaustri. Í júlí 2005 kemur svo annar Kapúsíni til okkar - og síðar hinn þriðji því að í samfélögum þeirra verða að vera að minnsta kosti þrír meðlimir. Þeir verða líka að byrja á því að læra íslensku. Þegar fylling tímans kemur flytjast þeir til Austfjarða og þá eiga þeir að geta opnað klaustur sitt. Með komu þessara Kapúsína kemst aftur á laggirnar hér á landi raunverulegt munkaklaustur og í þetta sinn klaustur "betlireglu" því að Fransiskanar eru allir betlimunkar. Við fögnum ákaflega þessum vexti kirkjunnar okkar og biðjum að prestarnir og bræðurnir geti sem fyrst gert hugsjónina sem fyrir munkunum vakir að raunveruleika meðal okkar og um leið tekið að sér prestþjónustu fyrir hina - sennilega mörgu - nýju íbúa Austurlands.

Aðalsíðan