Við, ásamt kirkjuleiðtogum um heim allan lýsum yfir hluttekningu okkar vegna örlaga svo margra kristinna einstaklinga, einnig þeirra tveggja biskupa sem voru numdir á brott, hins sýrlensk-orþodoxa biskups Youhanna Ibrahim og hins grísk-orþodoxa biskups Boulos al-Yaziji.

Grípa verður til aðgerða sem fyrst til að frelsa þá úr höndum mannræningjanna. Mannrán eru ekki leiðin til að leysa deilur milli stríðandi aðila.

Jafnframt hvetjum við íslensk stjórnvöld og alþjóðasamfélagið til að þrýsta á stríðandi aðila í Sýrlandi til að virða og vernda réttindi allra minnihlutatrúarhópa, sama hverjir þeir eru.

Megi réttlæti og friður sigra fyrir mátt bænar og samstöðu!

Kæru meðbræður í prestsþjónustu,
háttvirtu fulltrúar kirkju, stjórnmála og utanríkisþjónustu,
kæru bræður og systur,
ég hitti Benedikt, páfa margsinnis.  Hver var hann? Hann sagðist sjálfur vera: „auðmjúkur verkamaður í víngarði Drottins.“ Sem páfi, í nærfellt átta ár, var hann þessi auðmjúki verkamaður og vill vera það áfram allt til æviloka, en nú á annan og auðmýkri hátt.

Hvert sinn sem ég hitti hann, upplifði ég hjá honum þessa eðlilegu auðmýkt. Það er auðmýkt mikillar sálar! Það er auðmýkt Guðsmannsins! Með nýlegri ákvörðun, sem hann tók af fullkomlega frjálsum vilja, vill hann vera maður Guðs, sem elskar kirkju Guðs.  Hann telur sig ekki lengur færan um að þjóna henni á mannlegan hátt en vill nú þjóna henni af auðmýkt í anda spámannsins og hinna miklu bænamanna.

Hann yfirgefur sem sagt ekki víngarð Drottins.  Hann vill vinna þar á annan hátt... Hann vill vera áfram fyrir kirkjuna sem maður Guðs.  Og ég er sannfærður um, að þessi auðmjúki og nýi verkamaður, mun færa kirkjunni ríkulegan ávöxt, og þó sérstaklega fyrir eftirmann sinn, nýjan hirði heimskirkjunnar.

Með góðum árangri en ekki síður erfiðleikum, hætti Benedikt XVI. í auðmýkt á að leita Guðs og sannleikans. Líkt og heilagur Jósef, heilagur verndardýrlingur hans, var hann hinn réttláti, maður Guðs! Ákvörðun hans sýnir algjöran heiðarleika hans, vitsmunalegan heiðarleika, heiðarleika við sjálfan sig og heiðarleika hans í því að vilja þjóna kirkjunni henni til góðs.

Rauða, eða ef þér viljið heldur segja, hvíta þráðinn í átta ára páfadómi hans, má draga saman í orðunum „að setja Guð í fyrsta sæti.“ „Það er ekki auðvelt að taka opinberlega afstöðu gegn ákvörðunum, sem margir líta á sem sjálfsagðar“, endurtók hann tveimur dögum eftir að hafa tilkynnt afsögn sína. Til þess eru sinnaskipti nauðsynleg. „Einn af þáttum þessara sinnaskipta er, að setja Guð aftur í fyrsta sæti.  Þá verður allt öðru vísi. Það er nauðsynlegt að minnast aftur orða Guðs, til þess að láta ljós þeirra sem raunveruleika, gagntaka líf okkar. Við þurfum, ef svo má segja, að hætta aftur á að fá reynslu af Guði til þess að láta hann virka í samfélagi okkar.

Þetta er bergmál af fyrsta páfabréfi hans „Deus Caritas Est“, sem út kom á jóladag 2005 og gaf tóninn fyrir páfadóm hans frá upphafi: „Í upphafi kristni, er engin siðferðileg ákvörðun eða stórkostleg hugmynd, heldur kynni af atburði, af persónu, sem gefur lífi okkar nýjan sjóndeildarhring og þar með ákveðna stefnu.  Í guðspjalli sínu lýsir Jóhannes þessum atburði með eftirfarandi orðum: „Svo elskaði Guð heiminn, að hann gaf son sinn eingetinn, til þess að hver sem á hann trúir(...) hafi eilíft líf.“ (3,16) Er upphaf kristins lífs, fyrir okkur jafnt sem fyrstu lærisveinana, ekki að mæta Jesú Kristi?  Af því leiðir allt annað og Benedikt XVI. hefur á skynsamlegan hátt og í auðmjúkri þjónustu helgað sig samkvæmt þessu.

Ég vitna í hann: Í predikun þann 1. desember 2009 segir hann:
„Vér höfum heyrt, að Drottinn lofaði Föðurinn af því að hann hefur hulið hinum vitru og fræðimönnum hinn djúpa leyndardóm Sonarins, leyndardóm þrenningarinnar, hinn Kristsfræðilega leyndardóm, en opinberað hann hinum lítillátu, þeim sem eru ekki lærðir, ráða ekki yfir mikilli menningu“ Þetta leiðir hann til spurningar, sem hann svarar: „Allt þetta lætur oss spyrja: Hvers vegna er þetta svo? Er kristni trúarbrögð þeirra sem eru óskynsamir, menningarsnauðir og ómenntaðir?  Hættir trúin þar sem skynsemin tekur við?  Hvernig má skýra þetta? Vér þurfum að líta aftur til sögunnar.  Það sem Jesús sagði, það sem finna má á hverri öld, það er satt.  En hinir smáu eru til sem jafnframt eru lærðir.“  Þetta segir mikið um þann, sem þarna talar: hann þolir ekki sjálfumglaðan hroka, innantóman heiður... kristilegt líf er fólgið í auðmýkt gagnvart sannleikanum, en einmitt þess vegna ætti skynsemin að meta það.

Stöðug auðmýkt Benedikts XVI. lýsir upp og geislar af óvenjulegum gáfum hans.  Þetta auðmjúka viðhorf gerði honum kleift að setja sig sjálfan til hliðar og gera Guð að útgangspunkti tilveru sinnar. Það er náð hins sanna guðfræðings.  Að viðurkenna takmarkanir sínar og veikleika frammi fyrir Guði, það eru auðmýkt og gáfur sem líkamnast! „Vér verðum að samþykkja að vera fátæk og máttvana og það er vandinn, það hafði heilög Teresa frá Lisieux, hin litla Teresa þegar upplifað.“  Þess vegna varð hún merkasti dýrlingur síðari tíma.  Ég er viss um, að Benedikt XVI., hinn auðmjúki verkamaður, sem bráðlega dregur sig undan athygli heimsins í klaustur á Vatikanhæð, mun sífellt meir líkjast þessum dýrlingi og það allri kirkjunni til heilla.  Amen.

Fréttin kemur í dag einnig til Íslands „eins og þruma úr heiðskíru lofti“:  Benedikt páfi hættir störfum sem páfi í lok febrúar. Hann finni hversu erfitt sé að sinna starfi þessu til heilla fyrir kirkjuna.  Eftir að hafa hvað eftir annað skoðað samvisku sína frammi fyrir Guði, hafi hann tekið ákvörðun sína af algjörlega frjálsum vilja og kirkjunni til heilla, sagði hann í dag við kardinálana í Róm.

Biskup og kaþólskir menn á Íslandi þakka hinum heilaga Föður fyrir þjónustu hans í embætti Péturs, innta af hendi af sterkri trú á frábæran hátt. Þeir halda áfram að biðja í fullri einingu með honum og með kirkjunni um heim allan.

Þeir taka undir orð Benedikts XVI. páfa sjálfs: „ og nú, látum oss fela heilaga kirkju umsjá æðsta prests vors, Drottins vors Jesú Krists, og ákalla heilaga Maríu, móður hans, svo að hún aðstoði kardínálana með móðurlegri umhyggju sinni við að kjósa nýjan páfa.“

Ár trúarinnar

11. október 2012 – 24. nóvember 2013

Á þessu ári munum við ásamt kirkjunni halda ýmsar hátíðir og tillögur verða gerðar um ýmislegt sem auðgað gæti trúarlífið. Hér sting ég upp á því  að hver og einn gæti beðið engilsbænina daglega á Ári trúarinnar.

Benedikt páfi XVI sagði m.a. í ávarpi sínu þ. 7. október 2012:

„Að fordæmi fyrirrennara minna, einkum hins sæla Jóhannesar Páls II, sem birti postullegt bréf sitt Rosarium Virginis Mariae fyrir tíu árum, hvet ég til þess að menn, annaðhvort einir, innan fjölskyldunnar eða í samfélagi við aðra, biðji rósakransbænina upphátt að fyrirmælum Maríu, en það færir okkur til Krists, hins lifandi kjarna trúar vorrar.“
Biðjum einnig fyrir biskuparáðstefnunni sem fundar í Róm, frá 7.-21. október um efnið „Endurnýjun trúboðsins og miðlun kristinnar trúar.“

Mættum við sem oftast fara með þessi orð:

„Drottinn, ég trúi á þig, en hjálpa þú vantrú minni!“

Biskupinn ykkar, Pétur Bürcher

-------------------------------------------

Engill Drottins
(Bæn)

Kæru bræður og systur,

Þann 6. janúar 2012, á stórhátíð birtingar Drottins, sendi Stjórnardeild trúarkenninga í Róm gervallri kirkjunni athyglisverða orðsendingu með ráðleggingum um hirðisstarfið á Ári trúarinnar. Þetta snertir einnig okkur hér á landi.

„Í postullegu skrifi sínu Porta fidei frá 11. október 2011 kunngerði hinn heilagi faðir Benedikt XVI Ár trúarinnar, sem hefjast skyldi 11. október 2012, á hálfrar aldar afmæli opnunar annars samkirkjulega Vatíkanþingsins, og standa til 24. nóvember 2013, stórhátíðar Krists konungs.
Á þessu ári býðst öllum trúuðum gott tækifæri til að skilja enn betur að grundvöllur kristinnar trúar felst í því að „ganga til móts við atburð, persónu sem veitir lífi okkar nýjan sjóndeildarhring og beinir því þar með á ákveðna braut.“ Á grunni þessa fundar með hinum upprisna Jesú Kristi getum við enduruppgötvað trúna í allri sinni fyllingu og útgeislun. „Einnig á okkar tímum er trúin gjöf sem ber að enduruppgötva, rækta og boða,“ svo að „Drottinn gefi sérhverju okkur að lifa fegurð og gleði hins kristna manns.“ 

Upphaf Árs trúarinnar fellur saman við gleðilega endurminningu tveggja merkisatburða sem hafa einkennt ásýnd kirkjunnar á okkar tímum: hálfrar aldar afmæli opnunar annars Vatíkanþingsins, sem hinn sæli Jóhanns XXIII kallaði saman (11. október 1962) og tuttugu ára afmæli útgáfu Trúfræðslurits kaþólsku kirkjunnar, sem hinn sæli Jóhannes Páll II gaf kirkjunni (11. október 1992).

Á næsta fundi biskupasýnódunnar í október 2012 verður fjallað um efnið: Ný boðun fagnaðarerindis kristinnar trúar.

Ár trúarinnar mun stuðla að nýju afturhvarfi til Drottins Jesú og til enduruppgötvunar á trúnni, svo að allir meðlimir kirkjunnar verði glöð og trúverðug vitni hins upprisna Drottins í heimi nútímans og geti vísað hinum fjölmörgu á „dyr trúarinnar“ sem hennar leita. Þessar „dyr“ beina sjónum manna til Jesú Krists, sem er með okkur „alla daga allt til enda veraldar“ (Mt 28, 20). Hann sýnir okkur hvernig við lærum þá „list að lifa lífinu“ í „nánari tengslum“ við hann. „Með kærleika sínum dregur Jesús Kristur allar kynslóðir manna til sín: Hann kallar kirkjuna saman á öllum tímum og treystir henni fyrir boðun fagnaðarerindisins með sífellt nýju umboði. Þess vegna er endurboðun fagnaðarerindisins af sannfæringu hjá kirkjunni nauðsynleg til að menn uppgötvi gleði trúarinnar og uppgötvi á ný þann eldmóð sem fylgir boðun trúarinnar.“
„Ég veit á hvern ég trúi“ (2Tím 1, 12); þessi orð heilags Páls postula hjálpa okkur við að skilja: „Trúin er persónuleg fylgispekt mannsins við Guð og jafnframt, óaðskiljanlega, frjálst samþykki við öllum hinum opinberaða sannleika Guðs.“

Á Ári trúarinnar „býðst enn fremur gott tækifæri til að styrkja framkvæmd trúarinnar í helgisiðunum, einkum evkaristíunni.“ Í sjálfri evkaristíunni, leyndardómi trúarinnar og uppsprettu endurboðunar fagnaðarerindisins, er trú kirkjunnar boðuð, tignuð og styrkt. Öllum trúuðum er boðið að taka þátt í evkaristíunni á meðvitaðan, öflugan og frjósaman hátt svo að þeir geti verið raunverulegir boðberar Drottins.

Trúin er hvorttveggja í senn, persónuleg og sameiginleg athöfn: Hún er gjöf Guðs sem við lifum í hinu stóra samfélagi kirkjunnar og koma verður á framfæri við heiminn. Sérhvert frumkvæði á Ári trúarinnar mun stuðla að gleðilegri enduruppgötvun og endurnýjuðum vitnisburði trúarinnar. Þær ráðleggingar sem hér eru gefnar hafa það að  markmiði að styrkja framlag allra meðlima kirkjunnar, svo að þetta ár bjóði stórkostlegt tækifæri til að deila því með öðrum sem er dýrmætast hverjum kristnum manni: Jesú Kristi, endurlausnara mannsins, konungi alheimsins, „höfundar og fullkomnara trúarinnar“ (Hebr 12, 2).

Kæru bræður og systur. Megi þessar ráðleggingar hjálpa okkur til styrkari og gleðilegri trúar á Jesú Krist!

Já, Drottinn, ég trúi en styrk þú trú mína! Amen.

Kæru bræður og systur,

Hvar er Betlehem? Ekki langt undan heldur hérna rétt hjá: þar sem við finnum Jesú, einkum í fátækt og kærleika hér á Íslandi. Hann er orðinn einn okkar, hinn eilífi Sonur er orðinn lítið barn. Hann hefur lært að hlæja og gráta.
Hirðarnir komu til Betlehem. Þeir sjá hann og undrast, þeir trúa og segja frá. Maríu skilur ekki allt þegar í stað; en hún varðveitir allt sem hún heyrir í trú í hjarta sínu og hugsar um það allt sitt líf.

Mannkynið – í dag og ævinlega og einnig hér á Íslandi – sveiflast milli vonar og ótta. Vonin grundvallast, þegar allt kemur til alls, aðeins á tryggð Guðs. Sonurinn Jesús er hið lifandi og jákvæða svar Guðs við fyrirheiti sínu. Björgun og hjálpræði kemur frá honum – ef við tökum á móti honum: ef við erum reiðubúin að meðtaka orð hans og gjöf.

Guð galt öllum mönnum jáyrði, hverjum og einum. Einnig þér og mér. Guð kemur til móts við okkur  og tekur okkur að sér. Orðið sem hann á við okkur er Sonur hans: „Barn er oss fætt.“ Guð elskar okkur og væntir kærleika okkar.
Við getum heyrt Orð Guðs og náð hans er orðin sýnileg: í Syninum sem fæddist og dó fyrir okkur. Frá fyrstu komu Krists til opinberunar dýrðar hans líður tími sögunnar og okkar eigin lífs. Það er tími vonar og reynslu. Það er einnig tákn um von þegar miklir atburðir gerast í lífi okkar eða í heiminum, eins og nýlega þegar fellibylur gekk yfir Filippseyjar. Samstaða manna er alltaf viðeigandi, eins og Guð sýnir okkur mönnunum.

Barnið í jötunni, brauðið á altarinu sem er líkami hans: aðeins sá sem sér með hjartanu getur skilið tákn kærleikans. Og hann meðtekur það sem hann sér: gjöf Guðs „heiminum til lífs“.

Enn hefur hinn gleðilegi boðskapur, um að Guð láti sér annt um mennina, ekki heyrst alls staðar. En „næturverðirnir“, fólkið sem hefur vakandi hjarta og sjáandi augu, boðar þennan mikla fögnuð. Til er von því að „Guð er konungur“. Hann segir við allar þjóðir heims: Ég er hér.

„Yður er í dag frelsari fæddur, sem er Kristur Drottinn, í borg Davíðs!“ (Lk 2, 11).
Hann er frelsari okkar. Kærleikur hans til okkar er stórkostlegur.  Amen.

Kæru bræður og systur,

aðventan 2011, sem hófst sunnudaginn 27. nóvember, opnar fyrir okkur kirkjulegar dyr.  Hún er auðvitað upphaf kirkjuársins 2011-2012. Megi það verða okkur öllum náðarár!  Þetta ár leiðir okkur einnig til trúarinnar.

Það „Ár trúarinnar“, sem hefst 11. október 2012 – á 50 ára afmæli upphafs annars Vatíkanþingsins – og lýkur 24. nóvember 2013, á Krists konungs hátíð, á framar öllu að styðja endurboðun fagnaðarerindisins á hinum veraldlega sinnuðu Vesturlöndum. Það kemur í kjölfar árs Páls postula 2008-2009 og árs prestanna sem lauk í júní 2010.

Benedikt páfi XVI hefur ritað postullegt bréf um ástæður, markmið og viðmiðunarreglur þessa árs. Á komandi tímum munum við í Reykjavíkurbiskupsdæmi geta tileinkað okkur þetta bréf hans sífellt betur.
„Verið óhræddir,“ segir Jesús, „því, sjá. ég boða yður mikinn fögnuð“ (Lk 2, 10).

Fimmtudaginn 27. október 2011 var haldinn dagur íhugunar, samræðna og bæna í Assisi á Ítalíu, borg heilags Frans, í tilefni af því að þá voru liðin 25 ár frá því að hinn sæli Jóhannes Páll páfi II efndi þar til friðarráðstefnu. Benedikt páfi XVI hélt þann dag í pílagrímsför til borgarinnar ásamt fulltrúum fjölmargra trúarbragða og einnig trúlausra. Hér á eftir fer stytt útgáfa af ræðu Benedikts páfa sem hann flutti í basilíkunni Santa Maria degli Angeli í Assisi.

Kæru bræður og systur,
virðulegu yfirmenn og fulltrúar kirkna, kirkjulegra samfélaga og trúarbragða heimsins, kæru vinir.

Tuttugu og fimm ár eru liðin síðan hinn sæli Jóhannes Páll II bauð fyrst fulltrúum trúarbragða heimsins til Assisi til að biðja fyrir friði. Hvað hefur gerst síðan þá? Hvernig er staðan með tilliti til friðar nú? Á þeim tíma stafaði mest hætta af skiptingu jarðar í tvær  andstæðar fylkingar. Áberandi tákn þessarar aðgreiningar var Berlínarmúrinn sem þræddi landamæri tveggja heima gegnum sjálft hjarta borgarinnar. Árið 1989, þremur árum eftir Assisi-ráðstefnuna, féll múrinn án blóðsúthellinga. Skyndilega voru hin miklu vopnabúr sem stóðu við múrinn til einskis nýt. Ógnarvald þeirra var horfið. Vilji fólksins til frelsis var sterkari en vopnabúr ofbeldisins. Spurningin um það hvað það var sem olli þessum dramatísku breytingum er flókin og ekki er unnt að svara henni með einföldum hætti. En að viðbættum efnahagslegum og stjórnmálalegum þáttum er helsta ástæðan fyrir þessum atburði andlegs eðlis: að baki hinu efnislega valdi var ekki lengur nein andleg sannfæring. Frelsisviljinn varð að lokum yfirsterkari óttanum við ofbeldið, sem nú skorti alla andlega ásýnd. Fyrir þennan sigur frelsisins, sem var einnig og framar öllu, sigur friðarins, þökkum við. Það sem meira er, þá snerist þetta ekki aðeins, og jafnvel ekki aðallega, um frelsið til að trúa, þó að það hafi átt sinn þátt líka. Að því leyti getum við á einhvern hátt tengt allt þetta bænum okkar fyrir friði.

En hvað gerðist svo? Því miður getum við ekki sagt að frelsi og friður hafi ætíð einkennt aðstæður síðan þá. Jafnvel þó að ógn allsherjarstríðs vofi ekki yfir okkur nú á tímum, þá er heimurinn eigi að síður fullur sundurlyndis. Það er ekki aðeins að stöðugt séu háð stríð víðsvegar – ofbeldi getur þannig ævinlega ruðst fram og það er eitt einkenni heimsins á okkar tímum. En þessi heimur frelsisins hefur verið stefnulaus að mestu og sumir hafa mistúlkað frelsið þannig að það feli í sér frelsi til ofbeldis. Ósamlyndið hefur tekið á sig nýjar og ógnvænlegar myndir og baráttan fyrir frelsi verður að vera verkefni okkar allra á nýjan hátt.

Ef trúarbrögð eru ástæðan fyrir einni grundvallargerð ofbeldis á okkar tímum þá veltir það upp spurningunni um hið sanna eðli þeirra og skyldar okkur öll þar með til að láta hreinsast, þá er ástæðan fyrir annarri og flókinni gerð ofbeldis algjörlega andstæð því og verður til fyrir fjarveru Guðs, þegar honum er afneitað, með þeirri glötun manngildis sem því fylgir. Óvinir trúarbragðanna – eins og við sögðum áður – sjá í trúarbrögðunum helstu uppsprettu ofbeldis í sögu mannkyns og þess vegna heimta þeir að þau hverfi af sviðinu. En afneitun Guðs hefur leitt af sér mikla grimmd og skefjalaust ofbeldi en það er aðeins mögulegt ef menn viðurkenna engin viðmið eða nokkurn dómara æðri þeim sjálfum, þegar þeir hafa aðeins sjálfa sig að viðmiði. Hryllingur útrýmingarbúðanna sýnir á augljósan hátt afleiðingarnar af fjarveru Guðs.

Samt ætla ég ekki að ræða frekar hér um trúleysi sem ríkisvaldið kemur á, heldur ræða fremur um þá hnignum mannsins sem fylgir breytingunum á hinu andlega andrúmslofti sem verður til smám saman og naumast merkjanlega og eru því þeim mun hættulegri fyrir vikið. Dýrkun mammons, eigna og valda hefur styrkt sig í sessi sem and-trúarbrögð, þar sem maðurinn skiptir ekki lengur máli heldur persónulegur akkur. Sóknin eftir hamingju úrkynjast, til að mynda, og verður að óhaminni og ómennskri græðgi, líkt og birtist í ýmsum myndum lyfjafíknar. Valdamiklir menn selja eiturlyf sem margir falla fyrir og eyðileggjast þeirra vegna, líkamlega og andlega. Menn sætta sig við ýmis öfl og sums staðar í heiminum ógna þau lífi ungs fólks. Þar sem menn sætta sig við ofbeldið ónýtist friðurinn og maðurinn tortímir sjálfum þegar friðarins nýtur ekki lengur við.

Að viðbættum þessum tveimur fyrirbærum, trúarbrögðum og and-trúarbrögðum, er ein meginhugmynd í sókn um allan heim, efahyggjan, hjá fólki sem hefur ekki hlotið gjöf trúarinnar en er eigi að síður að leita sannleikans, að leita Guðs. Þetta fólk segir ekki einfaldlega: „Það er enginn Guð til“. Það þjáist sakir fjarveru hans en er samt innra með sér á leið til hans, að svo miklu leyti sem það leitar sannleika og gæsku. Þau eru „pílagrímar sannleikans, pílagrímar friðarins“ Þau spyrja báða aðila. Þau snúa vopnin úr höndum herskárra trúleysingja sem eru ranglega fullvissir um að Guð sé ekki til og bjóða þeim að leggja slagorðin til hliðar og verða leitendur sem ekki gefa upp vonina um tilveru sannleikans og möguleikans og nauðsynjarinnar að lifa samkvæmt honum. En þau eru einnig áskorun gagnvart fylgjendum trúarbragða um að eigna sér ekki Guð, eins og hann tilheyri þeim á þann hátt að þau telji sér leyfilegt að neyta afls gagnvart öðrum. Þetta fólk leitar sannleikans og hins sanna Guðs en mynd hans er oft dulin í trúarbrögðunum vegna þess hvernig þau eru framkvæmd. Vangeta þeirra til að finna Guð er að hluta til  á ábyrgð hinna trúuðu sem gera sér takmarkaða eða falska mynd af Guði. Þess vegna er barátta þeirra og spurningar að hluta til áskorun til hinna trúuðu um að hreinsa trú sína svo að Guð, hinn sanni Guð, verði aðgengilegur. Því hef ég meðvitað boðið fulltrúum þessa þriðja hóps hingað til fundarins í Assisi þar sem ekki koma aðeins saman fulltrúar trúarlegra stofnana. Hér er fremur um að ræða sameiginlega ferð í átt til sannleikans þar sem mestu skiptir að standa vörð um manngildið og berjast fyrir friði móti sérhverju eyðingarafli. Loks vil ég fullvissa ykkur um að kaþólska kirkjan mun ekki gefast upp í baráttunni gegn ofbeldinu og hún heitir að stuðningi við frið í heiminum. Við erum öll hvött áfram af óskinni um að verða „pílagrímar sannleikans, pílagrímar friðarins.“

„Eins og Faðirinn hefur sent mig, eins sendi ég yður“ (Jh 20, 21) ...

„Trúin styrkist þegar hún er boðuð öðrum! Með því að halda tryggð við alheimshlutverk kirkjunnar um nýtt trúboð meðal kristinna þjóða um allan heim öðlast menn innblástur og stuðning“ (Jóhannes Páll II, í umburðarbréfinu Redemptoris Missio, nr. 2).

Farið og boðið
Þetta hlutverk endurnýjast stöðugt í helgisiðunum, einkum í evkaristíunni sem ævinlega lýkur með endurtekningu á skipun hins upprisna Jesú til postulanna: „Farið...“ (Mt 28, 19). Helgisiðirnir er ævinlega kall „frá heiminum“ og nýtt boðunarhlutverk „í heiminum“ til þess að bera vitni um það sem menn hafa reynt: hinn endurleysandi mátt Guðs orðs, endurleysandi mátt páskaleyndardóms Krists.
Allir sem hafa mætt hinum upprisna Drottni hafa fundið hjá sér þörf til að flytja þessar fréttir öðrum, líkt og lærisveinarnir tveir í Emmaus. Eftir að þeir þekktu Drottin aftur þegar hann braut brauðið „stóðu þeir samstundis upp og fóru aftur til Jerúsalem. Þar fundu þeir þá ellefu og þau er með þeim voru saman komin“ (Lk 24, 33-34).
Jóhannes Páll II hvatti hina trúuðu til að vera „varkára, reiðubúna til að þekkja andlit hans og hlaupa til bræðra okkar og systra með gleðiboðskapinn: „Við höfum séð Drottin!“ “ (Postullegt bréf  Novo Millennio Ineunte nr. 59).

Til allra
Boðun fagnaðarerindisins er ætluð öllum þjóðum. Kirkjan er „samkvæmt öllu eðli sínu boðandi því að eftir áætlun Föðurins á hún uppruna sinn í boðunarstarfi Sonarins og Heilags anda“ (Tilskipun kirkjunnar um boðunarmálefni Ad Gentes nr. 2).
Þetta er „náð og köllun sem hæfir kirkjunni og innstu sjálfsmynd hennar. Hún er til þess að boða fagnaðarerindið“ (Páll páfi VI, í postullegu hvatningarbréfi sínu Evangelii Nuntiandi, nr. 14). Þar af leiðandi getur hún aldrei lokað sig af inni í sjálfri sér. Hún hefur skotið rótum á sérstökum stöðum og haldið þaðan út í frá. Starf hennar, í samræmi við orð Krists og undir áhrifum náðar hans og kærleika, stendur nú og að fullu til boða öllu fólki og öllum þjóðum, og vill leiða þá til trúar á Krist (sbr. Ad Gentes, nr. 5).
Þetta verkefni er jafn brýnt og áður. Reyndar er „boðunarstarfi endurlausnarans Krists, sem kirkjunni hefur verið falið, er langt í frá lokið ... sé litið á mannkynið í heild sést að þetta starf er aðeins rétt nýhafið og að við verðum að sinna því og þjóna af öllu hjarta“ (Jóhannes Páll páfi II í umburðarbréfinu Redemptoris Missio, nr. 1). Við getum ekki sætt okkur við þá hugsun að eftir 2000 ár skuli enn vera til fólk sem þekkir ekki Krist og hefur aldrei heyrt um hjálpræðisboðskap hans.
Og þetta er ekki allt; vaxandi fjöldi fólks, jafnvel þeir sem hafa meðtekið boðskap fagnaðarerindisins, hefur gleymt honum eða lætur hann sig engu skipta og þeir hinir sömu viðurkenna ekki lengur að þeir tilheyri kirkjunni. Enn fremur eru þeir margir við núverandi aðstæður, jafnvel í þeim þjóðfélögum sem jafnan hafa verið kristin, sem eru andsnúnir því að taka á móti orði trúarinnar. Menningarlegar breytingar eru að verða en þær byggja á hnattvæðingu, hugmyndastraumum og allsráðandi afstæðishugsun.  Þessar breytingar leiða til breytts hugsunarháttar og lífstíls sem hafnar fagnaðarboðskapnum, líkt og Guð væri ekki til, en gera sókn eftir vellíðan, góðum launum, góðu starfi og árangri að markmiði lífsins, jafnvel þó að það kunni að skaða siðferðileg gildi.

Sameiginleg ábyrgð allra
Alheimsboðunin tekur til alls, allra hluta og ævinlega. Fagnaðarerindið er ekki einkaeign þess sem hefur meðtekið það heldur er það gjöf sem bera að deila með öðrum, gleðiboðskapur sem verður að kynna öðrum. Og þessi hollusta við gjafarhlutverkið er ekki fengin fáum heldur þvert á móti öllum sem hafa verið skírðir, en þeir eru „útvalin kynslóð, konunglegur prestdómur, heilög þjóð, eignarlýður Guðs“ (1Pét 2, 9), til þess að þeir megi boða dásamlegar gjörðir hans. ...

Mikilvægt er að bæði skírðir einstaklingar sem og kirkjulegar stofnanir taki þátt í þessu boðunarstarfi, ekki öðru hverju og annað veifið heldur stöðugt enda sé það þáttur hins kristna lífs. Heimstrúboðsdagurinn er ekki í raun einangrað andartak á árinu heldur er það mikilvægt tækifæri til að stansa og hugleiða hvort og hvernig  við bregðumst við boðunarköllun okkar, en það eru mikilvægt viðbrögð fyrir líf kirkjunnar.

Boðun fagnaðarerindisins um allan heim
Boðun fagnaðarerindisins er flókið og margþætt ferli. Þar hefur andi boðunarinnar ávallt einkennst af samstöðu. Þetta er einnig eitt af markmiðum heimstrúboðsdagsins en á þeim degi er beðið um hjálp, í gegnum páfaleg trúboðssamtök, til að sinna boðuninni á trúboðssvæðunum. Málið snýst um að styðja stofnanir sem nauðsynlegar eru til að koma af stað og styrkja kirkjuna með trúfræðendum, prestnemum og prestum, og um að það að hver og einn leggi eitthvað af mörkum  til að bæta lífsskilyrði fólks í löndum þar sem ríkir fátækt, vannæring – einkum meðal barna – og sjúkdómar og skortur á heilsugæslu er alvarlegastur.  ...
Þannig verður hinn kristni maður, með samábyrgri þátttöku í boðunarstarfi kirkjunnar, stuðningsmaður þess samfélags, friðar og eindrægni sem Kristur hefur gefið okkur, og tekur um leið þátt í hjálpræðisáætlun Guðs til handa öllu mannkyni. Í þessari áætlun birtist sú áskorun öllum kristnum mönnum að þeir séu samstíga og að boðunarstarfið verði órjúfanlegur þáttur þessa ferðalags okkar allra. Í henni – þótt ílátin séu jarðnesk – berum við okkar kristnu köllun, ómetanlegan fjársjóð hjálpræðisins, lifandi vitnisburð um Jesú dáinn og upprisinn, sem birtist okkur og við trúum á í kirkjunni.
Megi heimstrúboðsdagurinn endurvekja í okkur öllum þrána eftir því að „fara“ og hitta mannkynið, færa þeim öllum Krist. Í hans nafni veiti ég ykkur öllum postullega blessun mína, einkum þó þeim sem leggja hvað mest á sig og líða mestar þjáningar sakir fagnaðarerindisins.

Sendinefnd á vegum Svissnesku biskuparáðstefnunnar var hér á landi í fjóra daga í sumar, dagana 12.-16. júlí 2011.

Norbert Brünner biskup og formaður Svissnesku biskuparáðstefnunnar þakkaði Pétri Bürcher Reykjavíkurbiskupi móttökurnar með þessum orðum: „Við komum seint  til biskupsbústaðar þíns þar sem við dvöldumst fáeina daga og áttum bróðurleg samskipti.
Þú tókst á móti okkur af kærleika og annaðist okkur af miklum rausnarskap í bústað þínum.“

Pétur Bürcher Reykjavíkurbiskup þakkaði sendinefndinni fyrir heimsóknina og þá vinsemd og virðingu sem nefndarmenn sýndu honum og söfnuðinum á Íslandi með heimsókn sinni.


Á myndinni eru nefndarmennirnir í Stykkishólmi í heimsókn hjá Maríusystrum í Stykkishólmi. F.v.: Walter Müller, upplýsingafulltrúi, Norbert Brunner biskup, formaður Svissnesku biskuparáðstefnunnar, Systir Madre María Cielos, Pétur Bürcher Reykjavíkurbiskup, systir María Antipolo, Pierre Farine vígslubiskup og Felix Gmür, biskup í Basel.

Af hverju pílagrímsferð til Maríulindar?

Maríulind, eða Gvendarbrunnur, er lind sem sprettur undan hraunjaðri við Hellna á Snæfellsnesi.

Samkvæmt munnlegri helgisögn á Guðmundur Arason góði biskup að hafa komið að lindinni árið 1230 og þá birst honum og fylgdarmönnum hans alsæl María Guðsmóðir í fylgd þriggja engla og boðið honum að helga lindina, sem hann gerði. Hana þrýtur aldrei og er hún talin hafa lækningamátt fyrir augun.
Við lindina stendur nú stytta af Maríu mey sem lúterskur prestur setti upp til minningar um þennan atburð.

Hér er um að ræða eina af fáum birtingum Maríu meyjar á Norðurlöndum og jafnvel þá einu ef frá er talið þegar María mey birtist heilagri Birgittu frá Svíþjóð.

Pétur Bürcher biskup vildi að ungmenni byggju sig andlega undir Heimsæskulýðsdaginn 2011, sem haldinn verður í Madríd á þessu ári með Benedikt páfa XVI. Frá Íslandi koma 18 þátttakendur. Pílagrímsferðin er því hvati fyrir ungt fólk til að vaxa og dafna í trúnni, styrkja samband sitt við Guð og heilaga Guðsmóður. Fyrir því er rík hefð í kaþólskri trú að sækja heilaga staði þar sem María mey á að hafa birst til að leita sér heilunar, handleiðslu og fyrirgefningar og er vonast til þess, með þessari pílagrímsferð, að ungir jafnt sem aldnir tileinki sér þá hefð.

Farið er í þessa pílagrímsferð, með rúmlega 100 þátttakendum, í þeirri viðleitni að gera fólk meðvitaðra um þennan merka atburð sem á sér vissa sérstöðu á Norðurlöndunum og um leið stuðla að því að skapa þá hefð að kristið fólk geri sér leið til Maríulindar til að heiðra heilaga Maríu og bera fram bænir sínar til hennar.

Biskup Kaþólsku kirkjunnar, Herra Peter Bürcher, hefur tekið þá ákvörðun að setja á fót óháða rannsóknarnefnd til að rannsaka þær ásakanir sem komið hafa fram um kynferðislegt ofbeldi og áreitni af hálfu vígðra þjóna kirkjunnar og starfsmanna stofnana kirkjunnar, þ. á m. starfsmanna Landakotsskóla fram til ársins 2005. Sérstaklega verði kappkostað að upplýsa um viðbrögð og starfshætti Kaþólsku kirkjunnar í tilefni af slíkum ásökunum. Þá setji nefndin fram tillögur að úrbótum sé þess þörf í ljósi niðurstaðna.

Til ráðgjafar í þessu erfiða máli hefur biskup kallað á  Róbert R. Spanó lagaprófessor, en eins og kunnugt er, var hann í forsæti rannsóknarnefndar um sambærileg mál innan þjóðkirkjunnar. Hefur þess verið farið á leit við Róbert að hann velji fulltrúa í rannsóknarnefndina og setji henni starfsreglur og markmið. Stefnt verði að því að ljúka undirbúningi að stofnun rannsóknarnefnd- arinnar sem fyrst þannig að hún geti hafið störf eigi síðar en 1. september nk. Hún skuli skila biskupi skýrslu um störf sín en helstu niðurstöður og tillögur rannsóknarnefndarinnar verði birtar opinberlega.

Innanríkisráðherra verður tilkynnt um skipan nefndarinnar og honum kynntar starfsreglur hennar strax og þær liggja fyrir.

Að lokum vil ég, sem biskup Kaþólsku kirkjunnar, feta í fótspor Benedikts páfa og biðja alla þá afsökunar og fyrirgefningar sem kunna að hafa orðið fyrir kynferðislegum brotum af hálfu presta eða starfsmanna kirkjunnar.

Reykjavík, 21. júní 2011

Innanríkisráðuneytið
b.t. ráðherra
Ögmundar Jónassonar.

    Um helgina birtist í Fréttatímanum grein undir fyrirsögninni “Kynferðisleg misnotkun innan kaþólsku kirkjunnar á Íslandi.”  Af því tilefni sendi Kaþólska kirkjan frá sér hjálagða fréttatilkynningu.
 
    Einnig hefur blaðið birt viðtöl við Guðrúnu Ögmundsdóttur sem stýrir nýju fagráði á vegum ráðuneytisins um kynferðisbrot. Gerir hún m.a. að umtalsefni fund sem ráðuneytið boðaði biskup Kaþólsku kirkjunnar til fyrir skömmu. Með biskupi kom til fundarins lögmaður kirkjunnar en auk ráðherra og aðstoðarmanns hans og ráðuneytisstjóra sátu fundinn Bragi Guðbrandsson frá Barnaverndarstofu og Björgvin Björgvinsson frá Lögreglunni í Reykjavík.
 
    Á fundinum gerði ráðherra grein fyrir því að einstaklingur hefði komið að máli við sig og rætt um kynferðislegt áreitni sem hann hafi orðið fyrir af hálfu prests innan Kaþólsku kirkjunnar. Ennfremur hafi bróðir hans lýst misnotkun sem hann hafi orðið fyrir sem barn af hendi þáverandi skólastjóra Landakotsskóla sem var prestur innan Kaþólsku kirkjunnar og samstarfskonu hans.
 
    Á fundinum var einnig fjallað almennt um mál af þessu tagi og viðbrögð við þeim þ.m.t. mikilvægi þess að hafa verklagsreglur og viðbragðsáætlun tilbúna kæmu svona mál upp.
 
    Af hálfu Kaþólsku kirkjunnar var fundarmönnum gerð grein fyrir því að síðastliðinn vetur hafi biskupi borist erindi frá einstaklingi er varðaði kynferðislegt áreitni prests innan kirkjunnar og skýrt frá viðbrögðum biskups við því.
 
    Að gefnu tilefni skal áréttað  að biskup Kaþólsku kirkjunnar brást án tafar við bréfinu. Viðkomandi var boðaður til fundar með biskupi og í kjölfar var málið rannsakað innan kirkjunnar að því marki sem hægt var, en viðkomandi prestur var látinn og mörg ár liðin frá atvikinu. Leitað var álits og ráðgjafar frá lögmanni Kaþólsku kirkjunnar við umfjöllun málsins.
 
    Fyrir liggja bréfaskipti aðila vegna málsins og af hálfu kirkjunnar er ekkert því til fyrirstöðu að ráðherra og/eða önnur yfirvöld fá afrit þeirra. Eðli málsins samkvæmt er þó rétt að samþykki hlutaðeigandi einstaklings þar að lútandi liggi fyrir.
 
    Af hálfu kirkjunnar var ekki tekin afstaða til ásakana um kynferðislega áreitni starfsmanns kirkjunnar en viðkomandi einstaklingur var hvattur til að leita til lögreglu eða annarra yfirvalda vegna málsins. Kaþólska kirkjan myndi í hvívetna aðstoða yfirvöld við að upplýsa málið.
 
    Biskup tekur mjög alvarlega þær ásakanir sem fram eru bornar um kynferðislegt áreiti innan vébanda Kaþólsku  kirkjunnar.  Vill kirkjan af öllum mætti styðja við þá einstaklinga sem hlut eiga að máli og stendur öll sú þjónusta sem kirkjan hefur fram að bjóða þeim opin. Þá skal áréttað það sem fram kom á fundinum með ráðherra, að Kaþólska kirkjan vinnur í samvinnu við biskupdæmin á Norðurlöndum að setningu samræmdra vinnureglna og viðbragðsáætlunar komi upp tilvik af þessu tagi.
 
    Ráðherra eða fagráði fyrir hans hönd er velkomið að fylgjast með þeirri vinnu sem hér um ræðir. Þá væri Kaþólsku kirkjunni akkur í því að fá gögn og upplýsingar um skipan þessara mála hjá öðrum aðilum svo sem þjóðkirkjunni. Af hálfu kirkjunnar er sérstaklega óskað eftir fundi með fagráði í þessu skyni.
 
    Af hálfu Kaþólsku kirkjunnar er þess óskað, að fagráð um kynferðisbrot leiti eftir upplýsingum og beini fyrirspurnum bréflega til biskups Kaþólsku kirkjunnar í stað þess að ásaka biskup um aðgerðarleysi og þögn í fjölmiðlum. Reyndar var um það rætt á fyrrnefndum fundi með ráðherra að lögmanni Kaþólsku kirkjunnar yrði sendar upplýsingar sem ekki hafa enn borist.
 
    Kaþólska kirkjan er trúfélag og heldur uppi öflugu mannúðar- og menningarstarfi innan sinna vébanda. Það er ekki hlutverk stjórnvalda að grafa undan því trausti sem kirkjan nýtur meðal almennings heldur styðja kirkjuna og styrkja í starfsemi sinni. Kaþólska kirkjan er sammála ráðherra um nauðsyn þess að setja vinnu- og verklagsreglur vakni grunur um kynferðisbrot innan kirkjunnar. Slík vinna á sér stað innan kirkjunnar og er einboðið að vinna að því máli í samvinnu við yfirvöld.
 
    Það er hvorki hlutverk stjórnvalda né kirkjunnar heldur dómstóla að undangenginni lögreglurannsókn að skera úr um sekt eða sakleysi þeirra sem sökum eru bornir. Umfjöllun í fjölmiðlum um kynferðisbrot innan Kaþólsku kirkjunnar gefur tilefni til að árétta þetta og jafnframt að spyrja hver sé réttur þeirra látnu einstaklinga sem ásakanirnar beinast að.

 Virðingarfyllst

Fyrir hönd Péturs Bürcher, biskups

Friðjón Örn Friðjónsson hrl
Lögmaður Kaþólsku kirkjunnar á Íslandi

---

17. júní 2011

Official Prayer for the Canonization of
Pope John Paul II

Modlitwa o beatyfikacje Jana Pawła II

Jesús ég treysti á þig!
Jesus, I trust in you!
Jezu Ufam Tobie!

Jóhannes Páll II páfi
tekinn í tölu blessaðra 1. maí 2011,
á sunnudegi hinnar guðdómlegu miskunnsemi