I. Biskupsdæmið II. Kaþólskt kirkjulíf III. Kirkjuárið og helgidagar IV. Viðhorf og bænir V. Saga FRÉTTIR Hundrað ára starf TRÚFRÆÐSLURIT Vernd lífsins Dómstóll Ýmislegt Á ensku Myndir Tengingar

Nýr páfi kjörinn: Benedikt XVI (Jósef Ratzinger kardínáli) Nú hafa 115 kardínálar frá öllum heimsálfum kosið einn úr sínum röðum, prófast kardínálaráðsins, Jósef Ratzinger, kirkjunnar mann, sem Benedikt XVI páfa, biskup Rómar og 265. eftirmann heilags Péturs postula, æðsta yfirmann kaþólsku kirkjunnar og patríarka Vesturlanda. Í augum kardínálanna er hann lifandi tákn um stöðugan vitnisburð kirkjunnar. Hann styðst við Heilaga ritningu og erfikenningu kirkjunnar frá fyrri öldum, og er óhræddur ábyrgðarmaður fyrir stöðugleika trúarinnar á síbreytilegum tímum. Hann hefur verið heimsþekktur guðfræðingur áratugum saman og einn af nánustu samstarfsmönnum Jóhannesar Páls páfa II, sem þakkaði honum störf hans í síðasta samtali þeirra örfáum dögum áður en hann lést. Á þeim 24 árum sem liðin eru frá því hann tók að sér það erfiða starf að veita forstöðu Stjórnardeild trúarkenninga hefur hann ekki aðeins kynnst þeim spurningum og vandamálum sem brenna á fólki alls staðar í heiminum, heldur einnig kynnst náið aðstæðum á hverjum stað. Fjölmargar bækur hans hafa verið þýddar á tungumál margra menningarþjóða. Ratzinger kardínáli hefur vissulega, með Jóhannesi Páli páfa II og undir hans stjórn, sinnt afar viðkvæmu verkefni í heimskirkjunni, nefnilega því að viðhalda kjarna kaþólskrar trúar í miðju þeirra andlegu, þjóðfélagslegu og guðfræðilegu umbrota sem orðið hafa og styrkja hann í þeim deilum sem sprottið hafa upp. Það liggur í augum uppi að í fjölmenningarsamfélögum nútímans – og einnig í hans eigin kirkju – hafi ekki allir fylgt honum né viljað gera það. En hvarvetna – einnig þegar hann átti í deilum – hefur hann uppskorið virðingu fyrir störf sína að guðfræðilegum málefnum og hlotið viðurkenningu fyrir einarða afstöðu sína og þor í samskiptum sínum við ýmis öfl í samfélagi nútímans. Þetta á sérstaklega við um samskipti hans við ýmsa andans menn og stjórnmálamenn. Nýi páfinn er einn örfárra þekktra guðfræðinga frá öðru Vatíkanþinginu sem enn eru á lífi. Hann lék stórt hlutverk við endurnýjun kirkjunnar á öðru Vatíkanþinginu og var þar ráðgjafi Frings kardínála en sat einnig í ráði guðfræðinga og nokkrum nefndum þingsins. Fjölmörg rit hans bera einnig vott um þetta. Því er áreiðanlega meira en lítið satt í þeim orðrómi að Páll páfi VI hafi skipað Jósef Ratzinger prófessor í Regensburg erkibiskup í München og Freising vorið 1977, og örfáum mánuðum síðar tekið hann upp í hóp kardínála, ekki síst vegna þess að hann sá í honum einstaklega áreiðanlegan ábyrgðarmann fyrir því að varðveita og hrinda í framkvæmd áformum annars Vatíkanþingsins. Hann þekkir vel til og túlkar samþykktir kirkjuþingsins vafalítið af mestu gát með hliðsjón af viðamikilum guðfræðilegum og andlegum hefðum kirkjunnar, og honum var mjög umhugað um að ná sáttum meðal manna eftir að kirkjuþinginu lauk. Því getur enginn vafi leikið á um afstöðu hans til austurkirkjunnar, samkirkjulegs starfs og mótmælendakirkna. Um leið og nýi páfinn hafði verið kjörinn tók hann sér nafnið Benedikt XVI. Það olli talsverðri undrun. Með því tengist hann Benedikt páfa XV (f. 1854 í Genúa). Páfadæmi hans stóð frá 3. september 1914 til dauðadags 22. janúar 1922. Benedikt XV ríkti á árum fyrri heimsstyrjaldar. Hann gætti fyllsta pólitísks hlutleysis og reyndi hvað hann gat til að draga úr og milda þau átök sem geisuðu og stóð jafnframt fyrir umfangsmiklu hjálparstarfi. En þó að ekki gæti hann hrundið áformum sínum um frið í framkvæmd þá var hann samt um fram allt páfi skilnings og sátta. Með þessu jók hann mjög virðingu páfastóls á erfiðum tímum. Hann stóð fyrir miklu starfi varðandi kaþólska félagsmálakenningu og samskipti páfastóls við ítölsk stjórnvöld bötnuðu. Ekki leikur vafi á að hann hafi stuðlað að því að kaþólska kirkjan nálgaðist á ný nútímasamfélagið. Og það er engum vafa undirorpið að hinn nýi páfi var sér meðvitaður um það þegar hann valdi sér þetta nafn. Margir sáu í Benedikt XV einn merkasta páfa 20. aldar sem varð fyrir því óláni að vera uppi á tímum þegar hann gat ekki notað til fulls mikla hæfileika sína. Einnig fer vel á því að nærri 60 árum eftir lok seinni heimsstyrjaldar  skuli þýskur kardínáli eftir svo langt hlé vera kosinn til æðsta embættis kirkjunnar. Margir hafa ekki látið sér til hugar koma að það gæti gerst eftir þá hörmulegu atburði sem áttu uppruna sinn í Þýskalandi á tuttugustu öld, og hvíla enn á mörgum samtímamönnum okkar. Því er þetta enn eitt mikilvægt táknið um endanlega heimkomu Þýskalands í samfélag þjóðanna, sem endurspeglast í kaþólsku kirkjunni. Kardínálarnir eiga þakkir skildar fyrir þessa mikilvægu vísbendingu.

Aðalsíðan