|
|
|
|
Felið allt í Herrans hendur
Þrjátíu dagar með Teresu frá Lisieux. Þýtt af: Steinunni
Eyjólfsdóttur ásamt leiðsögn Steinars V.
J. Árnasonar.
LEGG ALT I HERRENS HAND TREDIVE DAGER MED THÉRÉSE AV LISIEUX Oversatt af Jan Jakob Tönseth St. Olav Forlag 2005. John Kirvan ( Red) Legg alt í Herrens hand Ave Maria Press, Notre Dame Indiana, U.S. A. Norske rettigheder: St. Olav forlag, Oslo 2005 Printed in Norway by AITE- dit OSLO Orgnals tittel: John Kirvan ( red) Simply surrender Based on,” The little way” Of Therése of Lisieux ISBN 82-7024-180-6. Fyrsti dagur. Það dagar hjá mér. Ég hef alltaf átt þá ósk að verða dýrlingur. En þegar ég ber mig saman við dýrlingana finnst mér ég vera svo langt frá þeim eins og sandkorn sem einhver hefur stigið á er frá fjalli sem felur tindinn ofar skýjum. Heldur en að missa kjarkinn í slíkum hugrenningum hef ég hugsað sem svo að Guð mundi aldrei gefa mér ósk sem ekki gæti ræst, og þrátt fyrir smæð mína get ég óskað mér þess að verða dýrlingur. Ég sagði: Það er ekki möguleiki fyrir mig að verða mikið svo ég verð að umbera sjálfa mig og mína mörgu galla. Ég vil reyna að ná til himins á annan hátt, eftir minni háttar- stuttum, beinum, alveg nýjum vegi. Við lifum tíma margs konar uppfinninga. Nú eru til dæmis komnar lyftur sem létta af okkur erfiðinu við að ganga stiga. Ég ætla að reyna að finna lyftu sem getur borið mig upp til Guðs. Því ég er svo lítil að ég get ekki klifrað upp hinn bratta stiga fullkomnunarinnar. Í fagnaðarerindinu uppgötvaði ég þessi orð sögð af sjálfum Jesú Kristi: Leyfið börnunum að koma til mín og bannið þeim það ekki, því slíkra er Guðs ríki. Grein dagsins. Himneskur faðir okkar mundi aldrei innblása okkur ósk um að gera eitthvað sem ekki væri mögulegt. Að áliðnum degi. Ástríki faðir minn það er aðeins núna, nú þegar kyrrð næturinnar fellur á, nú þegar ég er alein með þér að ég áræði án þess að roðna að gefa mig á vald draumnum um að vera heilög, draumnum sem þú gróðursettir í hjarta mínu. Ég er, að minnsta kosti að eigin áliti, síst til þess fallin að ala með mér slíkan draum og síst af öllum á ég skilið að hann rætist. Aðeins þú getur lokið því verki sem þú hófst innra með mér. Gefðu draumnum næringu, hversu útilokað sem mér virðist það á þessari stundu. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin kemur. Annar dagur. Það dagar hjá mér. Þegar ég var barn dáði ég mjög franskar kvenhetjur og það sem þær höfðu gert fyrir föðurland sitt þótt ég skildi ekki alveg staðreyndir lífsins. Ég þráði að feta í fótspor þeirra sérstaklega vegna afreka Jóhönnu af Örk. Á sama tíma var mér í smæð minni gefin náðargjöf sem ég trúi að sé besta gjöf lífs míns. Drottinn leyfði mér að sjá að sannur heiður er heiðurinn sem varir að eilífu og til þess að öðlast hann er ekki nauðsynlegt að drýgja hetjudáðir. Við eigum heldur að gera góðverk í leynum svo enginn sjái ekki einu sinni við sjálf. Vinstri höndin á ekki að vita hvað hin hægri gerir. Frá þessum degi og þar til nú hef ég búið yfir þessari djörfu trú að verða einhvern tíma dýrlingur. Ég treysti ekki á eigin verðleika því ég hef enga. Ég treysti á hann sem er dyggðin sjálf og heilagleikinn. Hann einn getur, ef hann hefur velþóknun á viðleitni minni hafið mig upp til sín sveipað mig óviðjafnanlegri dýrð sinni og þannig gert mig heilaga. Grein dagsins. Aðeins Guð faðir getur gert okkur að dýrlingum. Að áliðnum degi. Ástríki faðir gef þú að ég gleymi aldrei að ef það ætti að velta á verðleikum mínum eingöngu mun ég aldrei verða-get aldrei orðið- dýrlingur. Gefðu að ég gleymi því heldur aldrei að ef draumurinn rætist sem þú gróðursettir í hjarta mínu þá er það óverðskulduð gjöf. Ég treysti ekki á eigin verðleika því ég hef enga. Ég verð að treysta á þig. Þú ert sjálf dyggðin og heilagleikinn þú einn getur metið fátæklega viðleitni mína og hafið mig upp til þín sveipað mig dyggðum þínum og gert mig að dýrlingi. Kom þú, ástríki faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin kemur. Þriðji dagur. Það dagar hjá mér. Kærleikur Guðs birtist til fullnustu ekki aðeins í mikils metnum sálum heldur einnig í einföldustu sálunum sem bjóða náð hans velkomna.. Hann gefur sjálfan sig, ekki aðeins mikilmennum, heldur einnig litlum börnum sem ekkert vita sem eru næstum ómálga og þeim ótal sálum sem aldrei hafa heyrt nafn hans nefnt. Ég trúi því að sérhvert blóm sem hann hefur skapað sé fagurt, að fegurð rósanna og hvítaglit liljanna dragi ekki úr ilmi fjólunnar eða hógværum yndisþokka fagurfífils. Ég trúi því að ef öll blóm vildu verða rósir mundi vorið glata fegurð sinni og engjarnar ekki skrýðast dásamlegum litum. Eins og sólin skín bæði á sedrusviðinn og minnsta blómið, þannig skín hin guðlega sól á hverja sál meiri háttar sem minni og allt stuðlar sameiginlega að velferð þeirra, alveg eins og í ríki náttúrunnar þar sem árstíðirnar eru skipulagðar þannig að hinn minnsti fífill opnar blóm sitt á tilsettum degi. Drottinn hefur skapað mikla dýrlinga sem eru liljur og rósir í ríki hans, en hann hefur líka skapað litla dýrlinga, litla fífla og fjólur sem vaxa við fætur hans. Kærleikur hans sýnir sig í smáu jafnt sem stóru. Grein dagsins. Guð faðir ber umhyggju fyrir öllum sem eru hans , smáum og stórum. Að áliðnum degi. Ástríki faðir, hjálpaðu mér að skilja að einungis sá dýrlingur sem þú vilt að ég verði er sá dýrlingur sem ég get orðið. Þú gefur ríkulega af kærleika þínum, ekki aðeins hinum útvöldu, heldur einnig þeim lítilmótlegustu af sálunum þínum sem taka fúslega við náð þinni. Hjálpaðu mér að meta að verðleikum velþóknun þína og taka fagnandi móti henni svo kærleikur þinn megi birtast hinni lítilmótlegustu sál. Kom, ástríki faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin kemur. Fjórði dagur. Það dagar hjá mér. Þegar ég fann hin viskuþrungnu orð: “ Leyfið börnunum að koma til mín og bannið þeim það ekki, því slíkra er Guðs ríki.”. þá fékk ég kjark til að nálgast Guð. En ég velti því fyrir mér á hverju lítið barn eins og ég gæti átt von. Þar sem ég vildi vita meira hélt ég áfram að leita í Ritningunni og fann þessi orð: “ Þau eiga að fá fæðu, þau skulu borin á armi, krjúpið niður og gælið við þau.” Aldrei hafði ég fengið þvílíka hughreystingu eins og af þessum ástúðlegu og hlýju orðum. Armar þínir, Jesús minn, eru lyftan sem á að flytja mig í himininn sjálfan. Ég þarf ekki að vera stór til að komast í himnaríki. Þvert á móti ber mér að vera áfram barn jafnvel ennþá minni en nú. Drottinn minn, þú hefur verið kennari minn síðan ég var barn. Ég hef alla tíð vitnað um fegurð verka þinna og það mun ég gera þótt ég eldist og hár mitt gráni. Grein dagsins. “ Hver sem tekur ekki á móti Guðs ríki eins og barn mun alls ekki inn í það koma.” Að áliðnum degi. Ástríki faðir, Þú kallar til þín litlu börnin Svo þau verði borin á örmum þínum. Þegar ég hlusta á orð þín gefa þau sál minni traust á það að það er líka rúm fyrir mig innan kærleika þíns. En það er ekki auðvelt að sætta sig við að vera hjálparvana lítið barn í heimi sem aðeins metur þá sem geta staðið á eigin fótum. Umbyltu því veröld minni svo að ég skilji að það er einmitt veikleiki minn sem er styrkur minn. Kom þú, ástríki faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin kemur. Fimmti dagur. Það dagar hjá mér. Við missum auðveldlega kjarkinn þegar við hugsum um öll mistök okkar og takmarkanir. Líttu því á sjálfa/n þig eins og lítið barn sem rétt hefur lært að ganga, en er samt staðfast í ákvörðun sinni að klifra upp stigann til að finna móður sína. Aftur og aftur stígur barnið litla fætinum á neðsta þrepið aðeins til þess að hrasa og detta. Gerðu eins og barnið. Beittu nú öllum mætti þínum þegar þú lyftir fæti til að klífa stiga fullkomleikans. Þú skalt ekki búast við að þú komist hjálparlaust, upp eitt einasta þrep. Guð krefst ekki meira af þér en einlægs vilja. Ofan af loftsskörinni horfir hann blíðlega niður til þín. Snortinn af erfiði þínu mun hann síðan hefja þig í örmum sér upp í ríki sitt og þú munt aldrei skilja við hann framar. En ef þú ekki reynir getur dvöl þín niðri á hlaðinu orðið afar löng. Grein dagsins. Guð krefst ekki annars af okkur en einlægs vilja. Að áliðnum degi. Ástríki faðir eins og lítið barn reynir að komast til föður og móður hef ég reynt að stíga fyrsta sporið til þín, aðeins með þeim árangri að falla aftur og aftur. Kjarkurinn hverfur svo auðveldlega, en ég veit að ef ég ekki reyni að stíga fyrsta sporið aftur og aftur kemst ég engan veginn af stað. Ég má ekki halda að ég geti af sjálfs dáðum komist eitt einasta þrep. Ástríki faðir Þú krefst meira af mér en vilja- Skoðaðu hjálparvana viðleitni mína sem tákn löngunar minnar og berðu mig í fangi þínu. Kom þú, ástríki faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin er að koma. Sjötti dagur. Það dagar hjá mér. Ef við trúum því að okkur sé ætlað líf í heilagleika, er það mikilvægt að stefna í rétta átt alveg frá byrjun. Mér er ógleymanlegt að frá frumbernsku hef ég fengið leiðsögn radda sem kenndu mér þrátt fyrir heilsuleysi mitt að syngja hér á jörðu hásöng kærleikans, sem ég óska að fá að syngja í eilífa lífinu. Ég hugsa til fuglanna minna. Ég átti kanarífugl sem söng svo fallega og svo átti ég litla maríuerlu sem mér þótti fjarska vænt um, því ég hafði átt hana frá því hún var ungi í hreiðri. Allan daginn heyrði þessi litli fugl ekki annað en dillandi glaða söngva kanarífuglsins. Dag nokkurn reyndi hún að leika þá eftir, sem er ekki svo auðvelt verk fyrir maríuerlu. Það var svo hrífandi að sjá hvað þessi litla vera lagði sig fram því mjóa röddin átti virkilega erfitt með að ná fjörmiklum söng meistarans. Mér til mikillar undrunar gat máríuerlan bráðlega sungið nákvæmlega eins og kanarífuglinn. “ Ég vegsama þig faðir, herra himins og jarðar fyrir það að þú hefur hulið þetta spekingum og hyggindamönnum en opinberað það smælingjunum.” Þú hefur auðsýnt lítillæti, Drottinn minn, Með aðgát og varúð hefur þú vígt mig leyndardómum kærleikans. Grein dagsins. Vertu okkur mildur, Drottinn minn, þegar þú innvígir okkur í leyndardóma kærleika þíns. Að áliðnum degi. Ástríki faðir, gefðu að ég verði námfús stúlka þegar þú sýnir mér veginn. Kenndu mér þolinmæði gagnvart sjálfri mér, eins og þú ert þolinmóður gagnvart hjálparvana erfiði mínu til að verða sá dýrlingur sem þú kallaðir mig til að verða. Sýndu mér mildi því ég er ein hinna smáu í sköpunarverki þínu. Blessaðu mig, faðir, opinberaðu mér það sem oft er hulið þeim vitru og upplýstu. Mér veitist erfitt í veikleika mínum að gefa þér annað en hjálparvana viðleitni til að öðlast kærleikann sem ég óska svo innilega að finna. Kom þú, ástríki faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin kemur. Sjöundi dagur. Það dagar hjá mér. Ég skil ekki sálir sem óttast slíkan trúnaðarvin. Stundum þegar ég les bækur sem gylla fyrir okkur fullkomleikann eins og takmark á torfærum vegi, þá verður veslings litla höfuðið mitt svo þreytt. Ég lokaði fræðiritinu sem þreytir svo heilann og þurrkar hjartað. Og ég sneri mér aftur að heilagri ritningu. Þar sé ég allt í skýru ljósi. Eitt einasta orð getur opnað óendanlegt útsýni, fullkomleikinn virðist einfaldur, ég skil að það nægir að viðurkenna vanmátt sinn, gefast eins og lítið barn kærleiksfaðmi Guðs. Ég læt eftir merkisritin sem ég skil ekkert í og get enn síður lifað eftir vitrum og virðulegum höfðunum. Í staðinn gleðst ég yfir smæð minni, því aðeins litlu börnin komast inn í “gestaboð Guðs”.- Til allrar hamingju eru margar vistarverur Í húsi föður míns. Ef þar væru aðeins vistarverur þær sem sýnast framandi og óaðgengilegar mundi ég aldrei ganga þar inn. Vegur minn er vegur trúnaðartraustsins og kærleikans og einskis annars. Grein dagsins. Leiðin til Guðs föður er leið traustsins og kærleikans. Að áliðnum degi. Ástríki faðir. Svo að ég gefist ekki upp á þessari leið verð ég ávallt að muna að í húsi þínu eru margar vistarverur. Ef aðeins væri rými fyrir höfuðdýrlinga og spekinga kæmist ég aldrei inn í húsið þitt. Gefðu að leið mín veri leið heilagrar Teresu, leið traustsins og kærleikans. Gefðu að mér gleymist aldrei að það nægir að viðurkenna sína eigin smæð og gefast eins og lítið barn kærleiksfaðmi þínum. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur og alla mér tengda. Gefðu okkur öllum þinn frið nú þegar þessum degi hallar og nóttin er að koma. Áttundi dagur. Það dagar hjá mér. Þegar ég var ung stúlka spurði kennslukonan einn daginn hvað ég fengist við þegar ég væri heima. Ég svaraði, óframfærin: Oft hverf ég inn í herbergið mitt, dreg rúmtjöldin fyrir og fer að hugsa. Hvað hugsarðu um? spurði hún hlæjandi. Ég hugsa um Guð, hversu stutt lífið er, um eilífðina- í stuttu máli, ég hugsa. Nú veit ég að jafnvel þá var ég raunverulega stödd í hinni innri bæn og ég naut mildrar leiðsagnar Drottins. Ég vissi að “Guðs ríki er mitt á meðal okkar” og Drottinn vor og Meistari þarfnast hvorki bóka né kennara til að fræða sálir okkar. Kennari allra kennara fræðir án orðanna hljóms. Þótt ég hafi aldrei heyrt hann tala veit ég að hann er meðal okkar, alltaf reiðubúinn að leiðrétta mig og uppljóma. Einmitt þegar ég þarfnaðist þess mest gerist það -ljós sem ég vissi ekki um brýst inn í mig. Þetta gerist ekki endilega þegar ég biðst fyrir, miklu fremur þegar ég sinni daglegum störfum. Grein dagsins. Guðs ríki er mitt á meðal okkar. Að áliðnum degi. Ástríki faðir, ég veit að ríki þitt er mitt á meðal vor að þegar allt kemur til alls þarfnast ég hvorki bóka né kennara til að fræða sál mína. Því að þú, kennari allra kennara, munt kenna mér án þess að ómur af orði heyrist. Þó ég heyri þig aldrei tala veit ég að þú ert mitt á meðal okkar, alltaf reiðubúinn að leiðrétta og uppörva mig. Ég þarf aðeins að gera hlé öðru hvoru og hugsa um þig, um hversu stutt lífið er, um eilífðina. Gefðu að ég eigi alltaf tíma fyrir þig. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Níundi dagur. Það dagar hjá mér. Það eru ekki allar sálir eins. Þær verða að vera ólíkar til að sérhver sál í fullkomnun sinni geti tekið á móti því sem þeim tilheyrir. Guð sýndi mér sína eilífu miskunn Þegar sál mín var eins og skínandi spegill sem sýndi mér aðrar dyggðir hans. Sérhver dyggð birtist í ljósi kærleikans sem Herrann þekkir -ef til vill guðlegt réttlæti framar öllu öðru. Ég veit að réttlæti guðs er óendanlegt, Einmitt réttlæti hans, sem skelfir svo marga, er uppspretta allrar minnar gleði og trausts. Réttlæti hans tekur tillit til góðu áformanna okkar og launar hinn góða vilja og gleðst yfir því að vita að Drottinn er réttlátur, að hann tekur tillit til veikleika okkar og er ekki ókunnugt um fallvalt eðli okkar. Það er vegna þess að hann er réttlátur. “ Drottinn er miskunnsamur og náðugur, þolinmóður og ríkur af mildi”. Hann er minnugur þess að við erum duft. “ Eins og faðir er miskunnsamur gagnvart börnum sínum, þannig miskunnar Drottinn sig yfir þá er vilja hlýða honum”. Hvað er þá að óttast? Mun ekki Guð hins eilífa réttlætis sem ekki lét hjá líða að fyrirgefa syndir hins glataða sonar, líka fyrirgefa mér? Þess vegna byggi ég von mína jafnt á réttlæti Guðs og miskunn hans. Grein dagsins. Við treystum á réttlæti hins ástríka föður. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, ég veit að réttlæti þitt á sér engin takmörk. Gefðu að sér í lagi réttlæti þitt sem skelfir svo marga Megi vera mér uppspretta gleði og trausts. Réttlæti þitt veitir athygli góðum áformum mínum engu síður en veikleika mínum. Þú þekkir svo vel veikbyggt eðli mitt. Hvað er þá að óttast? Mun ekki Guð hins eilífa réttlætis sem ekki lét hjá líða að fyrirgefa syndir síns glataða sonar einnig fyrirgefa mér? Því byggi ég von mína jafnt á réttlæti Guðs sem miskunnsemi hans. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað mig alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Tíundi dagur. Það dagar hjá mér. Til þess að verða eins og lítil börn verðum við að horfast í augu við vanmátt okkar og vænta gjafmildi Guðs. Sérhver faðir og móðir vilja helst gefa börnum sínum það sem þau þarfnast. En þegar við vöxum upp og verðum fullorðin þurfa þau ekki lengur að fæða okkur og klæða, heldur þurfa þau fremur að hvetja okkur til að finna starf svo við getum séð fyrir okkur á lífsleiðinni. En þetta vil ég ekki heyra frá hinum himneska Föður því ég hef ekki getu til að sjá fyrir mér í hinu eilífa lífi. Svo ég læt mér nægja Það sem lítið barn getur gert, litla hluti sem geta glatt almáttugan Guð. Því það, að vera eins og lítið barn þýðir ekki að við eigum að halda á lofti þeim dyggðum sem okkur eru gefnar, þvert á móti þýðir það að okkur er ljóst að Guð leggur í hendur okkar hinn dýrmæta fjársjóð dyggða sinna svo við getum notfært okkur dyggðir hans, gjöf hans til okkar. Þegar allt kemur til alls merkir það að vera eins og lítið barn að við megum ekki gefast upp þegar við hrösum og föllum. Því við erum svo lítil að við slösumst aldrei alvarlega. Við skulum halda áfram að vera eins og lítil börn svo okkur miði vel áfram á kærleikans guðdómlega vegi. Þú munt ná svo langt að þú getir sagt með Jóhannesi af Krossinum: Vegurinn lá bratt, svo bratt, En þegar ég lærði að lúta í auðmýkt Þá komst ég ofar hratt, svo hratt að loksins sá ég hvað var satt. Grein dagsins. Við megnum ekki sjá okkur fyrir lifibrauði hins eilífa lífs. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, alla ævi hefur mér verið sagt að ég sé einskis virði ef ég geti ekki séð fyrir mér. En ég get ekki unnið til kærleika þíns, ég get ekki unnið fyrir lifibrauði mínu í lífinu hjá þér. Ég þarf frekar að átta mig á vanmætti mínum og vænta alls af gjafmildi þinni. Þær dyggðir sem ég kann að búa yfir eru gjafir frá þér, dýrgripir sem ég má nota að vild-. En það eru og verða dýrgripir þínir gjafir þínar til mín. Aðeins með því að verða aftur eins og lítið barn get ég náð svo hátt að ég sjái rétta leið. Því kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað mig alla daga mína blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er er að koma. Ellefti dagur. Það dagar hjá mér. Hið einasta sem hlíft er við öfundinni í heiminum er hið lága og tilkomulitla. Aðeins þar er hvorki hégómi né sálarkvöl. Samt “ræður enginn sínum næturstað” og stundum kemur fyrir að við óskum þess að við höfum af einhverju að státa. Þegar þetta gerist er ekki um annað að ræða en að finna sér stað meðal hinna ófullkonu og skoða okkur sjálf sem ofursmáar sálir sem alltaf þarfnast hjálpar Guðs til að geta komist á fæturna. Einmitt þá sér hann okkur og trúir á smæð okkar og heyrir okkur hrópa: “Þegar ég reika í spori verð ég styrk/ur vegna miskunnar þinnar, Drottinn”. Hann réttir okkur hönd sína. En ef við ætlum okkur of mikið hverfur hann okkur, jafnvel þótt áhugi okkar sé sannur. Þannig að allt sem við þurfum að gera er að sýna lítillæti og umbera okkar eigin ófullkomleik. Þar leynist leyndardómur raunverulegs heilagleika. Grein dagsins. Miskunnsemi Guðs föður er styrkur okkar. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, lát mig finna minn stað meðal hinna ófullkomnu og skoða sjálfa mig eins og ofurlitla sál sem alltaf þarfnast þess að gæska þín styðji mig á fætur. Gefðu að ég geti alltaf umborið ófullkomleika minn því þar er fyrir mér hin sanna helgi. Einmitt þá sérðu mig og viðurkennir smæð mína og heyrir mig hrópa: “þegar ég reika í spori, fæ ég styrk vegna miskunnar þinnar, Drottinn” . Réttu mér hönd þína. Því kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað mig alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Tólfti dagur. Það dagar hjá mér. Að vera brúður Jesú, að vera Karmeldóttir og sameinuð Guði, móðir sálnanna, ætti ekki allt þetta að vera mér nóg? Í Lífsins bók eru verk dýrlinganna skráð, Verk sem ég hefði sjálf þráð að vinna fyrir Guð. Þvílík flónska! Skyldi finnast á Jörðinni lítilfjörlegri sál en mín? Ef ég rannsaka dulúðugan líkama Krists get ég samt ekki endurfundið sjálfa mig í neinum lima hans. Eða var það svo, að ég óskaði að finna mig í öllum limum hans ? Ég skildi að út því að líkama Krists er einskis áfátt gæti það mikilvægasta heldur ekki vantað, það allra göfugasta. Ég skildi að í líkama Krists býr hjarta. Hjarta sem logar af kærleika. Ég skildi að kærleikurinn flytur lífið til allra útlima. Ef kærleikurinn skyldi bregðast mundu postularnir ekki framar boða fagnaðarerindið, píslarvottarnir ekki framar úthella blóði sínu. Já, mér varð ljóst að kærleikurinn vinnur í sérhverri köllun að kærleikurinn er í öllum hlutum, að kærleikurinn er eilífur, og nær til upphafs tímans og til endimarka Jarðarinnar. Loksins hef ég fundið köllun mína- kærleikann. Fundið minn stað í faðmi Krists. Ég verð kærleikur í líkama hans. Þannig verð ég í öllum hlutum, ef draumar mínir rætast. Við getum ekki öll verið postular, spámenn eða kirkjufræðarar. Líkami Krists hefur ólíka útlimi. Augað getur ekki sagt við höndina: Ég þarfnast þín ekki. Grein dagsins. Herrann kallar okkur til kærleikans. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir. Líkami Krists er gerður af mörgum limum. Við getum ekki öll verið postular, spámenn eða kirkjufræðarar. Að minnsta kosti get ég það ekki. En ég get orðið það sem þú kallar mig til að verða. Kallaðu mig þess vegna eins og þú kallaðir heilaga Teresu til kærleikans. Þannig vil ég vera í öllum hlutum Því kærleikurinn vinnur í sérhverri köllun. Kærleikurinn er alls staðar, kærleikurinn er eilífur, hefur verið frá upphafi tímans og nær til endimarka jarðarinnar. Loksins hef ég fundið köllun mína, Draumar mínir hafa ræst. Kom þú, ástríki Faðir Þú hefur blessað mig alla daga mína, Blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Þrettándi dagur. Það dagar hjá mér. Þegar Drottinn Jesús gaf okkur nýtt boðorð, sitt eigið boðorð, þá bauð hann ekki aðeins að við skyldum elska náungann eins og okkur sjálf. Nei, hann vildi að við elskuðum náungann eins og hann elskar mennina, um aldur og ævi. Jesús minn, þú spyrð aldrei hvort eitthvað sé ómögulegt. Þú veist betur hversu veikgeðja og ófullkomin ég er. Þú veist að ég gæti aldrei elskað aðra í líkingu við það sem þú elskar þá, nema fyrir það að þú elskar þá í mér. Vegna þess að þú vilt gefa mér náð þína gafstu okkur nýtt lögmál. Það lögmál er mér afar kært. Því það er mér sönnun þess að þú vilt að kærleikur þinn starfi í mér, nái til allra sem þú býður mér að elska. Ég veit að það er rödd Jesú sem ég heyri innra með mér og því sameinaðri sem ég er honum því dýpri verður kærleikur minn til náungans. Grein dagsins. Þegar við elskum náungann, er Guð Faðir að verki í okkur. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, Þú hefur boðið að ég skuli elska náungann á sama hátt og þú elskar hann. Þú krefst aldrei hins ómögulega af mér. En þú veist betur en ég Hversu veikgeðja og ófullkomin ég er. Þú veist að ég muni aldrei geta uppfyllt boð þitt um að elska aðra á sama hátt og þú nema fyrir það að þú elskar þá í mér. Þegar ég sýni öðrum umhyggju minnist ég þess að það ert þú sem ert kærleikurinn hið innra með mér og því nánar sem ég sameinast þér því meira ann ég náunga mínum. Því kom þú, ástríki faðir þú hefur blessað mig alla ævidaga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Fjórtándi dagur. Það dagar hjá mér. Við löðumst að einum en sneiðum eftir mætti hjá öðrum. En Drottinn segir Að það séu þeir síðar nefndu sem við eigum að elska og biðja fyrir. “Þótt þið elskið þá sem elska ykkur, Hvaða laun eigið þið skilin fyrir það? Jafnvel syndarar endurgjalda ást.” Það er heldur ekki nóg að hafa kærleikann, Við verðum að sýna hann í verki. Við verðum ánægð þegar við getum glatt vini okkar, en það er ekki náungakærleikur. Einnig syndarar gera það. Auðvitað getum við ekki alltaf fylgt orðum fagnaðarerindisins nákvæmlega. Svo kann að standa á að við getum ekki orðið við bón eða tilmælum. En þegar kærleikurinn til náungans hefur fest rætur í okkur sýnir hann sig útvortis. Þannig má segja nei svo vingjarnlega og fallega að það jafnist á við já eða jafnvel gjöf. Við skulum ekki forðast þá sem okkur finnst ágengir. Ekki heldur vera góð til að sýnast góð eða í von um endurgjald. “Enginn hyggi að eigin hag, heldur hag annarra.” Þessi fyrirmæli Guðs ganga vissulega þvert á meðfæddar langanir okkar. Án hinnar hjálpandi náðar eru þau óskiljanleg hvað þá hægt að lifa eftir þeim. Grein dagsins. “Enginn hyggi að eigin hag, heldur hag annarra.” Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, fyrirmæli þín ganga sannarlega þvert á meðfæddar langanir mínar. Án þinnar hjálpandi náðar væru þær óskiljanlegar, hvað þá hægt að lifa eftir þeim. Ég hneigist til að elska ástvini mína. En það gera jafnvel breyskasta fólk. Ég á það til að vera góð til þess að virðast góð. En þú krefst meira. Ég vil svo gjarnan vera góð í von um umbun. En þú segir mér að gera hið góða án þess að ætlast til endurgjalds. Því kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað mig alla ævidaga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Fimmtándi dagur. Það dagar hjá mér. Ef þú dæmdir eftir ljóðunum mínum gætirðu haldið að ég hefði ofgnótt af andlegum styrk, að ég væri barn sem hjúpur trúarinnar hefði opnast fyrir. En það er ekki hjúpur, Það er múr sem nær alveg upp til himnaríkis og skyggir á hinn stjörnubjarta himin. Ég get ekki lýst nógu vel sálarnótt minni. Þegar ég syng versin mín um sælu himinsins og eilífa nærveru Guðs finn ég ekki til gleði, ég syng aðeins um það sem ég óska að trúa á. Öðru hvoru, það játa ég fúslega, er sem daufur sólargeisli brjóti sér leið inn í mína dimmu nótt og gefi mér andartaks fró. En þegar hann hverfur og verður aðeins minning í stað þess að vera mér styrkur, verður nóttin myrka enn myrkari. Hafir þú verið í jarðgöngum geturðu skilið hversu svart myrkur þetta er. Samt hef ég aldrei svo fyllilega Staðreynt mildi og miskunn Guðs. Hann úthlutar okkur ekki svo þungum krossi að hann svipti okkur kjarki. Drottinn velur þann tíma sem okkur er hentugastur til að bera krossinn. Til er land sem ég hef þráð alveg síðan ég var barn. Konungur þessa sólbjarta lands hefur búið meðal okkar í þessu myrka landi í þrjátíu og þrjú ár, - og jafnvel ekki þá skildum við í myrkri okkar að hann var ljós heimsins. Grein dagsins. Jafnvel í myrkri okkar skulum við syngja fyrir Drottin um þrá okkar og trú. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir eins og hin heilaga Teresa get ég ekki búist við að allir dagar séu baðaðir sól og fullir órofinnar sælu návistar þinnar. Ljós og myrkur skiptast á, kannski er oftar dimmt. Þótt ég legði mig í framkróka gæti fyrirhöfn mín ekki komið í stað trúarinnar sem fær engin laun, sem ein getur staðfest návist þína þá daga sem myrkrið er svartast. Ég verð að mæta þér þó ég sé ekki glöð, aðeins í trúnni á sannleikann. Kom þú því, Ljós heimsins vertu hjá mér í þessu landi sem svo oft er myrkvað. Lát múrinn rofna, múrinn sem virðist rísa til himins og byrgir fyrir stjörnubjart hvolfið. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað mig alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Sextándi dagur. Það dagar hjá mér. Þegar allt er svart í lífinu eins og kross sé lagður á okkur skaltu samt láta vera að ásaka sjálfa þig. Víktu smávægilegum áhyggjum þínum til hliðar og vertu viss um að Guð faðir mun gæta þín. Hann mun aldrei leyfa að þú fallir niður í hyldýpið. Hertu upp hugann! Láttu ekki smá mistök skelfa þig. Það er heimskulegt Að eyða tímanum í að sýta smávægileg mistök Sem enginn getur breytt. Leitaðu heldur öryggis í faðmi Guðs föður. Óttastu ekki myrkrið né kvartaðu, þó þú getir ekki séð hann sem heldur þér í örmum sínum. Verum örugg. Myrkrið mun missa vald sitt og innan skamms mun friðurinn ásamt gleðinni snúa til þín á ný. Vertu ekki smeyk við að segja Jesú að þú elskir hann, jafnvel þegar þú finnur ekki til kærleikans. Þannig leggur þú að honum að koma til þín og bera þig litla barnið sem þú ætíð verður of veikburða til að standa á eigin fótum. Grein dagsins. Treystu guði og myrkrið mun missa vald sitt. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, ég veit að það er flónska að eyða hinum úthlutaða tíma í angur sem er til einskis. Heldur ber mér að leita öryggis í faðmi þínum. Hjálpaðu mér svo að óttast ekki myrkrið að kvarta ekki þó ég fái ekki séð þig, þig sem ég get ekki verið án. Taktu broddinn úr myrkrinu þá mun friðurinn ásamt gleðinni brátt snúa til mín á ný. Kom þú fljótt, ástríki Faðir nú hefur þú blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Sautjándi dagur. Það dagar hjá mér. Frá barnæsku hef ég alið þá von að sá dagur kæmi að ég slyppi úr þessu landi myrkursins sá dagur kæmi að gengi ég inn í ríki þitt, konungsríki ljóssins. Ég hef trúað á það, ekki aðeins af því að ég hef lært það, heldur af því að dýpsta og leyndasta þrá hjarta míns hefur sagt mér að til sé annað og fegurra land sem bíður mín. Núna er ég umvafin þéttri þoku sem þröngvar sér inn í mig, alveg inn í sálina og blindar mig svo ég get ekki lengur séð myndina fögru af fyrirheitna landinu sem einhvern tíma verður bústaður minn. Það er sem þurrkað út. Það er eins og sjálft myrkrið hafi rödd sem hæðist að trú minni: Þig dreymir um land ljóssins og sælunnar, þú heldur að sá sem skóp dásemdir þessa lands verði þinn að eilífu. Þú heldur þig geta flúið frá þokunóttinni sem hrjáir þig: Þú mátt vona- vonaðu bara! Von þín rætist ekki. Til er nótt, myrkari en þessi, koldimm nótt tilveruleysis. En ég segi jafnviss: Ó, Herra, sannarlega hef ég haft slíka gleði af verkum þínum að í þessu lífi get ég með ánægju fórnað fögru hugleiðingunum um heimilið sem bíður mín í fyrirheitna landinu. Grein dagsins. Að byggja sína von á Föðurnum er enginn hégómi. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, ég veit að ég virðist heimsk. Já, stundum finnst mér það sjálfri. Eins og ég vona til þín, sem mig dreymir svo fallega um ljósið og lífið þar sem myrkrið endar. En ég held áfram að trúa á þig, held áfram að trúa að til sé annað og fegurra land sem bíður mín. Ég bið þig að styrkja dýpstu og leyndustu þrár hjarta míns og sundra þokunni þykku sem svo oft leggst yfir sál mína og byrgir sjónina svo ég missi sjónar á þér, Drottinn minn. Kom þú, ástríki Faðir, þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Átjándi dagur. Það dagar hjá mér. Hversu lítið skiljum við af kærleika Guðs. Það er ekki að undra að við kvíðum dómi hans. En það er óþarfi, jafnvel þótt við séum fallin. Því hvenær sem við snúum aftur til Drottins er hann fús til að gleyma syndum okkar. Já, hann elskar okkur heitar nú en áður en við féllum. Hann er fljótur að gleyma vantrú okkar. Hann sér aðeins löngun okkar til fullkomnunar, og sú sjón gleður hjarta hans. Því skaltu ekki óttast að Guð faðir komist úr jafnvægi vegna lítilvægra mistaka þinna. Drottinn vor er dyggðum prýddur að öllu leyti. En ef ég þori að segja það – hann hefur einn mikinn veikleika. Þegar kemur að ást hans til okkar er hann sem blindur. Hjarta hans dansar af gleði þegar hann finnur einhvern sem sannarlega elskar, einhvern sem eftir minnstu yfirsjón fleygir sér í faðm hans og sárbænir um fyrirgefningu. Hann segir við engla sína það sama og faðir glataða sonarins við þjóna sína: Dragið hring á fingur hans...... við skulum nú borða og gera okkur glaðan dag. Grein dagsins. Guð faðir lítur aðeins á þrá okkar eftir fullkomnun. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, hversu lítinn skilning hef ég á kærleika þínum. Það er ekki að undra að við kvíðum dómi Guðs. En það er óþarft. Því hvenær sem ég sný mér aftur til þín ástríki Faðir, hefurðu gleymt syndum mínum. Já, þú elskar mig heitara nú en áður. Ég má aldrei gleyma að ástæðulaust er að óttast að þú firrtist við að sjá öll mistök mín. Því hverju sinni er ég syndga og verður eitthvað á sný ég aftur til þín til að biðja fyrirgefningar og þú segir við englana hið sama og faðir glataða sonarins sagði við þjóna sína: Dragið hring á fingur hans... og við skulum borða og gera okkur glaðan dag. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Nítjándi dagur. Það dagar hjá mér. Allt umhverfis okkur er kærleikur Guðs vanmetinn og vísað á bug. Fólkið sem Drottinn vor vill umlykja kærleika sínum snýr sér að því sem heimsins er og leitar hamingjunnar í hinu hverfula og hégómlega. Ó, Drottinn minn, megi lítilsvirtur kærleikur þinn verða áfram í hjarta þínu. Fyrir mér birtist það þannig: Ef sálir skyldu fyrirfinnast sem fúslega gæfu sig til brennifórnar kærleika þíns mundir þú brátt eyða þeim í logum kærleikans, hinum sæluríku logum kærleikans sem bíða okkar í hjarta þínu. Ef réttlæti þitt á að koma fram á Jörðinni, mun þá ekki kærleikur þinn því fremur fullkomnast? Ó, Jesús, leyf mér að verða fórn náðar þinnar. Eyð þú mér sem brennifórn guðlegs kærleika þíns. Guð heyrði bænir mínar. Frá þeim degi hef ég verið umkringd og gagntekin af kærleika. Alltaf, hvert einasta andartak, hefur náðarkærleikur fylgt mér og styrkt. Ef allar veikgeðja og óþroskuðu sálirnar eins og mín, fyndu það sama og ég mundu þær ekki örvænta því það er svo langt upp á tinda kærleikans. Jesús gefur ekki svo mikinn gaum að verkum okkar eins og þakklæti okkar og fórnfýsi. Það er það sem Drottinn krefst af okkur. Hann vill eignast ást okkar. Grein dagsins. Við styrkjumst og fágumst án afláts af náð og kærleika Guðs föður okkar. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, meira að segja veikgeðja og óþroskuð sál eins og mín þarf ekki að örvænta því það er svo langt upp á tinda kærleikans. Það eru ekki svo mjög gerðir mínar sem þú skoðar, öllu heldur þakklæti mitt og fórnfýsi. Það er allt sem þú væntir af mér. Þú biður mig að endurgjalda náð þína og kærleika, Að ég stöðugt styrkist og fágist við það. Allt umhverfis okkur eru náð þín og kærleikur vanmetin og vísað á bug. Þau sem þú vilt umlykja kærleika þínum snúa sér að hinu veraldlega og leita hamingjunnar í hinu hverfula og fánýta. Allt of oft hef ég verið þar á meðal. Kom þú, ástríki Faðir, þú hefur blessað mig alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Tuttugasti dagur. Það dagar hjá mér. Guð hefur af mikilli miskunn sinni leyft mér að sjá inn í dýpstu leyndardóma náungakærleikans. Ætti ég að skýra frá þeirri vitneskju myndi himnesk tónlist hljóma. Mér er orða vant eins og litlu barni, og ef ég gæti ekki stuðst við orð Jesú gæti ég ekki stunið upp nokkru orði. Ég er einföld lítil sál sem býð Drottni mínum smámuni. Ég örvænti ekki lengur vegna hjálparleysis míns heldur er ég þakklát fyrir hann og vonast daglega til að afhjúpa fleiri mistök og bresti. Því innsýn í mína eigin smæð er mikilvægari fyrir mig en innsýn í trúaratriði. Þar sem ég veit að náungakærleikurinn getur breitt yfir margar syndir leita ég gullnámunnar sem Frelsarinn lauk upp fyrir okkur með kenningum sínum. Ég leita í djúpi þeirra og segi með sálmaskáldinu: “ Ég við skunda veg boða þinna því þú hefur gert mér létt um hjarta”. Aðeins kærleikurinn getur létt okkur byrði hjartans. Jesús, allt frá því sæluríkir logar kærleikans hreinsuðu mig hef ég með sælli gleði skundað veg boða þinna. Lát mig þannig ganga braut gleðinnar alveg fram til gleðidagsins mikla þegar ég get fylgt þér inn í ótakmarkað konungsríki þitt meðan ég syng hárri röddu nýjan kærleikssöng. Grein dagsins. Aðeins kærleikurinn er þess megnugur að létta á hjarta okkar. Að áliðnum degi. Ástríki faðir, vegna þess að ég er svo hjálparvana er ég örvingluð. Ég er ekki eins og heilög Teresa sem gat dásamað hann og vonaðist daglega til að finna fleiri yfirsjónir og takmarkanir. Gefðu að ég, eins og hún, gleymi því ekki að náungakærleikurinn breiðir yfir svo margar syndir og að aðeins kærleikurinn gefur létt á hjarta okkar. Láttu mig finna að það sé skylda mín að hlýða nýjum boðskap þínum, láttu mig, hvað sem öðru líður, reyna að elska aðra á sama hátt og þú. Láttu kærleikann stjórna lífi mínu og vísa hjarta mínu veginn. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin kemur. Tuttugasti og fyrsti dagur. Það dagar hjá mér. Haldið ekki að ég fái ótakmarkaða huggun. Því fer fjarri. Gleði mín stafar af því að ég er svipt allri jarðneskri gleði. Jesús leiðir mig ekki svo allir sjái. Ég get hvorki séð hann né heyrt. Ég læri heldur ekki af bókum því ég skil ekki það sem ég les. Samt gerist það stundum að orð sem ég rekst á óvænt verða mér huggun. Til dæmis kvöld eitt þegar ég hafði sökkt mér niður í ófrjóar hugsanir rakst ég á þessi orð sem Drottinn mælti til heilagrar Margrétar Maríu: Þetta er sá lærimeistari sem ég gef þér. Hann mun kenna þér allt sem þú þarft á að halda. Ég vil að þú lesir Lífsins bók sem fjallar um visku kærleikans.- Ég óska mér engrar annarrar visku- og eins og brúðurin í Ljóðaljóðunum hef ég fórnað öllu fyrir ást mína. Það skiptir engu máli. Mér er alveg ljóst að með engu öðru en kærleika getum við þjónað Guði. Einasta ósk mín er að þóknast honum. Í lítillæti sínu hefur Jesús sýnt mér veginn eina sem leiðir til deiglu guðdómsins til kærleikans, veg sjálfgleymisins sem veitir sömu öryggiskennd og litla barninu sem sefur óttalaust í örmum föður síns. Fyrir munn Jesú hefur heilagur andi talað til okkar: - Hinn einfaldi snúi sér til mín.- Hinum einfalda skal veita gjöf náðarinnar. Grein dagsins. Með því að fela okkur Guði föður öðlumst við kærleikann. Að áliðnum degi. Ástríki faðir, mér er ljóst að einungis í kærleika getum við þóknast þér. Gefðu að ég óski þess eins að eignast og vaxa í frelsandi kærleikanum. Gefðu að ég skilji það eins og heilög Teresa að eina leiðin til að ávinna sér kærleikann er sjálfgleymi. Honum má líkja við traust litla barnsins,- sem sefur óttalaust í örmum föður síns. Ég hef lesið: “Hinn einfaldi snúi sér til mín-“. Ég hef líka lesið: “ þeir smáu fá gjöf náðarinnar”. Ég byggi von mína á þér. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin kemur. Tuttugasti og annar dagur. Það dagar hjá mér. Stundum, þegar ég dreg mig í hlé til að biðja finn ég fyrir einmanaleik eins og Guð hafi yfirgefið mig. Jesús sefur! En hversu sjaldan leyfir sálin Honum að sofa í friði og ró. Svo þreytandi sem það hlýtur að vera fyrir hann að vera stöðugt á vakt notar Drottinn eflaust þau tækifæri til hvíldar sem ég býð honum. Svo ég leyfi honum að sofa. Sennilega sefur hann áfram allt þar til ég dreg mig í hlé fyrir fullt og allt. Það hryggir mig ekki, öllu fremur gleður það mig. Þótt ég ætti víst ekki að gleðjast í sálarþurrki mínum heldur ætti ég víst að tengja það skorti mínum á eldhug og trú. Má vera að ég ætti að hafa áhyggjur vegna þess hve oft ég sofna í djúpri bæn eða undir þakkarmessunni eftir náttverðinn en ég hugsa sem svo að litlu börnin eru foreldrum sínum jafn kær hvort sem þau sofa eða vaka. Læknarnir svæfa sjúklinga sína fyrir uppskurðina og ekki síst hugsa ég um að Drottinn veit hvernig við erum gerð, hann minnist þess að við erum duft. Grein dagsins. Lítil börn eru foreldrum sínum jafn kær í svefni og vöku. Að áliðnum degi. Ástríki faðir þú manst betur en ég að ég er aðeins duft. Láttu mig ekki gleyma hver ég er og hvaðan ég kem. Gefðu að ég krefjist ekki meira af sjálfri mér og hinu mennska í mér en þú gerir. Ef sál mín virðist skrælnuð um allan aldur þó að ég óski þess að kærleikur Guðs rati til mín, ef ég framvegis sofna í návist þinni þótt ég berjist við að halda mér vakandi ef ég kynnist engu öðru en örvæntingu, eins og þú hafir yfirgefið mig, láttu mig minnast þess sem heilög Teresa gleymdi aldrei, að lítið barn hvort sem það vakir eða sefur er foreldrum sínum jafn kært. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin kemur. Tuttugasti og þriðji dagur. Það dagar hjá mér. Hugsum okkur duglegan lækni og son hans. Sonurinn hrasar og dettur um stein í götunni, dettur og fótbrotnar. Faðirinn hleypur til og beitir allri kunnáttu sinni til þess að sonur hans fái þá meðferð sem þarf. Þegar fóturinn er orðinn góður er sonurinn afar þakklátur, eins og full ástæða er til. En hugsum okkur að faðirinn hefði vitað að stór steinn lægi í götunni og hefði viljað koma í veg fyrir óhappið. Þá hefði hann farið og fjarlægt steininn án þess að nokkur sæi. Þar sem syninum er þá ókunnugt um óhappið sem umhyggja föðurins bjargaði honum frá getur hann reyndar ekki sýnt þakklæti sitt á sama hátt og þegar faðirinn læknar alvarleg meiðsli. En ef hann vissi hvað faðirinn hafði gert af umhyggju fyrir honum, mundi hann þá ekki elska hann þeim mun meira? Ég er þetta barn. Ég nýt umhyggjusams kærleika Guðs föður, sem gaf okkur son sinn, ekki til að kalla réttláta, heldur syndara. Hann vill að ég elski sig því hann hefur fyrirgefið mér, ekki næstum því allar syndir mínar heldur allar. Hann hefur gefið mér að skilja hvernig hann elskar mig af ósegjanlegum kærleika og umhyggju eins og ég endurgeld honum með kærleika sem nálgast hugsýki. Oft hef ég heyrt sagt að saklaus sál gæti aldrei elskað Guð eins heitt og hrjáða sálin. Leyf mér að sanna þessi orð. Grein dagsins. Guð faðir gaf ekki son sinn til að kalla réttláta, heldur syndara. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, ég nýt umhyggju þinnar og kærleika. Ég er ein af syndurunum sem sonur þinn kom til að kalla. Þú vilt að ég elski þig því þú hefur fyrirgefið mér allt. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin kemur. Tuttugasti og fjórði dagur. Það dagar hjá mér. Fyrir mér er bænin gleðigjafi hjartans blik af himninum þakklætis og gleðióp jafnt á stundum sorgar og gleði. Hún er eitthvað háleitt, yfirnáttúrlegt sem lætur sálina blómstra og sameinast Guði. Þegar hugurinn er svo ófrjór og kaldur að engin vonglöð hugsun getur náð til hans, þá biðst ég fyrir, margsinnis, hægt og hljóðlega, Faðir vor og Heil sértu María og það nægir til að hugga mig og gefa sál minni guðlega næringu. Fyrir utan daglega guðsþjónustu sem færir mér svo mikla og óverðskuldaða gleði finn ég hvorki þörf né þor til að leita í bókum að fögrum bænum. Þær eru svo margar að þær valda mér bara heilabrotum auk þess að sumar eru mér kærari en aðrar. Þar sem ég get ekki beðið þær allar eða valið á milli þeirra, þá geri ég eins og lítið barn sem kann ekki að lesa. Ég segi Guði hreinskilnislega hvað mér liggur á hjarta og það kemur aldrei fyrir að hann skilji mig ekki. Grein dagsins. Segðu í einlægni hvað þér liggur á hjarta og Guð faðir mun alltaf skilja þig. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, Ef til vill eru bænir annarra fallegri og dýpri. En ég segi í fullri einlægni það sem mér liggur á hjarta, jafnvel þótt ég eigi enga fagra hugsun og ég veit að þú munt skilja mig. Hjarta mitt gleðst, ég sé ljósbrot frá himninum, ég segi þér frá þakklæti mínu og kærleika, jafnt á tímum sorgar og gleði. Ég finn sál mína þroskast. Ég finn blæ hins yfirskilvitlega. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin kemur. Tuttugasti og fimmti dagur. Það dagar hjá mér. Láttu ekki veikleika þinn færa þér óhamingju. Þegar þú vaknar að morgni og vantar kjark kraft og kraft til góðra verka, þá er einmitt tími náðarinnar. Þá er tíminn til að láta öxina liggja við rætur trjánna. Tíminn til að setja allt sitt traust á Jesú. Lífið er oft þungbært og biturt. Erfitt að hefja störf dagsins einkum þegar Jesú skýlir sér fyrir kærleik okkar. Hvað hugsar okkar góði vinur? Ef hann sér hversu órótt okkur er og byrðarnar sem ætla að sliga okkur, af hverju flýtir hann sér ekki að hjálpa okkur? En óttumst ekki. Hann hefur ekki gleymt okkur. Vissulega getur Jesús dulist en við vitum að hann er nálægur. Við höfum aðeins tárin okkar til að finna leið til að þekkja hann eins og hann þekkir sjálfan sig og verða Drottni lík! Ef við hrösum verður kærleiksverk til þess að bæta úr öllu. Jesú hjálpar okkur án þess að við vitum. Því kærleikurinn megnar allt. Óviðráðanlegustu verkefni verða auðveld og kærkomin. Þú veist það vel að Drottinn horfir ekki mest á það hversu glæsileg verk okkar eru, eða hversu erfið, hann metur meira kærleikann að baki. Hvað er þá að óttast? Grein dagsins. Drottinn metur kærleikann sem er grundvöllur gerða okkar. Að áliðnum degi. Ástríki faðir, þú sérð hversu órótt mér er og byrði mín þung. Lát óttann yfirgefa mig. Vertu við hlið mér. Ég er viss um Að þú lítur ekki á hversu verk mín eru glæst eða örðug. Þú metur meira kærleikann sem liggur til grundvallar. Hvað hef ég þá að óttast? Ef ég hrasa mun ég starfa í kærleika snúa öllu á besta veg. Þú hjálpar mér þó það blasi ekki við. Því kærleikurinn megnar allt. Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar þessum degi hallar og nóttin kemur. Tuttugasti og sjötti dagur. Það dagar hjá mér. Við grátum þegar við minnumst Síonar. Hvernig ættum við að syngja söngva Drottins í framandi landi?- Söngvar okkar verða að sárri byrði Því Jesús skammtar okkur bitran kaleik. Við skulum ekki neita að bergja af honum, heldur bera harminn í hljóði. Hann nefnir frið, en ekki gleði, að minnsta kosti ekki merkjanlega gleði. Til að bera harm sinn í hljóði er það nóg að tileinka sér vilja Guðs af öllu hjarta. Því það er hann sem við lifum fyrir og svo góður er hann að Jesús kom til okkar á jörðin til þess að gangast undir hann. Líklega vildum við heldur þjást í göfgi og virðingu, við mundum óska að við hrösuðum aldrei. Hégómlega von! Hvað gerir til að við reikum og hrösum? Slíkan viðurkenni ég ekki veikleika minn, sál minni er ávinningur í veikleika mínum. Guð minn, þú skilur Hve lítils ég er megnug Þegar þú vefur mig örmum. Sért þú fús til að standast þá raun að vera ósáttur við sjálfan sig, þá opnar þú dyr hjarta þíns fyrir Drottni. Vissulega muntu kenna sársauka því þú verður eins og ókunnugur heima hjá þér. En óttastu ekki. Því snauðari sem þú ert, því meira mun Jesús elska þig. Það er betra sálu þinni að þú röltur af stað eftir grýttum stíg að nóttu til og heldur áfram göngunni, en að leggja af stað öruggur um hábjartan dag eftir blómum stráðum stíg. Grein dagsins. Að elska Drottin merkir ekki að vegur okkar verði blómum stráður. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, ég á erfitt með að skilja að ég geti ekki fundið gleði án þjáningar, að skilja og samþykkja að þú hefur heitið okkur friði, ekki gleði. Auðvitað vildi ég helst að þjáning mín væri göfug og dýrmæt og ég myndi aldrei hrasa. En sú hégómlega von. Hvað gerir til að ég reiki og hrasi? Til að þjást í hljóði er nóg að fara að vilja þínum af öllu mínu hjarta. Betra er sálu minni að reika burt um nótt um grýttan stíg og halda áfram göngunni, en að vænta þess að fara örugg á hábjörtum degi eftir blómstruðum stíg. Kom þú, ástríki Faðir, þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Tuttugasti og sjöundi dagur. Það dagar hjá mér. Drottinn krefst ekki stærri fórna af okkur en við erum fær um að láta af hendi. Stundum verður þó að játa að hann býður okkur fyllilega að bergja af hinum beiska kaleik. Þegar hann krefst þess að við fórnum því sem er okkur kærast á jörðinni, jafnvel handleiðslu hans, þá er komið að okkur að hrópa í neyð eins og hann gerði í Grasgarðinum. - Faðir, ef mögulegt er þá tak þennan kaleik frá mér. En við verðum þegar í stað að bæta við, eins og hann gerði: - Þó ekki sem ég vil, heldur sem þú vilt. Það er huggun að vita að hann, hinn mikli Kristur, hefur sjálfur fundið fyrir sömu brestum og við og hann hryllti við hinum beiska kaleik einmitt þeim kaleik sem var köllun hans. Helgur maður hefur sagt: Mesti heiður sem Guð getur gert sál okkar er ekki að gefa henni mikið, heldur að krefja hana mikils. Var það ekki fyrir þjáningu og dauða sem Guð frelsaði heiminn? Píslarvætti hjartans ber ekki síður ávöxt en blæðandi sár. Því get ég ekki sagt að forlög mín séu fögur, samboðin postula Krists. Grein dagsins. Vegna kærleikans gerir Guð faðir miklar kröfur til okkar. Að áliðnum degi. Ástríki faðir, Þú ert uppspretta svo margra gjafa og gleðiefna En þú krefst líka stórra fórna. Stundum biður þú mig að drekka í botn hinn beiska kaleik, Jafnvel fórna því sem mér er kærast á jarðríki. Þótt þú krefjist aldrei meira af mér en ég get látið í té, verð ég að endurtaka orð Jesú þegar hann vakti í Grasgarðinum og var þrúgaður af ótta og sorg: Faðir, ef mögulegt er, tak þennan bikar frá mér.- En gefðu að ég gleymi aldrei að bæta við þessum orðum sonar þíns: Þó ekki sem ég vil, heldur eins og þú vilt.- Því var það ekki fyrir þjáningu og dauða sem þú frelsaðir heiminn? Kom þú, ástríki Faðir þú hefur blessað mig alla ævidaga mína, blessaðu mig enn og aftur nú þegar deginum hallar og nóttin er að koma. Tuttugasti og áttundi dagur. Það dagar hjá mér. Oft hef ég hugsað að ef til vill skulda ég alla náðina sem mér hefur veist, einhverri lítilli sál sem ég hitti fyrst í Himnaríki. Fyrir nokkru síðan stóð ég og horfði á næstum ósýnilegan, blaktandi loga á litlum náttlampa. Ein systranna gekk að honum og þegar hún hafði kveikt ljósið sitt með deyjandi loganum rétti hún það hönd úr hönd svo allar gætu kveikt sitt ljós og mér flaug í hug: Hver áræðir að gleðjast yfir verkum handa sinna? Ein einasta lítil glæta getur lýst upp allan heiminn. Við sjáum svo vel skínandi ljós dýrlinganna sem við finnum stað hátt uppi í ljósastúku kirkjunnar og við hugsum að ljós náðarinnar geisli til okkar frá þeim. En hvaðan kom þeim loginn? Skyldi það ekki hafa verið frá bænum, bornum fram af frómri, gleymdri sál? Sál með innra ljós sem mannleg augu greina ekki sálar sem hefur áhrif í leynum, sem í eigin augum er lítilmótleg og óverðug, deyjandi logi. En þeir leyndardómar sem munu opinberast okkur! Því það er vilji guðs Að við hérna niðri deilum hvort með öðru himnesku fjársjóðunum sem hann hefur gefið okkur. Grein dagsins. Áræðir nokkur að gleðjast yfir verkum handa sinna? Að áliðnum degi. Ástríki faðir, ég bið þig nú þegar degi hallar að blessa þau öll sem með eða án minnar vitundar hafa kveikt og haldið lifandi loga trúarinnar og kærleikans í sálu minni. Í visku þinni og kærleika hefur þú safnað okkur saman hér niðri til að við getum deilt hvort með öðru hinum himnesku fjársjóðum, auðlegðinni sem þú gafst okkur. Ég áræði ekki að gleðjast vegna handaverka minna því ég veit ekki hvaðan ljósið í sál minni kemur, ekki einu sinni hvaða eld mér er ætlað að tendra með lífi mínu. Kom, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur og alla mér tengda. Gefðu okkur öllum þinn frið nú þegar þessum degi hallar og nóttin er að koma. Tuttugasti og níundi dagur. Það dagar hjá mér. Ég elska heilagan Ágústínus og Maríu Magdalenu, tvær sálir sem fyrirgafst mikið af því þau sýndu svo mikinn kærleika. Ég ann einlægni þeirra og sorg. Þegar ég sé fyrir mér Maríu Magdalenu ganga fram fyrir Símon og gesti hans til að væta fætur Frelsarans með tárum sínum, snerta fætur hans í fyrsta sinn, þá finn ég að hjarta hennar hefur skilið hjarta Jesú, djúp kærleikans og náðarinnar. Ég finn líka að ekki aðeins vildi hann fyrirgefa henni. Gjafmildum höndum vildi hann færa henni sælu og náð hins heilaga samfélags. Síðan ég náði svo langt að skilja kærleikshjarta Jesú, hefur allur ótti flúið úr mínu hjarta. Víst er niðurlægjandi að minnast margra mistaka minna en það hjálpar mér til að treysta aldrei mínum eigin styrk sem nánast er veikleiki. Framar öllu talar það til mín um kærleika og náð. Þegar sál með barnslegu trausti fleygir öllum sínum mistökum í hreinsandi eld kærleikans, getur þá farið hjá því að hún verði algerlega hreinsuð? Ég veit um marga dýrlinga sem alla ævi voru að bæta fyrir syndir sínar með ótrúlegustu aðferðum. En hvað svo? - Í húsi föður míns eru margar vistarverur.- Þannig hljóða orð Jesú og því mun ég ganga veginn sem hann hefur varðað fyrir mig. Ég reyni að hafa ekki áhyggjur af sjálfri mér, heldur gefa í hans vald sem hann af náð sinni vill fullkomna í sál minni. Grein dagsins. Kærleikurinn rekur óttann úr hjartanu. Að áliðnum dagi. Ástríki Faðir, lát mig örugga feta veginn sem þú hefur varðað fyrir mig. Eins og Teresa reyni ég að hafa ekki áhyggjur af sjálfri mér, láta þig sjá fyrir öllu svo þú getir lokið fyrirætlun þinni varðandi mig. Með barnslegu trausti Teresu vildi ég gjarnan fleygja öllum syndum mínum í eyðandi kærleikseld þinn. Því ég veit ekki um upptök eldsins sem logar í sálu minni og ég veit alls ekki hvaða elda mér er ætlað að tendra með lífi mínu. Kom, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur og alla mér tengda. Gefðu okkur öllum þinn frið nú þegar þessum degi hallar og nóttin er að koma. Þrítugasti dagur. Það dagar hjá mér. Umfram allt hef ég lagt mig fram um að elska Guð og vegna kærleikans til hans skildi ég hina leyndu merkingu orðanna: - Ekki mun hver sá er við mig segir: herra, herra... ganga inn í himnaríki, heldur sá er gjörir vilja föður míns sem er á himnum.- Herrann kynnti mér vilja sinn með nýja boðorðinu sem hann gaf postulunum við síðustu máltíðina. Hann sagði við þá: Elskið hver annan eins og ég hef elskað yður.- Ég ásetti mér að komast að því hvers vegna hann unni lærisveinum sínum, og ég skildi að það var ekki vegna hæfileika þeirra og gáfna svo einfaldar sálir sem þeir voru og niðursokknir í daglegt líf. Samt sem áður kallar hann þá vini sína, bræður sína. Hann óskar eftir návist þeirra í himnaríki. Til þess að opna það fyrir þeim gaf hann fúslega líf sitt á krossinum. Því- enginn á meiri kærleika en sá sem lætur líf sitt fyrir vini sína.- Mér er ljóst að sannur náungakærleikur felst í því að umbera veikleika náungans, verða ekki vonsvikin vegna mistaka hans, heldur gleðjast yfir minnstu framför. Umfram allt hef ég lært að ekki má læsa náungakærleikann inni í hjartanu, því- enginn kveikir ljós til að setja það undir mæliker, heldur lætur það á ljósastikuna og þá lýsir það upp allt húsið.- Grein dagsins. Mér sýnist náungakærleikurinn vera slík ljósastika sem lýsir í kring um sig og breiðir út gleði, ekki aðeins til okkar nánustu, heldur líka til bræðra og systra hvar sem er. Að áliðnum degi. Ástríki Faðir, til að komast í ríki þitt er ekki nóg að vera þér nálæg, eins og ég er núna, nefna nafn þitt og sverja þér kærleika minn. Orð eru ekki nóg. Ég verð að gera vilja þinn og fylgja hinu nýja boðorði þínu: Elska náungann eins og þú elskar mig. Gefðu að ég dylji ekki kærleika þinn á afviknum stað í hjarta mínu, því enginn kveikir ljós til að setja það undir mæliker, heldur setjum við það í ljósastiku svo að það lýsi öllum í húsinu. Kærleikur minn til þín nær ekki fyllingu sinni fyrr en hann gefur birtu og breiðir út gleði, ekki aðeins meðal þeirra sem mér þykir vænst um, heldur til bræðra minna og systra hvar sem er. Kom, ástríki Faðir þú hefur blessað alla daga mína, blessaðu mig enn og aftur og alla mér tengda. Gefðu okkur öllum þinn frið nú þegar þessum degi hallar og nóttin er að koma.
Þrjátíu dagar með Teresu frá Lisieux.
|
|
|